، از نبوغ فردی تا سقوط تاکتیکی در فوتبال ایران!

فوتبال ایران در سه دهه اخیر، سفری پرفراز و نشیب را از قله‌های تکنیک فردی تا دره‌های بحران فنی و ساختاری تجربه کرده است. این سیر نزولی، که از موفقیت‌های چشمگیر نسلی آغاز شد، اکنون به نقطه‌ای رسیده که تحلیلگران از سقوط فنی سخن می‌گویند. در دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد دوران طلایی فوتبال ایران متکی بر استعدادهای ذاتی بود. بازیکنانی با تکنیک‌هایی که در هیچ کلاس آموزشی پایه‌ای آموزش ندیده بودند، میدان را قبضه کردند. این دوره، با وجود درخشش‌های تاریخی در آسیا و جهان، یک هشدار خاموش داشت. موفقیت‌های ما بیمه شده در برابر سیستم نبود. اتکای بیش از حد به نبوغ فردی، ضعف عمیق زیرساخت‌های آموزشی را پنهان کرده بود. در دهه نود تلاش‌ها برای ورود به دنیای فوتبال مدرن با مربیان خارجی آغاز شد. نظم دفاعی و آمادگی جسمانی بهبود یافت، اما این پیشرفت بهایی داشت. نبوغ تکنیکی که میراث نسل قبل بود، در قربانگاه سیستم‌سازی قربانی شد. تیم‌ها منطقی‌تر شدند، اما خلاقیت و ریسک‌پذیری در حمله، که برگ برنده فوتبال ایران بود، کم‌رنگ شد.
متأسفانه امروز، فوتبال ایران با بحرانی ساختاری دست و پنجه نرم می‌کند. نتایج بررسی ها نشان می‌دهد که سطح فنی به دلیل ضعف مزمن در آموزش پایه و تصمیم‌گیری هوشمندانه تحت فشار، به شدت افت کرده است. بازیکنان لژیونر، تنها نوری در این مسیر هستند و لیگ داخلی نتوانسته است نسلی با هوش برای رقابت در سطح اول پرورش دهد. این یک انتقاد عمیق است. ما در آموزش، چگونه فکر کردن را به چگونه دویدن ترجیح ندادیم و اکنون بهای آن را با افت محسوس کیفیت تکنیکی داریم می‌پردازیم.