تعارض منافع شامل هم استانی ها هم می شود؟!

در هیاهوی مذاکرات ایران و آمریکا و در اوضاع و احوالی که رییس جمهور و تیم اقتصادی دولت تمام تلاش خود را برای ثبات و امنیت کشور و بهبود معیشت مردم بکار بسته اند برخی از وزرا که خارج از گود این مباحث مهم قرار دارند، حیات خلوتی درست کرده اند و به خوبی از این فضای سخت و پر فراز و نشیب استفاده می کنند و نیروهای خودی و هم استانی و همزبانان خود را به مناصب کلیدی در وزارتخانه ها می رسانند. چه اینکه شایسته سالاری در حال حاضر جایی در اینگونه وزارتخانه ها ندارد و اگر هم عقب ماندگی و درجا زدن رخ بدهد خیلی راحت به شرایط موجود ارتباط می دهند و اینکه اولویت مملکت در حال حاضر مثلا ورزش نیست و هر چه هست سیاست داخلی و خارجی، معیشت، اقتصاد، کار و رفاه مردم است.

الان هیچکس در سطح کلان، دنبال این نیست که کاروان ورزشی ایران چند ماه بعد باید در بازیهای آسیایی و پاراآسیایی ناگویا شرکت کند و این در حالی است که تعدادی از فدراسیونهایی که در ناگویا تیم و ورزشکار دارند در دوره سرپرستی هستند، تعدادی از فدراسیونها با حکم دیوان عدالت تعلیق شده اند و جالب اینکه هر فدراسیونی به دوره سرپرستی رسیده توسط دوستان و هم استانی های آقای وزیر در اختیار اطرافیان قرارگرفته است! جالب اینکه یکی از شعارهای آقای دنیا مالی در وزارت ورزش بحث تعارض منافع بود و تعدادی از فدراسیونها نیز در همین راستا نفراتی را جابجا کردند اما از روز نخست حضور احمد دنیا مالی وقتی مدیرکل دفتر نظارت و برنامه ریزی وزارتخانه را از هم استانهای انتخاب کردند تعارض در تعارض پیش آمد!
کاش به همین یکی بسنده می کردند ولی از جناب وزیر سوال می کنیم احمد نامنی با 30 سال سابقه مدیریت در شهرستان ها و استانها و معاونت استان و کار ستادی وقتی مدیرکل دفتر مشترک شد، تقریبا تمامی مدیران و کارکنان وزارت ورزش خوشحال شدند و بازخوردی که وزارت از این انتصاب گرفت بسیار مثبت بود اما زمانی تعارض منافع وزیر ورزش رنگ باخت که بی دلیل و بدون هیچ مقدمه ای احمد نامنی با آن رزومه پربار و پر کار سلامت و البته با درایت و کاردانی برکنار شد و سلطانی هم استانی دنیا مالی بدون اینکه یک درصد رزومه نامنی را داشته باشد برجای نامنی نشست. برای من هر دو بزرگوار قابل احترام هستند چه اینکه هم با آقای سلطانی دوستی و رفاقت دارم و هم با احمد نامنی.