فاصله گرفتن از اساسنامه کمیته ملی المپیک
هیئت اجرایی کمیته ملی المپیک، طبق اساسنامه، باید متشکل از افرادی باشد که نمایندگی فدراسیونها را بر عهده دارند یا نقش اجرایی و تخصصی در مدیریت ورزش کشور ایفا میکنند. این نهاد، بازوی تصمیمساز، ناظر و سیاستگذار ورزش است، نه محملی برای حضور تشریفاتی و غیرمسئولانه. با این حال، سالهاست افرادی در ترکیب هیئت اجرایی حضور دارند که نه رئیس فدراسیون هستند،نه مأموریت مشخصی دارند و نه خروجی قابل سنجشی را ارائه میکنند. این حضور، اگرچه در تصمیمسازیهای کلان کمرنگ است، اما در فهرست اعزامها و مأموریتهای خارجی بسیار پررنگ می نماید؛ حضوری که هیچ مبنای شفاف اساسنامهای هم ندارد.
برخی از این افراد، با تکیه بر روابط شخصی در مجامع آسیایی و جهانی، حضوری موازی دارند که نه تنها جایگاه رؤسای فدراسیونها را تقویت نمیکند، بلکه گاهی باعث تضعیف آنها و ایجاد رقابت نابرابر هم میشود. این روند، مغایر اصل «وحدت نمایندگی» در تعاملات بینالمللی است و اعتبار ورزش ایران را در سطح جهانی تهدید میکند. فقدان گزارش عملکرد رسمی، نامشخص بودن مأموریتها و دستاوردها، فاصله آشکار هیئت اجرایی از الزامات قانونی و نظارتی را نشان میدهد. استمرار این وضعیت، پرسشهای جدی بسیاری درباره سازوکار انتخاب، ابقا و ارزیابی اعضا ایجاد کرده و کمیته ملی المپیک را از نهاد پاسخگو به ساختاری بسته و غیرقابل ارزیابی تبدیل کرده است.
شفافسازی وظایف اعضا، ارائه گزارش عملکرد مستند، اعلام دلایل حضور در مأموریتهای خارجی و سنجش نسبت هزینه به فایده اعزامها، الزام قانونی و مدیریتی است، نه مطالبه سیاسی. هر صندلی در هیئت اجرایی امانتی برای منافع ملی ورزش است، نه امتیازی دائمی برای سفرهای تشریفاتی.
بازگشت به تعهدات اساسنامهای، تنها مسیر اصلاح این وضعیت، احیای اعتماد در مدیریت ورزش کشور و تقویت جایگاه رؤسای فدراسیونهاست. فراموش نکنیم که شفافیت، پاسخگویی و رعایت قانون، کلید ارتقای اعتبار هیئت اجرایی و جایگاه ورزش ایران در سطح ملی و بینالمللی است و …
