ورزشکاری که روزه می گیرد از طریق تزکیه به قدرت معنوی می رسد

روزه برای ورزشکاران چه فوایدی دارد و نقش آن در سلامت جسمی و بهداشت روانی آنها چیست؟! بدیهی است نقش اراده و سلامت نفس در میدان های ورزشی امری اثبات شده است. ورزشکاران در ماه مبارک رمضان که ماه تربیت عملی نفس تذهیب رفتار است، می توانند، طی یک برنامه زمان بندی شده مدون یک ماهه، ضمن بازنگری به احوال و عملکرد های گذشته خود به طور منظم و مستمر به پرورش بعد روجانی و معنوی خویش بپردازند و با امساک از ارضای پاره ای از غرایز خود نظیر گرسنگی و تشنگی در طول روز، ضمن تامین سلامت جسمانی، خود را از نظر روحی نیز از دام وسوسه هایی که منشاء ارتکاب بسیاری از لغزش های فردی و اجتماعی و ایجاد اختلالات روانی است، دور نگه دارند و جسم و جان خود را به دست معنویت بسپارند تا از هرگونه اختلال و بی نظمی که در مسیر انسانیت انسان و سلامت روان او در جریان زندگی صورت می گیرد، مصون بمانند. اصولا انگیزه های بشری دو دسته اند: دسته اول؛ انگیزه های اصلی حیات مانند رفع گرسنگی و تشنگی و دسته دوم: انگیزه های اکتسابی که محیط تربیت و یادگیری در شکل گیری این انگیزه ها نقش عمده ای را ایفاء می کنند.

روزه می تواند نه تنها موجب اعتدال، کنترل و تنظیم انگیزه های اصلی شود، بلکه فراتر از آن تمامی انگیزه های اکتسابی انسانی مثل انواع عادات، ترس ها، نفع طلبی ها، حسد، کینه و… را در کنترل خود درآورد و با تعدیل آن ها فرد را به سوی کمال مطلق به حرکت درآورد و آرامش درونی را برای او به ارمغان آورد.
فریضه روزه می تواند خود منشاء ایجاد انگیزه های دیگری مانند خویشتن داری، افزایش صبر و بردباری و مقاومت در افراد، ایجاد رشد عاطفی بیشتر به سوی معبود یگانه و الفت مناسب با مردم باشد.
ماه رمضان به خاطر لطافت خاصی که توسط روزه در روح انسان پدید می آورد در شخص نیز نوعی احساس انبساط روشنی ایجاد می کند، روزه بهترین عامل تقویت کننده قوای روحانی و تضعیف کننده سرکشی های نفسانی است. آدمی را از طغیان و ارتکاب معصیت باز می دارد و جنبه های معنوی انسان را تقویت می کند.
ماه مبارک رمضان که از مهمترین ایام سال است به مثابه یک گستره آمادگی برای ورزشکاران است که از تمامی فضای آن تقوا و عشق می بارد.
سحرگان ماه رمضان و شامگاهان آن لحظه های شیرین چشیدن حلاوت تقوا است. همان گونه که در طول روز های آن تمرین تقویت اراده انسانی در برابر خواهش ها، نیاز ها و وسوسه ها مجال بروز پیدا نمی کند. فریضه روزه علاوه بر تامین سلامت جسمی ورزشکاران به تامین سلامت روانی انسان نیز یاری می رساند.
ورزشکاری که پس از یک تمرین سخت و طاقت فرسا با انگیزه های الهی و معنوی در مقابل فشار های نفس خود برای نوشیدن آب مقاومت می کند و خواسته ها را مهار می کند، عملا تمرین تقوا کرده است.
ورزشکاری که در عین گرسنگی و با توجه به این که همه چیز در دسترس اوست از خوردن خودداری می کند، عملا وجود خویش را به پرهیزگاری عادت داده است.
تمرین خود نگه داری ورزشکاران در اردوی آمادگی ماه مبارک رمضان در حقیقت تمرین تذهیب و تزکیه است و تزکیه همان راه رهایی از بن بست ها و تنگاهاست. تقوا هم مصونیت است و هم قدرت که بارها در نهج البلاغه محور خطبه ها، نامه ها و وصایای حضرت علی(ع) بود و تنها عامل برتری مردم بر یکدیگر است.
کوتاه سخن؛ روزه برای ورزشکاران نه تنها اشکالی ندارد، بلکه بسیار مفید و سازنده است. زیرا روزه هم معنویت می آورد و هم اراده انسان را قوی می کند. ورزشکاری که خود را میهمان خدا می داند، ذات باریتعالی را همواره و در همه لحظات شاهد و ناظر بر اعمال و رفتار خود می داند و نهایتا با قلبی آرام و مطمئن و اراده ای استوار و آهنین عمل کرده و خدارا همواره حامی، یار و یاور خود می داند و در نتیجه در میادین ورزشی حریفان قدر و بزرگ را در ذهن و روان خود ضعیف و کوچک می شمارد. مگر نه این است که بزرگترین شرط پیروزی های ورزشی و کسب مقام قهرمانی، تمرینات منظم و مستمر است؟ مگر نه این است که مهارتهای ورزشی محصول بی چون و چرای تمرینات و تکرار هاست؟ پس ماه مبارک رمضان و روزه داشتن در واقع بمثابه تمرینات ویژه ای برای ورزشکاران است تا ورزیدگی های لازم را پیدا و در مقابل تمامی وسوسه های شیطانی توان مقاومت و ایستادگی را به دست آورند. اگر ورزشکاران در اردوی آمادگی ماه مبارک رمضان چنین تمریناتی را دنبال کنند، آن چنان می شوند که تنفس شان تسبیح، خواب شان عبادت، دعای شان مورد اجابت و عمل شان مقبول درگاه احدیت واقع می شود.