با پارادوکس ها در ورزش چه باید کرد؟!

چندی پیش احمد دنیامالی وزیر ورزش و جوانان در اجلاس سراسری مدیران ورزش کشور صحبت‌هایی را به زبان آورد که به جرات؛ هیچ وزیر دیگری در ورزش تا به امروز چنین حرف‌هایی را در میان مجموعه خود نزده بود. حرف‌هایی که به نوعی نشان می‌داد که احمد دنیامالی، دردها و مشکلات ورزش کشور را خوب می‌شناسد و این را نیز خوب بلد است که چگونه و بوقتش در یک جمع خودمانی آنها را عنوان کند! و متعاقب آن قطعاً به دنبال عینیت بخشیدن و اجرایی شدن آن حرف‌ها نیز هست. اما اینکه چگونه و توسط چه کسانی می‌خواهد بر همه این مشکلات فایق آید و یا اینکه آنها را به حداقل خود برساند همان علامت سوال بزرگی است که امروز پیش روی اهالی ورزش قرار گرفته است. آنجا که احمد دنیامالی به صراحت عنوان کرد که از جمله تاریخ ساز شدیم، حالم بد می‌شود. جمله‌ای که متاسفانه زیاد در ورزش ایران و توسط مسئولان فدراسیون‌های ورزشی آن تکرار می‌شود، اما حالا و پس از بیان این حرف ها از سوی وزیر ورزش این امیدواری وجود دارد که دوستان، از این پس دیگر از این جمله تکراری استفاده نکنند و یا اینکه اگر بنابه مصالحی از آن استفاده می کنند، به ندرت از آن سود ببرند! هرچند که تا به امروز همین جمله تکراری هم به دفعات پیام‌های تبریک وزیر را با خود به همراه داشته است. پیام‌هایی که با آنها، تاریخ‌سازی‌های ساختگی برخی از دوستان رسمیت می‌ یافت! و یا آنجا که از واژه پسرخاله‌ها در ورزش گفت، و دوباره موضوع تعارض منافع را پیش کشید. مشکلی که سالهاست ورزش کشور دارد از آن لطمه می‌خورد و این پسرخاله‌ها و اقوام نسبی و سببی دوستان هستند که به ورزش می‌آیند و جا را برای حضور نخبگان در ورزش تنگ و تنگ‌تر می‌کند.
البته نمونه این پسرخاله‌ها و حضور خویشاوندان نسبی و سببی برخی از افراد حاضر در ورزش کم نیستند. تنها کافی است نگاهی به همین ساختمان سئول و یا فدراسیون‌های ورزشی بیندازیم تا میزان ارتباطات فامیلی و سفارشی را بیشتر از همیشه متوجه شویم.
دنیامالی از افتخارآفرینی در میادین بین المللی ورزش در آینده نیز حرف زد. افتخارآفرینی‌هایی که قطعاً پول، جلسه، توجه و … در کسب آن نقش دارند اما همه موارد را شامل نمی شوند. چراکه باید فدراسیون های ورزشی آنقدر در زمینه قهرمان پروری کاشته باشند که بتوانند در آن میادین مهم بین المللی، برداشت‌های لازم و مناسب را داشته باشند.
دنیامالی در آن اجلاس، سفارش‌هایی را برای روسای فدراسیون‌های ورزشی و دیگر دست‌اندرکاران ورزش کشور هم داشت. سفارش‌هایی که باید از این پس پیگیر عملیاتی شدن آنها بود. البته در سطح وسیع و نه تنها توسط یکی دو فدراسیون خاص و باز همه چیز دوباره به همان منوال گذشته برگردد.
دنیامالی در لابه‌لای صحبت هایش به این موضوع مهم نیز اشاره کرد که برای داشتن ورزش قوی در راستای ایران قوی باید دو برابر کار کرد. بیشتر فکر کرد و از خرد جمعی نیز بهره جست. چیزی که ثابت می کند، عدم بهره گیری از آن عوامل مهم در ورزش یکی از مشکلات امروز ورزش کشور است، که شخص اول آن را تا به این اندازه قانع کرده است که به حداقل‌ها هم راضی باشد!
وزیر ورزش و جوانان در صحبت هایش از رکورد شکنی و کسب مدال طلا در ناگویا و بازی‌های آسیایی و پار آسیایی پیش رو نیز حرف زد و با این حرف در حقیقت حجت را برای روسای فدراسیون‌هایی که تنها برای کسب تجربه ورزشکار به رقابت‌های بین‌المللی و آسیایی اعزام می‌ کنند، تمام کرد. رؤسای فدراسیون‌هایی که همیشه، یک جمله تکراری را برای توجیه نتایج ضعیف خود در آستین دارند و آن جمله این است که ما برای کسب تجربه به آن رقابت‌ها رفته و تجربیات خوبی را نیز به دست آورده ایم که با آن حرف های وزیر، حالا چنین به نظر می‌رسد که دیگر در ورزش، دوران کسب تجربه تمام شده است!
وزیر ورزش و جوانان درباره اهمیت شفافیت در ورزش نیز گفت: مردم محرم هستند و باید از همه چیز با خبر باشند. او از فضای شفاف و شیشه‌ای وزارت ورزش هم گفت، که اگر این اتفاق بیفتد واقعاً رنسانسی در ورزش کشور ایجاد خواهد شد. که نخستین راه برای افتادن در این مسیر، شفافیت پاسخگویی مدیران و مسئولان ورزش کشور است و تا زمانی هم که این اتفاق نیفتد، انتظار شفافیت داشتن به مثابه آب در هاون کوبیدن خواهد بود.

دنیامالی از علی کفاشیان هم گفت. و از کسانی حرف زد که خودشان را در ورزش آنقدر محق می‌دانند که برای ۱۲ فدراسیون ورزشی کاندیدا می‌شوند و می‌خواهند به هر شکل ممکن حضور در فدراسیون‌های ورزشی را به خاطر جایگاهی که برایشان ایجاد می‌کند تجربه کنند.
دنیامالی در آن اجلاس از همه جا و همه چیز حرف زد. او خطاب به خود و دیگر حاضران در آن اجلاس بیان داشت که نباید از هر خبر، خبرنگاران ناراحت شد و باید از ظرفیت اصحاب رسانه بیشتر استفاده کرد. اما هرگز نگفت که این خبرنگاران چه ویژگی هایی باید داشته باشند! هرگز نگفت که نگاه خودی و غیرخودی باید در ارتباط با آنها وجود داشته باشد و … همان خبرنگارانی که بهترین راه، برای رسیدن زودتر ورزش کشور به نقطه شفافیت می‌توانند باشند که متاسفانه مدت‌هاست برخی از آنها بنا به دلایلی که دوستان نزدیک به وزیر ورزش و جوانان برای خود تعریف کرده‌اند، نمی‌توانند به شخص اول ورزش کشور دست پیدا کنند و این می‌تواند یک ضربه مهلک به ورزشی باشد که می‌خواهد در یک اتاق شیشه‌ای، اموراتش را بگذراند.
وزیر ورزش و جوانان در بخش دیگری از حرف‌هایش به درستی از توانمندی دختران ورزشکار ایران گفت. دخترانی که با سرمایه گذاری کمتر می‌توانند بازدهی بیشتری برای ورزش کشور در میادین بزرگ داشته باشند. البته با این شرط که همان توجهی که به ورزش آقایان می‌شود به آنها نیز بشود. که اگر این اتفاق بیفتد، عین ثواب خواهد بود.
دنیامالی آنجا که از توقع بی مورد برخی فدراسیون‌ها، برای داشتن سالن‌های اختصاصی به درستی گلایه کرد، خوب می‌دانست که فدراسیون‌هایی که هنوز یک ساختمان و یک دفتر درست و حسابی برای خود ندارند و در این نداشتن، آنها هم تا به امروز ناتوان عمل کرده اند چگونه می‌توانند انتظار داشتن سالن اختصاصی از وزارت ورزش جوانان را داشته باشد و …

دنیامالی در جایی دیگر به درستی به این نکته اشاره داشت که چرا باید همه فشار المپیک بر روی رشته‌های کشتی، تکواندو و وزنه‌برداری باشد و در ادامه همین مطلب گفت: باید شرایطی را ایجاد کنیم که در ۲۰ رشته ورزشی شانس کسب مدال داشته باشیم. خواسته‌ای که اگرچه به حق و کاملا درست است اما امکان پذیر نیست چرا که به جز این سه رشته و یکی دو رشته دیگر، بقیه رشته ها به مدال نگرفتن و افتخار نیافریدن عادت کرده اند و جدا شدن از این عادت بد، نیازمند صرف زمان و تغییر نگاه است که باید اتفاق بیفتد.
وزیر ورزش و جوانان در بین حرف‌هایش به موضوع اخلاق حرفه‌ای نیز اشاره داشت و گفت: که در اخلاق خیلی ضعیف هستیم که این حرف، صداقت کلامی احمد دنیامالی را نشان می‌دهد. اما چه خوب می‌شود که او این را هم می گفت: که این وظیفه کیست که بتواند بر روی جوان‌ها کار کند و تغییر تفکر و نگاه را در آنها به وجود بیاورد تا در موضوع اخلاق حرفه‌ای هم ورزش کشور رشد داشته باشد.
دنیامالی در بخش دیگری از صحبت‌هایش به این نکته صحیح نیز اشاره داشت که باید هزینه های غیر ضروری در ورزش را کاهش بدهیم و یا آنجا که گفت: فدراسیونی در شورای برون مرزی لیست ۷۰ نفره فرستاده است و … اما این را هرگز نگفت که چرا این شورای برون مرزی با آن فهرست ۷۰ نفر موافقت کرده است؟ او این را هم نگفت که چه اصراری وجود دارد که بسیاری از فدراسیون‌های ما در همه رویدادهای ورزش جهان و آسیا که هیچ عایدی خاصی هم برای ورزش کشور ندارد، باید شرکت داشته باشند. همان اعزام‌هایی که در واقع در ورزش هزینه‌های غیر ضروری محسوب شده و باید جلوی آنها به هر شکل ممکن گرفته شود. که با این حرف‌های وزیر باید از این پس منتظر چنین اتفاقات مثبتی در ورزش بود!

دنیامالی در آن اجلاس، در خصوص قراردادهای بازیکنان فوتبال هم گفت. او گفت، که سامانه‌ای ایجاد می‌کنیم تا باشگاه‌ها تمامی قراردادها را در آن سامانه‌ها ثبت کنند و مردم هم در جریان این قراردادها قرار بگیرند. کار درستی که متاسفانه در صحبت‌های وزیر به زمان آن اشاره نشده بود و معلوم نبود که این سامانه چه زمانی قرار است که ایجاد شود و تا چه اندازه مدیران باشگاه ها از آن استقبال خواهند کرد. چرا که قطعا با ایجاد این سامانه، شفافیت بیشتری بر فوتبال سایه خواهد افکند. اما این طرح، قطعا منتقدان سرسختی هم خواهد داشت که باید فکری هم به حال آنها کرد. همان‌هایی که ماندن برخی از آنها در گرو همین بی نظمی های معمول مالی است که باید از جایی جلوی آنها گرفته شود و بحث‌های دیگری که یک بار دیگر به خاطر مطرح شدن آنها، آن هم از زبان وزیر ورزش و جوانان باید آن را تحسین کرد، که امیدواریم این فرهنگ شفافیت با مخاطب و مردم همچنان ادامه پیدا کند. چرا که ادامه این روند بدون شک فضای سالم‌تری را به ورزش کشور حاکم خواهد کرد و این همان چیزی است که بدون شک احمد دنیا مالی به دنبال آن بوده و هست.