تبعیض در عمل؛ آینده ورزش را تیره می‌کند!

وزارت ورزش و جوانان، یکی از آن وزارتخانه‌هایی است که به خاطر مسئولیتی که در قبال ورزش برای آن تعریف شده است، خبرهای آن بسیار زود و بدون ویرایش به بیرون درز پیدا می کند که این هم یکی از محسنات کار در صحنه ورزش بوده و هست. از ساختمان سئول خبر می‌رسد که برخورد تصمیم گیران و تصمیم سازان ورزش کشور در با سرپرست‌هایی که خودشان آنها را انتخاب و معرفی کرده اند، برخوردهای یکسانی نیست و در موضوع آنها تبعیض‌های آشکاری بین افراد صورت می‌پذیرد! یعنی یک سرپرست پس از گذشت دو ماه، رئیس می‌شود، اما هرگز این اتفاق برای سرپرست های دیگر نمی افتد. که این جای بحث، بسیار دارد. ایجاد انجمن‌های ورزشی جدید و سپردن مسئولیت آنها به برخی از دوستان در ورزشی که کوچک سازی را مدت‌هاست که فریاد می‌زند، هم یکی دیگر از آن اتفاقاتی است که دارد می‌افتد، و هیچ کسی هم نیست که دلیلی را برای آن ارائه دهد. بحث تعارض منافع هم که گویا دیگر قرار نیست مورد توجه قرار گیرد، چرا که اگر غیر از این می بود، الان بعضی‌ها در خود وزارت ورزش، دارای چند مسئولیت و پست نبودند که وقتی این اتفاق در خود وزارت ورزش می‌افتد دیگر نباید از ادارات کل استان‌های سراسر کشور انتظاری داشت! هرچند که بعضی از آنها در همان ابتدای طرح موضوع، عجله کرده و با نیروهایی خداحافظی کردند که جای سوال بسیار داشت. بحث بازنشستگی هم یکی دیگر از مباحثی است که همواره در وزارت ورزش با تبعیض به آن نگاه شده است! یعنی بعضی ها در همین وزارتخانه با نزدیک به ۴۰ سال سابقه کار هنوز هستند! اما بعضی‌های دیگر هنوز به مرز ۳۰ سال نرسیده‌اند، باید عطای ماندن را به لقایش بخشیده و بروند! که این دوگانگی در تعریف قانون به هیچ وجه پذیرفتنی نیست. چرا که متاسفانه این نگاه کنونی مسئولین وزارت ورزش، به برخی از بازنشستگان نه تنها کارایی این وزارتخانه را به حداقل‌ها تقلیل می‌دهد، بلکه راه را نیز بر روی حضور جوانان شایسته و تازه نفس می‌بندد. اتفاقی که به نوعی در کمیته ملی المپیک نیز قابل رویت است. کمیته‌ای که اگر چه به لحاظ نیروی کمی همواره عملکردش مورد انتقاد بوده و هست اما همچنان با برخی از ارتباطات، دوستان مشغول جذب نیروی جدید هستند، که این موضوع با آن نگاهی که محمود خسروی وفا به مجموعه کمیته ملی المپیک و بحث کارایی و کیفیت کار در آن مجموعه داشته، تفاوت‌های بسیاری دارد.