آسانسور صعود در جام جهانی فوتبال

وقتی تیم های ملی کشتی آزاد و فرنگی بربام جهان می‌ايستند و در المپیک درخشان ظاهرا می شوند و مدالهای طلایی را در تاریخ ورزش ایران ثبت می‌کنند، هیچکس در خیابان‌ها پایکوبی نمی کند یا به تعبیر دیگر افراد را به خیابان نمی‌آورند تا جشن پیروزی برپاکنند، ولی فوتبال پر هزینه و پر فساد ما را چنان در پر قو خوابانده اند که گاهی برای باخت شان هم “هورا”می کشیم، تیم مسن فوتبال ایران که سال‌هاست آرزوی قهرمانی در آسیا را هم برآورده نکرده است، این روزها با هزینه های سرسام‌آوری در آستانه ورود به جام جهانی است، رویدادی که در تاریخ جام‌های جهانی، همیشه از «گروه مرگ» گفته‌اند؛ گروهی که نفس‌کشیدن در آن دشوار است و هر مسابقه‌اش بوی حذف می‌دهد. اما در سوی دیگر، گروه‌هایی نیز وجود دارند که بیشتر به «آسانسور صعود» شبیه‌اند؛ مسیری هموار که تیم‌ها را بی‌دردسر به مرحله بعدی می‌رسانند. این‌بار، تیم ملی فوتبال ایران خوش‌شانس‌ترین قرعه تاریخ خود را به دست آورده است؛ گروهی که صعود از آن، بیشتر شبیه یک وظیفه بدیهی است تا یک شاهکار فوتبالی، اگر به جای این تیم ملی، تيم های گل گهر، ملوان انزلی، فولاد خوزستان و یا هر تیم دیگر لیگ برتری ما هم در این گروه شرکت می کرد، صعود هریک از آنها از گروه به مرحله بعدی قطعی‌ و حتمی بود.
تیم ملی ایران با میانگین سنی بالا، نسلی کهنه‌کار و فوتبالی محتاط، در شرایطی قرار گرفته که حتی اگر بهترین فوتبالش را هم ارائه ندهد، باز شانس اصلی صعود خواهد بود. تفاوت این گروه با ادوار گذشته در آن است که این ‌بار خبری از غول‌های هراس‌آور، فشار روانی سنگین و نبردهای فرسایشی نیست. مسیر، آن‌قدر هموار به نظر می‌رسد که بسیاری معتقدند هر تیم منسجم و متوسطی نیز می‌تواند از چنین گروهی عبور کند. این شاید بزرگ‌ترین بختی باشد که در تمام تاریخ فوتبال ایران نصیب یک سرمربی و نسل بازیکنان شده است؛ فرصتی طلایی برای امیر قلعه‌نویی و شاگردانش تا نام خود را در تاریخ ثبت کنند. اما درست همین‌جا، نقطه حساس ماجرا آغاز می‌شود؛ زیرا صعود آسان، همیشه نشانه قدرت نیست. گاهی یک قرعه ساده، ضعف‌های پنهان را پشت پرده نتایج مخفی می‌کند و تیم را از مواجهه با واقعیت دور نگه می‌دارد.
فوتبال ایران امروز بیش از آنکه نیازمند جشن صعود باشد، محتاج نمایش کیفیت، جسارت و نوسازی است. صعود از گروهی آسان، اگر با فوتبال متقاعدکننده همراه نباشد، تنها یک عبور موقت خواهد بود؛ عبوری که در نخستین پیچ سخت مراحل حذفی، می‌تواند به توقفی تلخ منتهی شود.
جام جهانی، فقط محل عبور از مرحله گروهی نیست؛ صحنه سنجش اعتبار فوتبال ملت‌هاست. حالا ایران در برابر ساده‌ترین مسیر ممکن ایستاده است؛ مسیری که اگر به موفقیتی بزرگ ختم نشود، شاید در آینده نه به‌عنوان افتخار، بلکه به‌عنوان فرصتی ازدست‌رفته در حافظه فوتبال باقی بماند.