نگاهی از دریچه چهار دهه حضور در ورزش کشور
در طول بیش از چهار دهه فعالیت در ورزش، این فرصت را داشتهام که با نسلهای مختلف مدیران ورزشی کشور همکاری کنم. در این سالها، دولتهای گوناگون، رؤسای متعدد سازمانهای ورزشی، چندین رئیس کمیته ملی المپیک و دبیرکلهای مختلف را دیدهام. هر یک با نقاط قوت و ضعف خود آمدهاند و رفتهاند، اما آنچه برای من اهمیت داشته، سرنوشت ورزش و جایگاه نیروهای متخصص و دلسوز این حوزه بوده است. در سالهای اخیر، بیش از هر چیز از یک موضوع نگران شدهام؛ اینکه گاهی در عمل، میان شعارها و واقعیتها فاصلهای قابل توجه دیده میشود. بارها شاهد بودهام افرادی که سالها در ورزش خدمت کردهاند، تخصص دارند، تجربه دارند و مورد احترام جامعه ورزشی هستند، به تدریج از چرخه تصمیمگیری کنار گذاشته شدهاند؛ در حالی که افراد دیگری بدون سابقه کافی در ورزش، به سرعت وارد ساختارها شده و مسئولیتهای مهم را در اختیار گرفتهاند.
آنچه بیش از همه مرا آزرده میکند، حذف تدریجی نیروهای ارزشمند، متعهد و متخصص است. کسانی که سرمایههای واقعی ورزش کشور هستند. گاهی احساس میشود به جای آنکه تجربه، دانش و سابقه معیار انتخاب باشد، عوامل دیگری در تعیین مسیرها نقش پیدا میکنند. در این سالها کارشناسان و کارمندان توانمند بسیاری را از استانهای مختلف کشور دیدهام که با وجود شایستگیهای فراوان، فرصت حضور در سطوح بالاتر را پیدا نکردند. در مقابل، افرادی وارد عرصه ورزش شدند که پیوند اصلی آنان نه با ورزش، بلکه با روابط و شبکههای قدرت بود. این مسئله نه تنها به افراد، بلکه به آینده ورزش کشور نیز آسیب میرساند.
همچنین مشاهده کردهام که برخی افراد در کنار مسئولیتهای رسمی خود، فعالیتهای اقتصادی گستردهای را توسعه دادهاند و از ارتباطات و امکاناتی که در اختیار داشتهاند، برای پیشبرد منافع شخصی بهره بردهاند. اصل فعالیت اقتصادی سالم و قانونی قابل احترام است، اما زمانی که مرز میان مسئولیت عمومی و منافع شخصی کمرنگ شود، نگرانیهایی درباره عدالت و فرصتهای برابر به وجود میآید.
هدف از بیان این مطالب، تخریب افراد یا نادیده گرفتن خدمات مدیران نیست. در میان مدیران ورزش کشور، انسانهای شریف، پاکدست و دلسوز فراوانی نیز حضور داشتهاند که صادقانه خدمت کردهاند و باید از آنان قدردانی کرد. اما واقعیت این است که برای رشد ورزش ایران، شفافیت، شایستهسالاری و توجه به نیروهای متخصص بیش از هر زمان دیگری ضروری است.
من امروز در آستانه بازنشستگی، دیگر به دنبال مسئولیت یا جایگاه نیستم. تنها آرزو دارم ورزش ایران به سمتی حرکت کند که در آن تخصص بر رابطه، شایستگی بر مصلحتهای کوتاهمدت و اخلاق بر منافع فردی غلبه داشته باشد. زیرا آینده ورزش کشور نه با ساختمانها و میزها، بلکه با انسانهای متخصص، متعهد و پاکدست ساخته خواهد شد.