“ایران” چشم انتظار تکمیل حماسه از “تیم ملی” ..!

تاریخ چند هزاره ساله ایران مملو از حماسه آفرینی است و ورزش و البته فوتبال هم از آن جدا نیست. از حماسه ملبورن که بگذریم، فوتبال ایران فارغ از نتیجه مسابقه، همواره در روزهای سخت بازی خوب و قابل قبول و بیاد ماندنی انجام داده است؛ در مقابل هلند و اسکاتلند( ۱۹۷۸ آرژانتین ) برابر یوگسلاوی ، آلمان و ‌ امریکا (۱۹۹۸ فرانسه ) پرتغال و مکزیک(۲۰۰۶ آلمان) نیجریه و آرژانتین (۲۰۱۴برزیل) اسپانیا و پرتغال(۲۰۱۸ روسیه)ولز(۲۰۲۲قطر). از گذشته های دور و المپیک مونیخ و بازی های تدارکاتی و سایر جام ها فاکتور می گیرم.
…این مقدمه کافیست که باور کنیم ؛ فوتبال ایران یک ویژگی منحصر بفرد دارد؛ جلوی تیم های صاحب نام و پرقدرت عالی بازی می کند. با جان و دل. با عشق و با همه وجود … تا جایی که فارغ از هر نتیجه ای سالها بیاد می ماند. در بازی مقابل نیوزیلند(که تیمی نقریبا ناشناخته است) تیم ایران علیرغم برتری و شایستگی نتوانست انتظارات را برآورده کند. اما تردید ندارم امیر قلعه نوعی و شاگردانش که تا همین جای کار هم برغم همه مشکلات ، مصائب، محدودیت ها، کارشکنی ها و .. الحق و والانصاف رشادت و ایثار بخرج داده اند! با وجود همه ایراداتی که به تیم وارد است و نمی توان کتمان کرد، لیکن این شایستگی و پتانسیل را دارد که در مقابل بلژیک حماسه دیگری خلق کنند تا دل مردم ایران بموازات امضای تفاهمنامه با امریکا (!)شاد گردد.
ملت ایران که در دفاع مقدس، جنگ ۱۲ روزه و همچنین جنگ رمضان ثابت کرد با بهره مندی از دیپلماسی، میدان و خیابان مرد عمل است. در بازی با بلژیک و مصر نیز شیرمردان ایران ثابت خواهند کرد؛ ایرانی! اراده کند، غیرت بخرج دهد، مصمم گردد، با قلبش برای یک ملت و پرچم بازی کند. با ارائه فوتبال ناب ایرانی قادر است با خلق حماسه حتی به دور بعد صعود نماید.
… انتظار بیراهی نیست و امیر قلعه نوعی که مرد حماسه هاست، بلد است چگونه شاگردانش را ترغیب و برانگیخته نماید که دل یک ملت شاد شود.