قلعه نوعی بهتر از مورینیو!
مگر می شود شما را از حمایت و پشتیبانی تماشاگران تان محروم کنند و بدون انجام بازیهای خانگی! برای اولین بار در تاریخ ادوار جام جهانی سریع ترین صعود را به جام ۲۰۲۶ داشته باشید؟
مگر می شود بدون برگزاری مسابقات تدارکاتی مناسب و با تیم های مطرح دنیا و صرفا با بازی های درون تیمی، آن هم با برپایی اردو در شرایط جنگی! مراحل آماده سازی را طی کنید و پا به مسابقات مهمی چون جام جهانی بگذارید؟
کجای دنیا دیده اید! یک تیم ملی در تعطیلی مسابقات داخلی(لیگ) شکل بگیرید و دست آخر با هزار موانع و مشکلات راهی جام جهانی شود؟ و از همه مهمتر برای یک سوم نفرات تیمش(عوامل مدیریتی و اجرایی) ویزا صادر نکنند و حتی اجازه نداشته باشد ۴۸ ساعت قبل در محل مسابقه حضور داشته باشد و بلافاصله بعد از مسابقه، بدون سپری کردن مرحله ریکاوری به هتل محل اقامتش بازگردد؟
آری !!!
به لحاظ عقلی، علمی، منطقی( و هر جه شما فکر می کنید) هیچ اصل و قواعد نرمالی درباره تیم ملی فوتبال ایران رعایت نشده است. اما در عوض، ملی پوشان، این شیریچه های ایران، این یوزهای جسور، همچون غیور مردان پشت لانچرها، در قلب لس آنجلس با هدایت امیر قلعه نوعی کاری کردن کارستان. کاری کردن، بخصوص جلوی بلژیک (این تیم تک رقمی رنکینگ فیفا ) که همه جهان فریاد ایران. ایران را از قلب امریکا شنید. و دل مردم ایران شاد شد.
…همانطور که در اخرین دست نوشته تاکید کردم. ایرانی ها اگر همت کنند. تلاش کنند. دست به دست هم بدهند. مصمم باشند. غیرت بخرج بدهند. در تاریخ چند هزاره ساله ثابت شده؛ ایرانی در شرایط سخت قادر است؛ حماسه خلق کند. چه در سیاست، چه جنگ. چه فرهنگ. چه در اقتصاد و صد البته در ورزش و در فوتبال.
ایرانی. افتخار افرین است و با غیرت. با شهامت و ایثارگر
… روزی که آقا مجید جلالی، تئوریسن فوتبال کشورمان، با ادله ثابت کرد امیر قلعه نوعی از مورینیو بالاتر و بهتر است بیراه نگفت!
حالا فهمیدید! چرا مربیان ایرانی و پرچمدار آنها” امیر قلعه نوعی ” از دهها مربیان ممتاز خارجی بالاتر و بهتر و فهیم تر است؟ او نه هشت سال سرمربی تیم ملی بود. نه برای فدراسیون خط و ربط تعیین نکرد. یک دهم امکانات کی روش را هم نداشت. مثل او در تیم های بزرگ اروپا هم سابقه مربیگیری نداشت. ولی در دو مسابقه اخیر (مثل بازی با انگلیس در قطر که ۶ گل خوردیم) باخت نداد و حتی می توانست برنده هر دو مسابقه هم باشد!
بیایید! تمام مشکلات و مصائب و سختی هایی را که تیم ملی در همین چند ماه اخیر با آن مواجهه بوده(!) را در کنار امکانات زیر ساختی فوتبال کشور مان که تیم های اولش فاقد زمین مناسب برای تمرین و مسابقه هستند قرار دهید. سپس نتایجی را که قلعه نوعی در مدت حضورش در تیم ملی خصوصا در دو مسابقه اخیر در جام جهانی گرفته مقایسه کنید. اگر یک دهم امکانات و آرامش مربیان خارجی حاضر در جام جهانی را قلعه نوعی داشت، آیا با همین بازیکنانی که همه به سن و سال آنها گیر داده اند! بهتر و بالاتر و ارزشمند تر از انجلوتی ها و دشان ها و … نبود؟
.. برای یکبار هم شده؛ چشم ها را بشوئید. شیشه های عینک بدبینی را تمیز کنید .ذره ای انصاف و عقل و منطق را جایگزین بخل و حسادت کنید. ایرانی را باور کنید. همین و بس