شهدای مدرسه میناب متعلق به همه ملت ایران هستند

شهدای مظلوم مدرسه میناب، کودکانی بودند که بی‌گناه قربانی جنایت و تجاوز شدند. نام و یاد آنان برای مردم ایران یادآور درد، مظلومیت و ایثاری است که هرگز از حافظه تاریخی این ملت پاک نخواهد شد. این عزیزان نه فرصت دفاع از خود داشتند و نه سهمی در جنگ؛ تنها جرمشان این بود که در سرزمین خود زندگی می‌کردند.

از همین رو، شایسته نیست که نام این کودکان شهید در رقابت‌های مدیریتی، تبلیغات رسانه‌ای یا نمایش‌های مقطعی مورد استفاده قرار گیرد. احترام به شهدای مدرسه میناب تنها با چند تصویر و شعار محقق نمی‌شود؛ بلکه با صداقت، مسئولیت‌پذیری و خدمت واقعی به مردم معنا پیدا می‌کند.
جامعه ورزش انتظار دارد مدیران به جای بهره‌گیری از احساسات مردم، درباره عملکرد خود پاسخگو باشند. موفقیت‌ها و ناکامی‌ها باید با معیار کارنامه مدیریتی سنجیده شود، نه با پناه بردن به نام‌های مقدسی که جایگاهی فراتر از اختلافات و حاشیه‌های روزمره دارند.
شهدای مدرسه میناب متعلق به همه ملت ایران هستند. خون پاک آن کودکان سرمایه‌ای برای عزت و وحدت ملی است، نه ابزاری برای کسب محبوبیت یا فرار از نقد. هر کس نام آنان را بر زبان می‌آورد، باید بداند که این نام‌ها مسئولیت می‌آورند؛ مسئولیت صداقت، خدمت و پاسخگویی.
قرآن کریم می‌فرماید: «وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ»
(حق را با باطل درنیامیزید و حقیقت را پنهان نکنید، در حالی که می‌دانید.)
حرمت خون کودکان شهید میناب بسیار بزرگ‌تر از آن است که در حاشیه‌های مدیریتی و تبلیغاتی هزینه شود. آنان شایسته تکریم صادقانه‌اند، نه بهره‌برداری نمایشی.