عدم خودباوری کار دست مان داد!
تیم ملی والیبال ایران در مقابل ژاپن بالاتر از انتطار ظاهر شد و سزاوار شکست هم نبود. اما چه می شود کرد، که ستاره های انگشت شمار والیبال دنیا، اعلب سرنوشت مسابقات را رقم می زنند و ما در شرایط فعلی فوق ستاره ای نداریم که مانند سعید معروف، شهرام محمودی و یا سید موسوی سرنوشت ساز باشند.
تیم والیبال ایران دو ست اول بازی تحت الشعاع تاکتیک متغیر و بازی شناور بازیکنان پخته و صاحب مهارت حریف یعنی ایشیکاو، نیشیدا و ران تاکاهاشی قرار گرفته بود. اما از ست سوم و با ترمیم دریافت و ورود مبین نصری در قطر قدرتی ناگهان ورق برگشت و با اینکه تدبیر علط پیانزا تیمملی را عملا بدون پشت خط زن حرفه ای نشان می داد اما بازیکنی مانند مبین و نمایش متوازن و تغییر ناپدیر حق پرست این سوال را پیش آورد که آیا مبین نصری گم شده تیمملی است؟ و چگونه می شود که مربی کهنه کاری چون پیاتزا هنوز نتوانسته برخی از بازیکنانش را باور کرده باشد. با این همه، باز یک ژاپن خسته ما را برد و تیم ایران هر چند تلاش خود را برای خنثی کردن ایشی گاوای نابغه بکار گرفته بود اما این ستاره در خشان در سرویس هنر خود را نشان داد و با وجود همه سرسختی بچه های تیم ما بنوعی دخل مان را اورد.
در بازی با ژاپن ما یک امتیاز از حریف قدر خود گرفتیم ولی نتیجه را واگذار کرده و مقهور رقیب سنتی خود در آسیا شدیم. چنین بنظر می رسد که ما باید به این خودباوری برسیم که می توانیم زاپن را شکست بدهیم. به ویژه اینکه چشم بادامی ها در دفاع روی تور کوتاه و اسیب پذیرند.