هزینههای بزرگ، توسعه کوچک
فصل تازه لیگ برتر هنوز آغاز نشده، اما فوتبال ایران از همین امروز یک برنده قطعی دارد؛ بازار نقلوانتقالات. بازاری که هر سال پررونقتر از سال قبل میشود و قراردادهایی را رقم میزند که تا چند سال پیش حتی تصور آنها دشوار بود. افزایش دستمزد بازیکنان و رقابت باشگاهها برای جذب ستارهها، ذات فوتبال حرفهای است و نمیتوان آن را نادیده گرفت. اما پرسش اصلی اینجاست که آیا رشد هزینهها در فوتبال ایران، همپای رشد زیرساختها، مدیریت و کیفیت فنی نیز پیش رفته است؟ در فوتبال حرفهای جهان، ارزش قرارداد بازیکنان تنها یکی از اجزای صنعت فوتبال است. باشگاههای بزرگ اروپا همزمان با جذب ستارهها، سرمایهگذاری گستردهای در ورزشگاههای مدرن، آکادمیهای استعدادیابی، فناوریهای نوین، پزشکی ورزشی، تحلیل داده، خدمات هواداری و مدیریت اقتصادی انجام میدهند. به همین دلیل، افزایش هزینهها در نهایت به ارتقای کیفیت مسابقات، افزایش درآمد و رضایت هواداران منجر میشود.
اما در فوتبال ایران، این توازن هنوز بهطور کامل شکل نگرفته است. از یک سو قراردادهای چند ده میلیاردی به تیتر نخست رسانهها تبدیل میشوند و از سوی دیگر، کیفیت برخی زمینهای مسابقه، امکانات ورزشگاهها، فوتبال پایه، فناوریهای روز و حتی استانداردهای میزبانی، همچنان با فاصلهای محسوس از معیارهای حرفهای جهان قرار دارد. همین فاصله، پرسشی جدی را پیش روی مدیران فوتبال قرار میدهد؛ آیا توسعه فوتبال را میتوان تنها با افزایش هزینههای نقلوانتقالات تعریف کرد؟
فوتبال حرفهای تنها با خرید ستاره ساخته نمیشود. زیرساخت، مدیریت، آموزش، شفافیت مالی، آکادمیهای قدرتمند و برنامهریزی بلندمدت، ستونهای اصلی موفقیت در فوتبال امروز جهان هستند. اگر این ستونها تقویت نشوند، قراردادهای بزرگ نیز نمیتوانند به تنهایی کیفیت یک لیگ را ارتقا دهند.
لیگ بیستوششم فرصتی تازه برای فوتبال ایران است؛ فرصتی تا در کنار هیجان نقلوانتقالات، نشانههای توسعه واقعی نیز دیده شود. روزی میتوان از حرفهای شدن کامل فوتبال ایران سخن گفت که رشد ارقام قراردادها با رشد کیفیت زمینهای مسابقه، ورزشگاهها، مدیریت باشگاهها، فوتبال پایه و رضایت هواداران همراه باشد. آن روز، ارزش فوتبال ایران نه فقط در بازار نقلوانتقالات، بلکه در کیفیتی خواهد بود که در زمین مسابقه دیده میشود.