وقتی ناکارآمدی مدیریتی، سرمایه انسانی را فرسوده می‌کند

دیروز روایت تلخی از مراسم خاکسپاری یکی از همکاران باسابقه کمیته ملی المپیک شنیدم؛ روایتی که بار دیگر زنگ خطر بی‌توجهی به سرمایه انسانی و پیامدهای مدیریت نادرست را به صدا درمی‌آورد.
گفته می‌شود این همکار شریف، بیش از بیست سال از عمر خود را در خدمت این مجموعه گذرانده بود؛ انسانی که همکارانش از تعهد، اخلاق و سال‌ها تلاش صادقانه او یاد می‌کنند. اما بنا بر روایت برخی همکاران، در ماه‌های پایانی خدمت خود با شرایطی مواجه شد که برایش بسیار سنگین و دردناک بود.
برخی از کارکنان نقل کرده‌اند که تعدادی از نیروهای باسابقه با تغییراتی در شرایط کاری خود روبه‌رو شدند؛ از انتقال به فضاهای نامناسب گرفته تا بلاتکلیفی و احساس نادیده گرفته شدن تجربه و سال‌ها خدمت. این اتفاقات، از نگاه بسیاری از کارکنان، نشانه‌ای از یک بحران مدیریتی است؛ بحرانی که در آن به جای استفاده از تجربه نیروهای متخصص، گاهی سرمایه‌های انسانی یک مجموعه فرسوده و دلسرد می‌شوند.
همکاران این مرحوم روایت کرده‌اند که فشارهای روحی ناشی از شرایط کاری، او را آزرده کرده بود. گفته می‌شود برای آرامش دل راهی کربلا شد، اما در همان سفر دچار سکته شد و دار فانی را وداع گفت. در مراسم تشییع، به گفته حاضران، بسیاری از همکاران با اندوه و ناراحتی از وضعیت موجود گلایه می‌کردند و از خداوند طلب عدالت داشتند. آنان معتقد بودند رنج انسان‌ها و آه خانواده‌هایی که در اثر بی‌توجهی‌ها آسیب می‌بینند، هرگز بی‌پاسخ نخواهد ماند.
امروز پرسش جدی این است: آیا مدیران از واقعیت زندگی کارکنان خود خبر دارند؟  آیا می‌دانند تصمیم‌هایی که پشت میزهای مدیریتی گرفته می‌شود، ممکن است بر روح، انگیزه و حتی آینده یک خانواده اثر بگذارد؟
بحران مدیریت زمانی آغاز می‌شود که مدیران به جای شنیدن صدای کارکنان، فاصله خود را با بدنه سازمان بیشتر کنند؛ زمانی که تجربه و سابقه به جای آنکه یک فرصت باشد، به یک مانع تبدیل شود؛ و زمانی که حفظ کرامت انسان‌ها در اولویت نباشد.
هیچ سازمانی با حذف تجربه، بی‌انگیزه کردن نیروهای قدیمی و ایجاد احساس ناامنی در میان کارکنان پیشرفت نمی‌کند. ساختمان‌ها، امکانات و بودجه‌ها بدون نیروی انسانی باانگیزه، ارزش واقعی خود را از دست می‌دهند.
امروز یک خانواده داغدار است؛ همسری که همسر خود را از دست داده و دو فرزندی که جای خالی پدر را برای همیشه احساس خواهند کرد. این اتفاق باید برای هر مدیری یادآور شود که مسئولیت مدیریت فقط اداره یک مجموعه نیست؛ مسئولیت حفظ حرمت و آرامش انسان‌هایی است که در آن مجموعه کار می‌کنند.
مقام و صندلی مدیریت ماندگار نیست، اما آثار تصمیم‌ها و رفتارها در ذهن مردم باقی خواهد ماند. امید است این حادثه تلخ، تلنگری باشد برای بازنگری در شیوه‌های مدیریتی و توجه بیشتر به سرمایه انسانی.
خداوند روح این همکار عزیز را قرین رحمت فرماید و به خانواده داغدارش صبر و آرامش عطا کند.