چرا همه چیز به پای مربیان بزرگسال می رسد؟
مسلما در کشف، پرورش، آموزش و شکوفایی بازیکنان مستعد فوتبال، یک پروسه طولانی مدت طی می شود، زیرا این پروسه طولانی با کار کردن با بچه های رده های سنی پایه در عرض یک سال و دو سال. جهت شناسایی آنها، شکل نمی گیرد، بنابراین باید از تمامی مربیانی که یک عمر در گرما و سرما با آن بازیکنان کار کرده اند و برای پرورش و آموزش آنها سال ها، زحمات فراوانی کشیده اند به نیکی یاد شود، تا انگیزه ای برای استمرار چنین فعالیتی را درپی داشته باشد.
مربیان پایه تیم های شخصی با خون دل خوردن و تلاش مضاعف، آنهم در سخت ترین شرایط ممکن به ساختن و پرداختن بازیکنان مستعد جهت ورود به تیم های متمول کار و زحمت می کشند، اما نامی و یادی از آنها برده نمی شود، حالا مسائل مالی اش، یک طرف، اما نوشتن نام مربیان باشگاه های بزرگ به پای این بازیکنان واقعا بی مهری و بی انصافی در حق مربیان. گمنام و سازنده اصلی آنهاست.
نهایتا برای شناساندن بازیکنان پایه به فوتبال استان و کشور، نباید فقط از یک مربی و یا شخص خاصی نام برده شود که بازیکنان را مفت ومجانی به پای خود می نویسند، زیرا بازیکنان زیادی در سراسر کشور به مدارج بالای فوتبال کشور رسیده اند، اما کاشفان و زحمتکشان اصلی آنها، متاسفانه گمنام و ناشناخته باقی مانده اند. پس،می طلبد، برای ایجاد انگیزه و روحیه ای مضاعف جهت ادامه کار در مربیان پایه که حتی در روستاهای استان و کشور در کشف و پرورش و معرفی بازیکنان به تیم های بزرگ شرکت فعالانه ای داشته و دارند، نامی برده شود و حداقل تشکر و تقدیر شود و در رسانه ها به آنها پرداخته شود.
اما سوال اصلی اینجاست که آیا رسانه های تصویری، نوشتاری و شنیداری کشور به مربیان گمنام و سازنده اصلی بازیکنان بها داده اند، که قطعا پاسخ آن منفی است.