سؤال از فوتبال و سکوت معنادار ناظران ورزش!
پیرو صحبت های آقای علی افتخاری درباره ضرورت شفافسازی هزینههای فوتبال، یک سؤال جدی مطرح است:
اگر درباره هزینههای تیم ملی در جام جهانی، تیم امید و جوانان فوتبال در ترکیه و … پرسش وجود دارد، چرا ریز هزینهها و گزارشات مالی شفاف در اختیار افکار عمومی قرار نمیگیرد؟
البته فوتبال تنها یکی از ۵۰ و اندی فدراسیون ورزشی کشور است. در کنار آن، وزارت ورزش و جوانان، کمیته ملی المپیک و شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی نیز با بودجه، قرارداد، پروژه، اردو و اعزامهای مختلف سروکار دارند و …
اما نکته قابل تأمل اینجاست که واحدها و نمایندگان دستگاههای نظارتی در خود وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و حتی فدراسیونهای ورزشی حضور دارند. در بسیاری از اعزامها و کاروانهای ورزشی نیز نمایندگان و مسئولان دستگاههای مرتبط حاضر و از نزدیک در جریان امور قرار میگیرند.
از سوی دیگر، این نمایندگان در محل استقرار خود، از همه امکانات، فضای اداری، تجهیزات و تسهیلات همان دستگاهها استفاده میکنند و طبیعتاً این موضوع نیز خود میتواند محل پرسش باشد.
اینجاست که باید از آقای ناظر پرسید:
شما که در داخل مجموعه حضور دارید، از امکانات و تسهیلات آن استفاده میکنید و از نزدیک شاهد عملکرد مدیران آن هستید؛ گزارش نظارت شما کجاست؟
آیا مأموریت ناظر فقط حضور در محل است یا باید گزارش، مطالبهگری و پاسخگویی نیز با خود به همراه داشته باشد؟ پس پرسش اصلی این نیست که آیا نظارت وجود دارد؟ بلکه سؤال این است که نتیجه این نظارتها کجاست؟
چرا کارت ورود و خروج یک کارمند برای چند دقیقه تأخیر یا غیبت با دقت بررسی میشود، اما درباره هزینههای میلیاردی، قراردادهای بزرگ، اعزامها و منابع ارزی گزارش شفاف و قابل دسترسی مطالبه نمیشود؟
اگر درباره فوتبال سؤال داریم، چند پرسش روشن وجود دارد:
دهها میلیون دلار در چه مسیری هزینه شده است؟
هزینه واقعی تیم ملی در جام جهانی و هزینه های اردوی تیم امید و جوانان در ترکیه چقدر بوده است؟
چرا ریز هزینهها در سایت فدراسیون فوتبال منتشر نمیشود؟
این پرسشها اتهام نیست بلکه مطالبه شفافیت و پاسخگویی است. اگر هزینهها قانونی است، اسناد و گزارش آن منتشر شود. اگر ابهامی وجود دارد، دستگاههای نظارتی بررسی کنند. و اگر تخلفی اثبات شد، مطابق قانون با آن برخورد شود.
موضوع فقط فوتبال نیست. همین مطالبه باید درباره تمام ۵۰ و اندی فدراسیون، وزارت ورزش و جوانان، کمیته ملی المپیک و شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی نیز مطرح باشد.
نظارت نباید فقط به این محدود شود که یک کارمند چرا کارت نزده یا چرا چند دقیقه دیر بر سر کار آمده است.
اگر حضور کارمند قابل نظارت است، هزینه میلیاردی مدیر نیز باید قابل نظارت و پاسخگویی باشد. وقتی نهادهای نظارتی در داخل همین مجموعهها حضور دارند، انتظار افکار عمومی صرفاً «حضور ناظر» نیست؛ مردم نتیجه نظارت را میخواهند.
آقای علی افتخاری سؤالی را به عنوان یک مطالبه عمومی مطرح کرده اند؛ و اکنون نوبت دستگاههای نظارتی است که به آن سوال پاسخ دهند.
مردم حق دارند بدانند منابع ورزش کشور چگونه هزینه میشود؛ از فوتبال تا ۵۰ و اندی فدراسیون، چرا که هیچ حوزهای نباید خارج از دایره شفافیت و نظارت باشد.