دوستان؛ لطفأ به نام مسابقات و سطح کیفی آنها نیز توجه داشته باشید!

اینکه تیم‌های ورزشی مختلف کشور عزیزمان ایران عازم رقابت‌های ورزشی در سراسر جهان شوند، کار بسیار خوب و پسندیده ای است. اعزام‌هایی که می‌توانند شادی و نشاط را به جامعه تزریق نمایند. اما چنین بنظر می رسد که این مهم نباید عاملی شود تا ما در هر مسابقاتی و با هر سطحی شرکت کرده و آینده ورزش کشور را با آسیب‌های جدی روبرو نمائیم. در چنین شرایطی به نظر می‌رسد که وزارت ورزش و جوانان بیش از اندازه خودش را درگیر حضور در مسابقات مختلف برون‌مرزی کرده است. زمانی که قطعاً از زمان برنامه ریزی و تفکر مدیران تصمیم گیر و تصمیم ساز ورزش کشور خواهد کاست و لطمات آن نیز در کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت عیان خواهد شد.
حضور در مسابقات مختلف و با هر سطحی علاوه بر اتلاف سرمایه و وقت می‌تواند در آینده ای بسیار نزدیک بر تعداد مدعیان همیشگی ورزش هم بیافزاید و این موضوع بدون شک برای ورزش کشور دردسرساز خواهد شد. چرا که وقتی تعداد قهرمانان رشته‌های مختلف زیاد شوند، (فارغ از کیفیت مسابقات آنها) آنگاه بر تعداد مدعیان نیز افزوده خواهد شد و فردا و فرداها مشکلات بسیاری هم بابت آن گریبان ورزش کشور را خواهد گرفت.
دیروز حضور در مسابقات جهانی عشایر، امروز حضور در بازیهای آسیایی ناگویا، فردا مسابقات ژیمنازیاد دانش‌آموزی و …که بدون شک اگرچه برای پر کردن برنامه و ارائه گزارش عملکرد بسیار خوب هستند، اما بعضاً نفعی نمی‌توانند برای ورزش کشور داشته باشند؟
موضوع اعزام کیفی تیم‌ها هم که دیگر منتفی شده است و این مسئله خود به خود بر انتظارات ورزشکاران تمامی رشته های ورزشی خواهد افزود و آنگاه چنانچه انتظارات آنها برآورده نشود، شاید همانها سبب ساز حاشیه‌های بسیار برای ورزش کشور گردند.
بپذیریم که وقتی اعزام‌ها کیفی نباشد! دیگر سطح کیفی مسابقاتی هم که قرار است تیم‌های کشور عزیزمان ایران در آن حضور پیدا کنند چندان موضوع با اهمیتی نخواهد بود و آنگاه وضعیت ورزش کشور همان چیزی می‌شود که در حال حاضر هست.
برای مثال اهالی ورزش و یا بهتر بگوئیم مسئولین ورزش کشور خودشان بهتر از هر کس دیگری سطح مسابقات جهانی عشایر را می‌دانند. بازیهایی که نام عشایر بر روی آن نهاده شده است و قاعدتاً هم باید از این طیف از هموطنان عزیزمان هم در آن مسابقات نماینده و یا نمایندگانی می داشتند. اما با نگاهی به کاروان اعزامی متوجه این واقعیت می‌شویم که بعضاً مسئولان ورزش و فدراسیون های ورزشی، بهترین‌های خود را به آن مسابقه فرستادند. که این خود نشان می‌دهد که برای ما کسب مدال و حضور در جدول رده بندی نهایی هبازیها از هر چیز دیگری مهم تر است! درست مانند مسابقات ژیمنازیاد دانش آموزی که اکثر کشورهای دنیا تیم‌های دانش‌آموزی خود را روانه آن رقابت‌ها می‌کنند، اما ما تیم‌های ملی رده‌های سنی مختلف فدراسیون‌های ورزشی خود را روانه آن مسابقات می کنیم. ورزشکارانی که بدلیل حضور در مسابقات متعدد بسیار آماده هم هستند. و در حقیقت با این کار فرصتی مغتنم را از تیم‌های واقعی دانش‌آموزی خود می‌گیریم!