کم شانس ها قول می دهند! پر شانس ها سکوت می کنند!
به راستی از کجا شروع شد، که به اینجا رسید؟ اصلا عامل اصلی این همه وعده و وعید به ورزشکاران ایرانی برای کسب مدال طلای بازیهای آسیایی ناگویا که بود؟ دوستان وعده دهنده چه در ورزشکاران شایسته کشورمان دیدند که با بهانههای جورواجور مالی و … بنوعی مدال آوری آنها را تحتالشاع وعدههای خود قرار دادند.
یکی پای پاداش چند میلیاردی را پیش کشید! یکی وعده آپارتمان ۸۰ متری را داد! یکی بر اساس بضاعت خود پرداخت پاداش زیر یک میلیارد تومان را مطرح کرد و … اما هر چه که بود و هر چه که هست، وقتی به اسامی فدراسیون ها و افراد وعده دهنده نگاه میکنیم میبینیم که همه آنها و فدراسیونهایشان در زمره رشتههایی هستند که اصلا انتظار هیچ مدالی از نفرات آنها نمیرود! یعنی قرار و امیدی نیست که مدالی توسط ورزشکاران آنها کسب شود و متعاقب آن قراری هم نیست که پاداشی پرداخت گردد! فقط این ترفند برای تبلیغ و مورد توجه دیگران قرار گرفتن خوب است. آنهایی که وعدههای پوشالی داده و خودشان را به تعبیری عزیز کرده اند وگرنه ….
اصلا چرا روسای رشتههای پر مدال و آنهایی که شانس کسب مدال دارند، چنین وعده هایی را نداده و نمی دهند. چرا آنها برای ورزشکاران خود انتظار ایجاد نمی کنند، که البته منطق هم همین را میپسندد.
بدون شک و تردید اگر کسب مدال طلا و افتخار را در بازیهای آسیایی ناگویا شرطی کنیم و برای آن پول و پاداش بسیار تعیین نمائیم، آنگاه لذت کسب مدالهای طلا تحت تاثیر آن وعده و وعیدها آن شیرینی همیشگی خود را از دست خواهد داد. رویه غلطی که متاسفانه هر چه که جلوتر میرویم، نمود بیشتری پیدا میکند و مشخص میشود که هدف دوستان چیز دیگری است! چرا که اغلب آنهایی که قول داده و میدهند، به درستی میدانند که هیچ اتفاقی برای ورزشکاران آنها در جریان بازی آسیایی ناگویا نخواهد افتاد! و پول و مبلغ پاداش اعلامی آنها در حسابهای خودشان باقی خواهد ماند! که خدا را شکر امروز مردم خیلی خوب متوجه این ترفند جدید برخی از مسئولان فدراسیون های ورزشی شده اند و خوب میدانند که این حرفها تنها وسیلهای برای مورد توجه قرار گرفتن است و نه هیچ چیز دیگر!