مدال برنز مبارک خانواده بسکتبال
بازیکنان وظیفه خود را انجام دادند؛ حالا مدیریت فدراسیون باید پاسخگوی عملکرد چند ساله خود باشد. کسب مدال برنز بسکتبال ایران در بازیهای آسیایی ناگویا را باید به بازیکنان، کادر فنی و همه اعضای خانواده بسکتبال تبریک گفت. ملیپوشان ایران برای رسیدن به این مدال تلاش کردند و شایسته تقدیر هم هستند؛ اما نباید موفقیت بازیکنان را با کارنامه مدیریتی فدراسیون یکی دانست.
مدال برنز یک موفقیت ورزشی است و ارزش آن متعلق به کسانی است که در زمین برای کسب آن جنگیدند. اما ارزیابی مدیریت یک فدراسیون، فقط با یک مدال انجام نمیشود . یک مدال، پایان همه پرسشها نیست! برای اینکه بدانیم بسکتبال ایران واقعاً در چه جایگاهی قرار دارد، باید عملکرد تیم ملی را در مجموعهای از مسابقات و در برابر تیمهای کامل و مدعی بررسی کنیم؛ به خصوص پنجرههای انتخابی جام جهانی که معمولاً تیمها با ترکیب اصلیتر و شرایط جدیتری وارد رقابت میشوند. در ناگویا شرایط تیمها یکسان نبود. برخی تیمهای مطرح آسیایی با تغییر نسل، غیبت تعدادی از بازیکنان اصلی یا ترکیب متفاوت نسبت به مسابقات انتخابی و جهانی حضور داشتند. پس اجازه بدهیم کارشناسان، با نگاه فنی و آماری، عملکرد بسکتبال ایران را ارزیابی کنند؛ نه اینکه با یک مدال! همه مشکلات گذشته را فراموش کنیم. مدال را باید دید، اما مسیر رسیدن به مدال و آینده بعد از آن را هم باید دید.
آیا با مربی ایرانی هم نمیشد؟
بحث دیگری که همچنان برای من قابل تأمل است، انتخاب مربی خارجی است. معتقدم باید شفاف پاسخ داده شود که انتخاب مربی خارجی بر اساس چه شاخصهایی صورت گرفته است؟ برنامه فنی او چیست؟ چه دانشی به مربیان ایرانی منتقل شده است؟ هزینه این تصمیم چقدر بوده و شاخصهای ارزیابی عملکرد او چه بوده است؟ حتی این پرسش هم قابل طرح است که آیا یک مربی ایرانی توانمند نیز نمیتوانست با همین بازیکنان به مدال برسد؟ این پرسش، بیاحترامی به مربی خارجی نیست؛ بلکه حق طبیعی جامعه بسکتبال برای مطالبه شفافیت درباره یک تصمیم مهم مدیریتی است.
بازیکنان را فراموش نکنیم
در این میان یک موضوع را باید روشن کرد، اگر انتقادی به مدیریت فدراسیون داریم، نباید آن را متوجه بازیکنان بدانیم. این بچهها برای این مدال زحمت کشیدهاند. آنها نماینده ایران بودهاند و با تمام توان در میدان حاضر شدهاند
مدال برای بازیکنان است؛ نقد برای مدیریت. این دو را نباید با هم ادغام کرد.
اما شکایت از خبرنگاران؛ چرا؟
در روزهای اخیر شنیدهام که از دو خبرنگار حوزه بسکتبال شکایت شده است. اگر این موضوع صحت داشته باشد، به نظرم باید درباره آن تأمل کرد. آیا واقعاً بهترین روش برای پاسخ به نقدهای رسانهای، شکایت است؟
اگر رئیس فدراسیون معتقد است عملکردش قابل دفاع است، چرا یک نشست خبری برگزار نمی کند تا در برابر خبرنگاران موافق و منتقد بنشیند؟ بگذارید سؤال کنند؛ بگذارید نقد کنند؛ بگذارید حتی اگر لازم است عملکرد مدیریت را زیر سؤال ببرند. مدیر باید بتواند با آمار، سند و عملکرد پاسخ بدهد. جامعه بسکتبال امروز بیش از هر چیز به گفتوگو نیاز دارد، نه تقابل!
رئیس فدراسیون باید پدر خانواده بسکتبال باشد. معتقدم یکی از مشکلات مدیریت فعلی همین است که هنوز نتوانسته نقش «پدر خانواده بسکتبال» را بهطور کامل ایفا کند. پدر یک خانواده فقط کنار فرزندان موافق خود نمیایستد؛ منتقد را هم میشنود، اختلافها را مدیریت میکند و اجازه نمیدهد اعضای خانواده مقابل یکدیگر قرار بگیرند.
بسکتبال ایران پیشکسوت دارد، قهرمان دارد، مربی دارد، داور دارد، خبرنگار دارد، باشگاه دارد و هزاران خانوادهای دارد که سالها برای این رشته هزینه و تلاش کردهاند . هیچ مدیری مالک بسکتبال نیست؛ همه ما امانتدار بسکتبال هستیم.
آقای داوری، مراقب سرمایهای که ساختهاید، باشید
شما خودتان از خانواده بسکتبال هستید. سالها بازی کردهاید، زحمت کشیدهاید و برای رسیدن به جایگاه امروز مسیر این ورزش را طی کردهاید. به همین دلیل شاید بیش از هر کس دیگری بدانید که سرمایه واقعی بسکتبال فقط یک صندلی مدیریتی یا یک مدال نیست؛ اعتماد مردم، احترام پیشکسوتان، ارتباط با رسانهها و اتحاد خانواده بسکتبال است. اگر در این سالها موفقیتی داشتهاید، با آمار و مستندات برای جامعه بسکتبال توضیح دهید. اگر ناکامی هم داشتهاید، آن را بپذیرید. اگر نقدی نادرست است، پاسخ بدهید، و اگر نقدی درست است، اصلاح کنید. این نشانه ضعف نیست؛ نشانه بلوغ مدیریتی است
یک پیشنهاد ساده
به جای شکایت و ادامه فضای تقابل، یک نشست خبری واقعی برگزار کنید ، نه یک نشست تشریفاتی، خبرنگاران موافق و منتقد دعوت شوند.
سؤالها بدون هماهنگی قبلی مطرح شود، عملکرد چند سال گذشته فدراسیون با عدد و سند ارائه شود
دستاوردها گفته شود؛ ناکامیها هم توضیح داده شود . درباره تیم ملی، مربی خارجی، تیمهای پایه، لیگ، بانوان، استعدادیابی، توسعه مربیان و آینده بسکتبال برنامه ارائه شود و بعد هم قضاوت را به خانواده بسکتبال بسپارید.
سخن آخر
مدال برنز ناگویا مبارک؛ اما این مدال نباید تبدیل به سپری برای پاسخ ندادن به پرسشهای جدی بسکتبال ایران شود. بگذارید بچههای تیم ملی قهرمان باشند و از مدال شان لذت ببرند. بگذارید مدیریت هم درباره عملکردش پاسخگو باشد. این دو در مقابل یکدیگر نیستند. اتفاقاً اگر مدیریت عملکرد خوبی داشته باشد، نقد منصفانه میتواند بهترین فرصت برای دفاع از آن باشد.
آقای داوری، شما بیش از نیمی از عمرتان را در بسکتبال گذراندهاید. ارزش این سرمایه را با حاشیهها، اختلافات و تقابل با رسانهها کم نکنید. بهترین راه دفاع از عملکردتان، شکایت نیست؛ پاسخگویی است. بنشینید، حرف بزنید، آمار ارائه کنید و از عملکردتان دفاع کنید. خانواده بسکتبال گوش میدهد و در نهایت، هم خودش قضاوت خواهد کرد.