اعزام مدیران بر اساس سلیقه یا روابط انجام شده اند؟

مراسم افتتاحیه بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ چندی پیش انجام و بازیها رسمأ آغاز شد. اما نحوه حضور و خروج اعضای کاروان ایران از محل برگزاری مراسم پرسش‌هایی جدی را درباره مدیریت و هماهنگی کاروان ایران ایجاد کرد. برای مثال غیبت عباس اورسجی رئیس فدراسیون کبدی و جایگزینی سرپرست دیگری به واسطه مسئولیت آسیایی رئیس فدراسیون اتفاق قابل پیش‌بینی بود. همچنین در مورد رئیس جدید فدراسیون اسکیت نیز با توجه به اینکه ایران تنها یک نماینده در این رشته دارد، برگزاری انتخابات در فاصله کوتاه تا بازیها و تغییر رئیس فدراسیون و عدم حضور رئیس جدید نیز کاملا قابل درک و احترام است. با این حال غیبت رؤسای فدراسیون‌هایی چون جودو، بدمینتون، کاراته، دوچرخه سواری، شمشیربازی، سنگنوردی، بسکتبال، جوجیتسو، سوارکاری، تری اتلون، تنیس روی میز و … می‌تواند محل تامل باشد. البته بدون اطلاع از دلایل تصمیم گیری نمی توان همه این موارد را به مسائل سلیقه‌ای نسبت داد. اما انتظار می‌رود تصمیم گیرندگان درباره چرایی حضور یا غیبت این مدیران پس از بازگشت توضیحات روشنی را ارائه نمایند تا بتوان بر اساس آن موارد را قضاوت کرد. پس از انتشار فهرست نهایی ۵۲۲ نفره کاروان اعزامی ایران به بازیهای آسیایی ناگویا مشخص شد نام برخی روسای فدراسیون ها در کنار تیم‌های اعزامی قرار دارد و برخی دیگر غایب هستند. بدون تردید مسائل اقتصادی می‌تواند یکی از عوامل عدم حضور برخی از این چهره‌ها باشد اما چرایی حضور یا غیبت روسای فدراسیون ها نیز باید دلایل منطقی و مشخصی داشته باشد تا اینگونه نباشد که یک رشته ورزشی ناگهان متوجه شود که نفر نخست آن در کنار تیم حضور ندارد و یا اینگونه به ذهن‌ها متبادر شود که تصمیمات در این خصوص سلیقه‌ای گرفته شده است. در واقع پیش از هرگونه اظهار نظر بهتر است ادله و منطق تصمیمات اعلام شود. شفافیت در این زمینه می‌تواند مانع از شکل گیری این برداشت‌ها شود که اعزام مدیران بر اساس سلیقه یا روابط انجام شده اند؟ برای نمونه در رشته جوجیسو پس از ناکامی در بازیهای ساحلی سانیا این موضوع مطرح شد که مسئولان این رشته خواهان اعزام ورزشکاران بیشتری بوده اند اما این اتفاق رخ نداده و در نتیجه مسئولیت نتیجه نیز متوجه آنها نیست! اکنون نایب رئیس بانوان این انجمن به عنوان سرپرست تیم جوجیتسو راهی بازی‌ها آسیایی ناگویا شده است. چنانچه خدای ناکرده این رشته بار دیگر مانند ادوار گذشته نتواند به مدال دست پیدا کند، این نگرانی وجود دارد که بار دیگر عنوان شود نفرات یا امکانات مورد نظر در اختیار تیم قرار نگرفته و بنابراین نمی‌توان مسئولیت کامل نتیجه را متوجه مدیریت آن رشته دانست. در برخی رشته‌های دیگر نیز ممکن است شرایط مشابهی ایجاد شود. در حالی که حضور رئیس فدراسیون در کنار تیم علاوه بر جنبه مدیریتی یک پیام روشن نیز دارد. مدیر اصلی در قبال نتیجه تیم چه موفقیت و چه عدم موفقیت پاسخگو است! اعزام روسای فدراسیون ها در کنار تیم های خود مزایای دیگری نیز دارند. چرا که بازی‌های آسیایی تنها میدان آزمون ورزشکاران و مربیان نیست، بلکه مدیران نیز باید از نزدیک با شرایط مسابقات، فضای برگزاری، امکانات، روند اجرایی و سطح رقبا آشنا شوند. حتی می توان این موضوع را درباره رشته‌هایی که در دوره بعدی بازیهای آسیایی شانس حضور دارند نیز مدنظر قرار داد تا مدیران آنها با حضور در ناگویا تجربه لازم را برای برنامه‌ریزی و آماده سازی جهت بازیهای آسیایی قطر به دست آورند.
بازیهای آسیایی صرفاً محل کسب مدال نیست این رویداد می‌تواند برای مدیران ورزشی نیز یک دوره آموزشی و تجربه اندوزی مهم باشد. قطعاً مدیری که فضای بازیهای آسیایی را از نزدیک تجربه کرده باشد در برنامه‌ریزی برای موفقیت‌های آینده می‌تواند تصمیم‌های دقیق‌تر و واقع بینانه‌تری اتخاذ کند. البته چنین تصمیم‌هایی باید با شفافیت همراه باشد. باید مشخص شود چه تفاوتی میان رشته‌های مختلف وجود دارد که در میان ورزش‌های راکتی رئیس یک فدراسیون اعزام می‌شود و رئیس فدراسیون دیگر خیر! یا در میان رشته‌های رزمی چرا روسای برخی فدراسیون ها با کادر فنی پرتعداد در کنار تیم حضور دارند و برخی دیگر غایب هستند؟ در رشته کشتی با توجه به نقش این رشته در بازه مدالی کاروان ایران طبیعتاً اعزام تعداد بیشتری از مسئولین و عوامل مرتبط می‌تواند توجیهات خاص خودش را داشته باشد و از این منظر محل بحث نیست. اما در سایر رشته‌ها انتظار می‌رود درباره چرایی برخی تصمیمات از جمله حضور یا غیبت مدیران و حتی زمان اعزام برخی نفرات توضیحات روشن و شفافی ارائه شود! بازیهای آسیای ناگویا می‌تواند فرصتی برای ارزیابی عملکرد ورزشکاران، مربیان و مدیران باشد. بنابراین بهتر است همانطور که از ورزشکاران انتظار پاسخگویی بابت عملکردشان وجود دارد، مدیران نیز در قبال تصمیمات خود پاسخگو باشند. شفافیت در این زمینه نه تنها به آرامش تیم‌ها کمک می‌کند بلکه می‌تواند اعتماد جامعه ورزش به فرایند تصمیم گیری را نیز افزایش دهد.