آقای اسبقیان بنیانی نگذارید که دیوار ژیمناستیک تا ثریا کج برود!

توضیحی کوتاه، اما ضروری:

برای اینکه شیرینی درخشش فرزندان ژیمناستیک ایران را در ناگویا تلخ نکنیم، در این مطلب، فعلآ به آنچه که طی یکی، دو روز گذشته در ژیمناستیک ایران اتفاق افتاده، نمی پردازیم، اما این را می نویسیم که توقع و انتظار از کسانی که در جایگاه مدیریتی، مشورتی و اجرایی قرار دارند آن است که بزرگانه تصمیم بگیرند و نه شٱن ژیمناستیک ایران را، بلکه شٱن خودشان را کوچک و حقیر نکنند.
کاشکی در آن انتخاب و انتصابی که صورت گرفت، دو چهره دیگر منتخب خودتان را با همان سنگ محک « سیامک یوسفی » که قهرمانی ارزشمند، با اخلاق، صاحب نظر و خبره ژیمناستیک ایران است سنجیده و انتخاب می کردید. توقع بیشتر از محمد شروین اسبقیان است که نگذارد، حرمت بزرگ‌ترها در ژیمناستیک این مملکت، زیر پا گذارده شود.
آقای اسبقیان لطفاً بنیانی نگذارید که دیوار ژیمناستیک تا ثریا کج برود.
زیاده سخن نمی گوئیم و در اینجا می پردازیم به داستان درخشش فرزندان دلاورمان در ناگویا ـ ژاپن .
خیلی هم دور نیست تا همین سی ـ سی و پنج سال پیش، ژیمناستیک را به بازیهای آسیایی نمی فرستادند، تاکید می کنیم نمی فرستادند. می گفتند شما « هیچم » می شوید! می گفتند ما تیم هایی را اعزام می کنیم که مدال بگیرند و … . با پارتی بازی، با دست به دامان این و آن شدن، دیدار می کردیم با سران وقت کمیته ملی المپیک. آنها به نوعی از ما می خواستند که ناصادقانه بگوئیم که مدال می گیریم! اما رئیس وقت آن زمان فدراسیون ژیمناستیک استاد فقید سید عبدالکریم سادات رضاعی بزرگمرد فرهیخته و صادقی بود که نمی خواست دروغ بگوید. راستش را می گفت. «درست است که ما در حال حاضر مدال نمی گیریم اما ورزش پایه هستیم، ورزش مادر هستیم، ورزش پر مدال هستیم، ورزش المپیکی هستیم. اجازه بدهید برویم حداقل ببینیم جایگاه مان کجاست ؟» … اما دریغ از اعزام تیم ملی ژیمناستیک ایران به بازیهای آسیایی. در آن دوران، عملکرد فنی بچه های مان خوب شده بود، مهارت ها و تکنیک های شان تغییر کرده بود، حرکات قهرمانان مان به روز شده بود، پر از انرژی، پر از شوق پرواز و پر از امیدواری به درخشش، اما دریغ از دیده شدن، دریغ از « پر » پرواز.
چند سالی گذشت، قبلی ها رفتند و بعدی ها به جای شان نشستند که به یکباره نگاه‌ سران ورزش کشور دگرگون شد.
گفتند ؛ ژیمناستیک را هم اعزام می کنیم چون در ردیف ورزش های پایه و مادر و از جمله رشته‌های پر مدال است و غیره. نسل بعدی ملی پوشان مان به مسابقات آسیایی اعزام شدند.
آبرومندانه مهارت های شان را نشان داده و برنامه های شان را به اجرا می گذاردند. به فینال وسایل هم می رسیدند، اما یک جهش کوچک، یک خودباوری، یک نترسیدن لازم بود تا پرواز کنند روی سکوی تقسیم مدال.
… و بالاخره نترسیدند، پریدند و پرواز کردند و مدال گرفتند.
دلاوری محجوب از دیار طبرستان، بازیهای آسیایی هانگژو را به نام ژیمناستیک ایران فتح کرد و فتح بابی شد برای بسیار دیده شدن ژیمناستیک. در فرصتی نیکو به قبل ترها هم پرداخته و می نگاریم که شیر بچه های ژیمناستیک، پیش از آن هم رقابت های قهرمانی آسیا را درنوردیده و مدال گرفته بودند، اما مدال بازیهای آسیایی شده بود یک طلسم و همه اش این مدال نگرفتن در بازیهای آسیایی را می زدند بر سر ژیمناستیک و می کردند توی چشم ژیمناستیک ایران. تا اینکه سرانجام آقا مهدی ژیمناستیک ما، با سری پرشور و شوقی وصف ناشدنی و با پروازی بلند و « شاهین » وار آمد و گرفت مدالی که دهه ها ژیمناستیک ایران نیازمند آن بود. در کجا؟ کشور چین، شهر هانگژو، در بازیهای آسیایی سال ۲۰۲۲ ـ مدال نقره وسیله پرش خرک. پس از آن، چهار سال دیگر گذشت، ژیمناستیک رفت بالا، آمد پایین، حاشیه، دعوا، بگو مگو و هزار داستان کج و کوله، که نفس هر ورزش، ورزشکار و مربی را هم می‌گرفت. اما خدا را شکر مربیان سازنده ما کار خودشان و قهرمانان پر افتخارمان هم شوق پروازشان را حفظ کردند تا اینکه رسیدند به شهر ناگویای ژاپن و میدان ژیمناستیک بازیهای آسیایی ۲۰۲۶.
از بیست و هشتم شهریور ماه گذشته تا دوازدهم مهر ماه جاری ( سال یکهزار و چهارصد و پنج ) کشورهای آسیایی در این مسابقات، در به در بدنبال مدال و افتخار و احترام بودند و هستند. … و ژیمناستیک ما هم با پنج دلاور در ژیمناستیک هنری مردان (مهدی الفتی، مهدی احمد کهنی، محمد رضا حمیدی، آرمان خدایی و سیاوش سیاهی) یک شیر دختر در ژیمناستیک هنری زنان (هنگامه هادیانی) دو برگزیده ترامپولین کار دختر (یلدا حسن شوکتی و فاطمه توسلی) و دو ترامپولین کار پسر (آریا مام عبدالله و محمد سعید آبادی) رفتند به ناگویا. هر چند رقبا قوی تر بودند اما صلابت و اعتماد به نفس بچه های ما پر از توانایی بود و نترسیدن. خدا قوت و تبریک به خودشان، به مربیان تلاشگرشان و همشهری های مهربانشان. در ژیمناستیک هنری مردان، هر پنج نفر رفتند به بخش فینال وسایل.
محمد رضا حمیدی بچه صمیمی و با صفای اراکی پر سابقه ترین ملی پوش ما بود که در بارفیکس هم زیبا و هم بی نقص کار کرد، پرش پایانی اش را هم با کمترین لغزش اجرا و با کسب ۱۲/۶۶۶ امتیاز عنوان ششم را بدست آورد و همانجا هم از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد! پیش از این هم نوشته بودیم که مهدی احمد کهنی در ژیمناستیک و در وسیله دارحلقه غوغایی است. درست است که در ناگویا حق خودش را نگرفت (با کسب امتیاز ۱۳/۰۳ در فینال، به عنوان هشتمی رسید) اما این موضوع پیش و بیش از آنکه به هنر و فن و تکنیک و برنامه اجرایی وی مرتبط باشد به دو سال دوری اش از مسابقات وابسته است. بدون تردید مهدی احمد کهنی، جوان خوش قامت و اصیل کرمانی با رسیدن به شرایط ایده‌آل، روزهای پر فروغی را پیش رو خواهد داشت.
از سیاوش سیاهی جوان با صلابت اردبیلی بگوئیم که در دارحلقه با کسب امتیاز ۱۳/۹۳ بهترین نتیجه را گرفت و پنجم شد. … و اما می رسیم به دو ژیمناست مدال آورمان که در خرک حلقه و پرش خرک بازیهای آسیایی ناگویا کاری کردند کارستان و پرچم ژیمناستیک را بالا نگاه داشتند.
یاور امیدی که پیشینه ژیمناستیکی اش بسیار فنی، غنی و درخشان بود و هم اکنون نیز در قامت یک کارشناس کاربلد در حوزه های مختلف ورزشی ازجمله ژیمناستیک و رسانه فعال است از آرمان خدایی و از ادب و فروتنی و مسیر پر از سختی قهرمانی اش به گونه ای سخن می گفت که نادیده، هزاران درود و آفرین را تقدیم این جوان رعنای ژیمناستیک ایران می کردید.
امیدی در خصوص او تعبیر زیبایی داشت و می گفت: آرمان، ققنوس گونه در ژیمناستیک ایران، متولد شد.
بعد از درخشش عبدالله جامعی در این وسیله و در جریان مسابقات قهرمانی آسیا (هیروشیما ـ ۲۰۱۵) و پس از دور شدن سعید رضا کیخا که حقیقتا سلطان خرک حلقه ایران بود و یادگارش ثبت شش حرکت جدید در کتاب مقررات داوری ژیمناستیک هنری مردان است، این آرمان خدایی است که دل مان را شاد کرد و نوید تولد جوان قدرشناسی را داد که با عشق پدر ناداشته اش (به نام مرحوم شادروان علی خدایی)، مدال ارزشمندی را برای ژیمناستیک ایران به ارمغان آورد.
وی در وسیله خرک حلقه بازیهای آسیایی ناگویا ـ ۲۰۲۶ با امتیاز ۱۴/۵۶۶ مدال نقره را کسب کرد.
… و در خاتمه پایداری، ثبات و قوام قهرمانی شاهین ژیمناستیک ایران، مهدی الفتی بچه آراسته و خونگرم اهل گرگان، شادی خانواده ژیمناستیک را دوچندان کرد و دریافت مدال ارزشمند نقره اش را بار دیگر در بازیهای آسیایی ناگویا تکرار و توانمندی های خود را به رخ همگان کشید.