باخت هایی که عجیب نیست؛
بیش از چهل سال است در باره تیم امید حرفهای تکراری می زنیم و به مسئولان تلنگر می زنیم.
سالهای متمادی است با این تیم مانند غریبه ها رفتار می کنیم.
توجه به فوتبال پایه را گم کرده و با وصله پینه کردن وتمرینات نصفه ونیمه در پی کسب نتیجه هستیم.
در ادوار گذشته که در بازیهای آسیایی حضور داشتم،همواره به نگاه غلط و تدارک ناقص تیم امید انتقاد داشتم.
هیچگاه برنامه مسابقات داخلی را با رقابتهای بین المللی هماهنگ نکردیم. یادمان هست که پیش از اعزام به ناگویا تیم امید با پنج بازیکن تمرین می کرد.
یادمان نرفته که همین تیم را به اردوی ترکیه فرستادند و با سند سازی ،هزینه چند برابری به بیت المال تحمیل کردند.
هرکس مسئولیتی می پذیرد،در پی چند صباح حضور در مناصب تکراری و بی خاصیت و بدست آوردنمنافع مالی،باندی وگروهی است.
پاداش های کلان وغیر قانونی برای هیات هیات رئیسه ومدیران فوتبالی تیم ملی وسرمربی تیمملی که در یافت ریالی آن را ” ایثار خواند،نشانه هایی بارز از سو مدیریت در فوتبال ما است.
مدیریت باشگاهها هم دارای اشکالات اساسی است
یادمان هست که باشگاهها بازیکن به تیم امید نمی دادند.
با این رویه غلط ومدیریت هرکی هرکی مثل روز روشن معلوم بود در ناگویا به جایی نمی رسیم. متاسفانه از این شکست ها درس نمی گیریم.
قطعا در این شکست، عبدی وکادر فنی و مدیریتی تیم امید را مقصر می دانیم، اما یادمان باشد با مقصر جلوه دادن این وآن وپاک کردن صورت مساله به جایی نمی رسیم.
تیمهای نوجوانان،جوانان وامید ما سالیانمتمادی است سیر نزولی داشته و در برابر تیمهای درجه دوم وسوم آسیا هم شکست هایی تلخ را تجربه می کنند.
فوتبالما با پول پاشی در باشگاهها وترویج بد اخلاقی و فحاشی در ورزشگاههاوحضور آدمهای چسبیده به مدیریت،در ناکجا آباد سیر می کند وامیدی به آینده ندارد.
این پولها وسرمایه را باید در دیگر رشته ها هزینه کنیم. در بازبهایی آسیایی ناگویا به وضوح به استعداد وظرفیت ورزشکاران رشته های مدال آور پی بردیم.
این فوتبال ومدیریت سراسر ایراد آن به دیگر رشته هم ضربه می زند و به تعبیری صریح،بلای ورزش ما قلمداد می شود. تغییراتی اساسی در این زمینه از نان شب برای فوتبال ضروری تر است. نباید دست روی دست گذاشت و محافظه کاری پیشه کرد. وگرنه چند صباح دیگر در جام ملتها باید همین حرفها و نوشته های تکراری را ارائه کنیم و از دست رفتن فرصت غبطه بخوریم.