حضور در جام جهانی؛ معرفی یک فرهنگ و توانمندی یک ملت است
در سالهایی که فوتبال، فراتر از یک رقابت ورزشی، به رسانهای جهانی برای معرفی فرهنگها، ظرفیتها و توانمندی ملتها بدل شده است، پرسش درباره ضرورت حضور یا عدم حضور تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ که به میزبانی آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار میشود، موضوعی قابل توجه و نیازمند به نگاه کارشناسانه است.
نخست باید یادآور شد که جام جهانی یک رویداد ورزشی است؛ و نه سیاسی. جایگاهی که در آن همه کشورها، فارغ از روابط رسمی یا تنشهای بینالمللی، زیر سقف واحدی به نام «ورزش» گرد هم میآیند. تجربه دهههای گذشته نشان داده که حتی در دورههایی که روابط دو کشور، در سطحی پایین قرار داشته، تیمهای ملی آنها در رویدادهای معتبر با حفظ احترام متقابل شرکت کرده و این حضور هیچگاه به معنای تأیید و یا رد سیاستهای کشور میزبان نبوده است. از منظر ورزشی، جام جهانی بزرگترین ویترین فوتبال جهان است. حضور ایران در آن، صرفاً حضور یک تیم نیست؛ معرفی یک فرهنگ، یک مدرسه فوتبالی و توانمندی یک ملت است. نسل جدید فوتبال ایران، پرنشاط، باکیفیت و بینالمللی و نیازمند چنین صحنهای است تا به مسیر رشد حرفهای خود ادامه دهد.
عدم حضور، هر قدر هم با توجیهات مختلف مطرح شود، در نگاه جامعه جهانی معمولاً به عنوان «غیبت در میدان رقابت» تعبیر میشود؛ و این میتواند بر جایگاه بینالمللی فوتبال کشور، برند فوتبالیستهای ایرانی و حتی آینده قراردادهای بینالمللی تأثیرگذار باشد. در مقابل، حضور عادی، حرفهای و مقتدرانه تیم ملی ایران نه تنها پیام ثبات و بلوغ ورزشی دارد، بلکه میتواند فرصتی برای نمایش توان دیپلماسی ورزشی و ظرفیت فرهنگی ایرانیان باشد. از زاویه روانی و اجتماعی نیز حضور تیم ملی در جام جهانی، فضای امید، نشاط و همبستگی ملی ایجاد میکند؛ چیزی که هیچ رویداد ورزشی دیگر قادر به تأمین آن نیست. فوتبال برای مردم ایران تنها یک بازی نیست؛ فرصتی برای شادی جمعی و تقویت پیوندهای اجتماعی است. بنابراین از دیدگاه کاملاً فوتبالی، حرفهای و ورزشی میتوان گفت: جام جهانی صحنهای است که باید در آن حضور داشت.
حضور ایران به معنای تعامل سیاسی نیست، بلکه نمایش فرهنگ و توان ورزشی کشور است.
غیبت، هزینه ذهنی و اعتباری دارد؛ و حضور، فرصتساز و آیندهساز است.
در نهایت، تصمیمگیری درباره حضور یا عدم حضور در چنین رویدادی همواره به نهادهای رسمی و ذیصلاح سپرده میشود، اما از زاویه تحلیل ورزشی میتوان تأکید کرد، تیم ملی ایران، با تکیه بر میراث فوتبالی خود و انتظارات میلیونها هوادار، شایسته حضور در معتبرترین رقابت جهان است؛ حضوری که میتواند پیامآور حرفهایگری، احترام متقابل و بلوغ ورزشی باشد.