خار در چشم دشمن

فیفا تشکیلات قدرتمندی است که اعضایی بیش از تعداد کشور های عضو سازمان ملل متحد دارد. جام جهانی در هر کشوری که بر گزار می شود تمامی عناصر ان کشور در خدمت این رویداد تا کمر خم می شوند و رئیسان آن کشورها همه شرایط و الزامات آن را می پذیرند.
آثار وضعی بر اقتصاد، فرهنگ و سیاست آنچنان بر همه امور اثر گذار است که می توان روند حرکتی ان کشور را بر دو دوره قبل از جام جهانی و بعد از جام جهانی تقسیم کرد.
حداقل برای مدت چهار سال کشور میزبان تحت پوشش رسانه ها قرار می گیرد و علاوه بر نگاه جهانیان برای شناخت میزبان شکوفایی اقتصادی، گردشگری، سیل در امد ارزی و بازسازی اماکن ورزشی و حتی تربیت و انگیزه بخشی نسل جان هم می تواند دستاورد خوبی برای کشور میزبان باشد.
کشورهای دیگر تلاش می کنند با شکست حریفان، خود را در زمره راه یافتگان در جمع ۴۸ کشور پیروز در جهان در آیند. در هنگامه آغاز این جشنواره، جهان به دو قسمت راه یافتگان به جام جهانی و بازماندگان از جام جهانی تقسیم می شوند. و این فرصتی است برای جوامع و ملتها که با افتخار افرینی صلح آمیز به نبردی جدی با سایر کشورها دست و پنجه نرم کنند و گوی سبقت بربایند. نگاهی به میزبان جام جهانی قبل بیندازیم. کشوری به اندازه یکی از استانهای کوچک ما که با زور دلارهای باد آورده انچنان فرصتی یافت تا در زمان بر گزاری ابررسانه خبری جهان شود.
سیل حرکت مردم جهان به سوی این امیرنشین ان چنان شخصیتی به آنها داد که بتوانند فرهنگ عربی خود را بر مسابقات جهانی تحمیل و روزگاری محل حل و فصل مناقشات سیاسی منطقه ای شود.
حال سوال این است، کشور ما که پیش از این با قدرت به این مسابقات راه یافته است، در شرایطی که مورد تجاوز کشور میزبان قرار گرفته، در آن رقابت ها حاضر شود و یا با عدم حضور خود آنها را رسوا کند؟
یادمان باشد که آبشخور لشگر رسانه ای جهان در دست دشمنان قسم خورده ما است و سوی دیگر رسانه های ما غالبا دو روز از جهان خبری عقب می مانند. غول های خبری جهان به راحتی روایت خود را بر مردم، حتی بر مردم خودمان نیز تحمیل می کنند، و آنچنان قصه ای از حضور و یا عدم حضور ما می سازند که جوان ما به راحتی تحت تاثیر قرار می گیرد به محض عدم حضور در یک نیم روز داستان مشکلات داخلی و اختلافات توهمی را سبب عدم حضور می بافند و به راحتی ما را از صحنه خبری حذف می کنند، گویی نه خانی آمده و نه خانی رفته است! اما مگر قرار نیست که به تعبیر رییس فدراسیون فوتبال کشورمان ما ۹۰ میلیون سپاهی باشیم، و دشمن زبون ما از سپاه هراسان است! چرا تیم ملی ما با یازده سپاهی جان بر کف در صحنه مستطیل سبز حاضر نشود، از این فرصت خدایی برای دفاع از حقانیت کشور مظلوم و مورد تجاوز در دل دشمن دفاع نکند و چون آرش کمانگیر تا اخرین رمق جان مایه نگذارد و درسی بزرگ در پیش چشم مردم جهان به متحاوز ندهد. واقعا ساده انگاری است که از این فرصت بزرگ بهره نگیریم البنه به شرط ها و شروط ها!