در تهران حذف شدیم، نه در سیاتل!

در ابتدا باید از تلاش شجاعانه و همبستگی بازیکنان فوتبال کشورمان یاد نمائیم که علیرغم همه سختی ها و مشکلات و با تحمل مردانه و صبورانه، پای در یک رقابت نابرابر گذاردند و مایه سربلندی ایرانیان خصوصأ ایرانیان در کشور آمریکا شدند. بازیکنانی که تا لحظه آخر هر مسابقه بخوبی جنگیدند و هرگز هم لحظه ای پای پس نگذاشتند و اینک علیرغم حذف از جام جهانی 2026 با سربلندی به میهن باز می گردند و باید که از سوی مردم و مسئولان استقبال شایانی از آنان بشود.
اما اینکه می گوئیم در تهران حذف شدیم و نه در سیاتل، به سلسله وقایعی که قبل از اعزام تیم به آمریکا یا مکزیک انجام شده باز می گردد. واضح است کشوری که درگیر یک جنگ تجاوزکارانه است دچار مشکلات عدیده ای می شود اما بهرحال با تدبیر و تفکر از آن باید گذشت و بقول معروف تهدیدها را به فرصت تبدیل نمود.
اگر کمی به عقب بازگردیم می توانیم سلسله وقایعی که قبل از اعزام رخ داد را بشماریم تا نکند حافظه ما مسائل را به نحو دیگری روایت نماید.
۱- بدلیل عدم امکان برگزاری لیگ برتر فوتبال، کلا بازیکنان از شرایط مسابقه به دور شدند و احیانا اگر تمرینی هم داشتند برای حفظ آمادگی متوسط خود و بیشتر حسب تشخیص خود بوده است.
۲- برای نختسین بار وزیر ورزش و جوانان اعلام کردند که تیم ملی فوتبال به آمریکا اعزام نمی شود. هر چند بعدا از سوی مقامات دیگر به نوعی این حرف پس گرفته شد اما در همان موقع در بازیکنان و مربیان و مردم تخم تردید کاشته شد.
۳- چندی بعد رئیس فدراسیون فوتبال با ابلاغ ده شرط به فیفا اعلام نمود که اگر هر یک از ده شرط انجام نشود، در مسابقات جام جهانی شرکت نمی کنیم. این اعلام باز هم بر تردیدها افزود. همه کارشناسان و مربیان اذعان دارند که بازیکنی که با امید به اعزام تمرین می کنند با بازیکنی که نمی داند برای چه تمرین می کند تفاوت فاحش دارند و اثر تمرین برعصب و عضله او در دو حالت هرگز یکسان نمی تواند باشد. بدین ترتیب بازیکنانی که به تمرین فرا خوانده شدند و همچنین بازیکنان لژیونر در برزح اعزام و یا عدم اعزام سرگردان شدند و طبیعی است در این وادی سرگردانی تمرینات بی هدف و بی امید چگونه روح بازیکنان را آزار می دهد.
۴- اصولا قاطعانه می توان گفت که تمرین ها فاقد یک برنامه تمرینی حسب سیستم انرژی بدن بازیکنان و پایش آمادگی آنها بوده است اگر این حرف گزاف است مسئولین فدراسیون می توانند آنرا ارائه دهند و البته اگر بگویند، داشته ایم ولی به ما گزارش نمی شده شاید به صواب نزدیکتر باشد چون این مسئولین فاقد مسئولیت پذیری و دقت در کار هستند.
۵- در حالیکه بازیکنان در ترکیه بسر می بردند فدراسیون فوتبال اعلام کرد که کمپ اقامتی ورزشکاران با پیشنهاد وزارت خارجه به مکزیک منتقل شده است. البته دو نوع روایت داشتند، اول آنکه دولت آمریکا با اقامت تیم ملی در آمریکا مخالفت کرده و دوم آنکه به تشخیص فدراسیون و وزارت خارجه مکزیک جای بهتری است. اگر روایت اول درست باشد (که چنین نیست) ما نباید به صرف اراده آمریکا از آنان تبعیت می کردیم و حتی نباید به مسابقات می رفتیم و اگر روایت دوم صحیح باشد باید گفت: نهایت بی تدبیری و ناآشنائی با ویزای چندباره و عبور متعدد از گمرک و پلیس مهاجرت آمریکا و مکزیک را بخرج داده ایم. واقعا صبوری و تحمل بازیکنان در این رفت و آمدها بسیار باید مورد تقدیر و سپاسگزاری باشد که در مقابل این همه بی تدبیری چهره درخشانی از خود نشان دادند. همه این مطالب در موقع خود در برخی تماس های شخصی و نیز در مطبوعات مکتوب شده است ولی گویا مسئولان فدراسیون هرگز گوشی برای شنیدن و چشمی برای خواندن نداشته اند.حال انصاف بدهید آیا این تیم باید صعود می کرد؟ گیریم مربی مرتکب اشتباهاتی شده باشد یا مثلا بازی الجزایر – اتریش غیرطبیعی باشد( به زمان وقت های اضافی و گل اطریش که در طول انجام سه پاس آخر الجزایری ها ایستاده بودند و فقط تماشا می کردند دقت نمائید.)
اما آیا همین مربی تیم بدون باخت را هدایت نمی کرد؟ به سن بازیکنان ایراد می گیرند. مگر دیگر تیم ها از بازیکنان حتی چهل ساله استفاده نمی کنند؟ و اتفاقا شاید حضور جهانبخش و طارمی و شیخ صفی باعث آرامش و صبوری بازیکنان شده باشد.
می بینیم که در تهران حذف شدیم و نه در سیاتل.