دلایل افول فدراسیون شمشیربازی چیست؟
در روزهایی که نگاهها پیرامون مسائل سیاسی و جنگ تحمیلی است و کشور در ورطه حمله و تجاوز قرار گرفته، برخی فدراسیونهای ورزشی با حواشی نابهنگام، کام جامعه را تلختر میکنند. هرچند در شرایط فعلی توجه خاصی به ورزش نمیشود، اما مهم است که متولیان امر ورزش اجازه ندهند برخی منفعتطلبیها و منویات شخصی به اعتبار یک رشته ورزشی لطمه بزند. بهطور قطع تا زمان برگزاری بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶، جنگ تحمیلی به پایان خواهد رسید. کاروان ایران در آن بازیها باید از نام و اعتبار وطن دفاع کند و با کسب مدالهای ارزشمند، گوشهای از تلخکامیها را بشوید و مرهمی بر زخمهای ناشی از خرابیهای جنگ اخیر باشد. اما تعطیلی نیمهکاره ورزش و برخی حواشی، مانند آنچه در فدراسیون شمشیربازی رخ میدهد، موجبات نگرانی را بیش از پیش فراهم میکند. پیشتر هم گفته بودیم که با این روند در فدراسیونها و وعدههای مدالی که داده میشود، کار برای کاروان ایران دشوار است و بهبود رتبه و افزایش تعداد مدالهای طلا، ماموریتی بسیار سخت خواهد بود. یکی از فدراسیونهایی که از آن انتظار مدال میرفت، فدراسیون شمشیربازی است. اسلحه سابر، تنها بخش نسبتا موفق این فدراسیون در سالهای اخیر بوده و در المپیک پاریس ۲۰۲۴ در بخش تیمی، با اختلافی ناچیز نتیجه را به فرانسه میزبان واگذار کرد و به مقام چهارم رسید. طبیعی است که از تیم چهارم المپیک انتظار نمیرود در جام جهانی ایتالیا، در همان گام نخست، در برابر لهستان با اختلاف ۱۵ امتیاز شکست بخورد و از گردونه رقابتها کنار برود. در بخش انفرادی نیز نتایج ناامیدکنندهتر بود. ایکاش وزیر ورزش و جوانان، همانطور که برای رفتن یا نرفتن تیم ملی فوتبال به جام جهانی آمریکا چند جلسه اختصاصی برگزار کرده، یک جلسه هم برای بررسی وضعیت فدراسیون شمشیربازی تشکیل میداد تا روشن شود دلایل افول این فدراسیون چیست و چرا حواشی آن تا این اندازه افزایش یافته است. آیا مدیران این فدراسیون توان حل مسائل را ندارند؟ آیا به دنبال مدال نیستند و میخواهند نسل طلایی شمشیربازی را کنار بگذارند و با تیمی جوان که به نظر میرسد پلههای لازم را طی نکردهاند، ادامه دهند؟
ابهامهایی که درباره عدم حضور چهرههایی چون علی پاکدامن، محمد فتوحی و نیما زاهدی مطرح شده، نیازمند شفافسازی است. شایعات و روایتهای متناقض زمانی شکل میگیرد که اطلاعرسانی رسمی دقیق و بهموقع انجام نشود. هرچند این جوانگرایی صورتگرفته نیز بیشتر شبیه تصمیمی غیر فنی به نظر میرسد و گمان میرود مسائل دیگری در پشت پرده وجود داشته باشد؛ همانگونه که قطع کردن حقوق کاپیتان و سرشناسترین ورزشکار تیم، توجیه منطقی و حرفهای ندارد. اکنون این پرسش جدی مطرح است که برنامه فدراسیون برای آمادهسازی تیم در مسیر بازیهای آسیایی چیست؟ در حالی که رقبای آسیایی ایران با شتاب در مسیر پیشرفت حرکت میکنند، ثبات تیمی و استفاده از ترکیبی متعادل از تجربه و جوانی اهمیت دوچندانی پیدا میکند. اگر قرار است مسیر جوانگرایی دنبال شود، لازم است معیارهای انتخاب بازیکنان بهروشنی بیان شود تا هیچگونه شائبهای درباره بی عدالتی در انتخابها شکل نگیرد. در نهایت، هدف اصلی باید بازسازی آرامش، انسجام و تمرکز در تیم ملی باشد. مسیر موفقیت در بازیهای آسیایی تنها با برنامهریزی منسجم، بهرهگیری سنجیده از نیروهای جوان و باتجربه، و شفافیت در تصمیمگیریها امکانپذیر است. اکنون بهترین زمان برای بازنگری در روندها و ایجاد وحدت و انگیزه در تیم است تا بتوان با نگاهی واقعبینانه، اما امیدوارانه، به آینده شمشیربازی ایران نگریست.
منهای فوتبال. صبا حکمت