دورخیز ورزش ایران برای کسب ۳۰ مدال طلا در ۲۰۳۰
برای تکرار رتبه چهارمی ایران که در سال ۲۰۱۰ در گوانگجو بدست آمد، چه باید کرد؟ در ناگویا اگر قدری هوشیارتر بودیم، کسب همین جایگاه چهارمی هم در دسترس بود! باید قبول کرد، موضوع جنگ تحمیلی و عدم تدارک و آماده سازی مناسب ورزشکاران هم تاثیر گذار بود و در همین آوردگاه بر عملکرد کاروان ما اثر منفی گذاشته بود.
چین، ژاپن و کره جنوبی سه کشور برتر آسیا هستند که در جدول مدالی دست نیافتنی می باشند، اما می توان برای رسیدن به رتبه چهارم، آنالیز درستی داشت و با قدری برنامه ریزی به هدف رسید. برای شناخت بهتر و بررسی دقیق تر باید کسب مدالهای طلای هند، ازبکستان و تایلند را زیر ذره بین برد.
هند و ازبکستان دو طلا بیشتر از ما بدست آوردند و رتبه های چهارم و پنجم را به خود اختصاص دادند. تایلندی ها هم با ۱۸ طلا در جایگاه هفتم ایستادند.
هند در کبدی مردان و زنان و در رقابت با ما دو طلا گرفت. در کریکت هم دو طلای قاره به هندی ها رسید.
دو طلای آنها در کشتی آزاد هم عجیب بود. آنچه که باعث شگفتی شد، درخشش هندی ها در تیراندازی و تیراندازی با کمان و کامپوند و صید چند طلا در رقابت با کره جنوبی به عنوان قهرمانان بلامنازع جهان در تیراندازی با کمان بود. هندی ها در بوکس و‌دوومیدانی هم عملکرد خوبی داشتند.
اگر حاجی موسایی در تکواندو، الفتی در ژیمناستیک، علیپور در سنگنوردی و فاطمه سعید آبادی در کاراته به طلا می رسیدند، در ناگویا تیم هند و ازبکستان را کنار می زدیم و به جایگاه چهارمی می رسیدیم. حتی طلای فاطمه محیطی زاده در هفتگانه هم در دسترس بود که به دلیل کفش نامناسب از دست رفت!
ازبکستان سهم بیشتری از مدالهای طلا را در قسمت بانوان بدست آورد. آنها درقایقرانی، رویینگ، جودو، وزنه برداری، کوراش، جوجیتسو، بوکس، تیراندازی و دوومیدانی عملکرد بهتری نسبت به ما داشتند.
تایلند هم مانند ازبک ها سهم زیادی از مدالهای طلا در بانوان را به خود اختصاص داد.
آنها در بوکس، شنا، دوومیدانی، جودو و وزنه برداری بانوان از ما جلوتر هستند. برد تکواندو کار تایلندی در فینال برابر حاجی موسایی تا حدی رسیدن به مقام ششمی را تهدید کرد.
در هرحال باید تحلیل واقع گرایانه ای از عملکرد کاروان ورزشی فرشتگان شهدای میناب در ناگویا داشت و نقاط ضعف و قوت را به دقت زیر ذره بین برد.
هدف‌گذاری برای کسب ۳۰ مدال طلا برای دوره بعدی را باید از امروز در دستور کار گذاشت. در تیراندازی که در اینچئون توسط نجمه خدمتی به مدال طلا رسیدیم، ظرفیت بالایی داریم. این رشته را باید جدی بگیریم، به ویژه در بانوان که بدست آوردن طلا کاملا در دسترس است. در دوومیدانی و در پرتاب ها، پرش ها و دو های ۴۰۰ – ۸۰۰ متر بانوان، دوهای ۱۵۰۰ و ۳۰۰۰ متر بانوان و‌آقایان ظرفیت کسب طلا را داریم. همین توان در تکواندو، کاراته، رویینگ، وزنه برداری بانوان، کوراش و پدل هم وجود دارد. به جودو، جوجیستو و بوکس هم باید نگاه اصولی تری داشته و مطالبه طلا از آنها خواسته بی جایی نیست! در والیبال ساحلی و بسکتبال سه نفره خیلی به کسب مدال طلا نزدیک شده ایم. در بازیهای الکترونیک که در فوتبال مدال طلا گرفتیم، می توان در رشته های متنوع آن مطالعه و بررسی بهتری داشته باشیم و برای رسیدن به مقصود دورخیز کنیم.
میزبانی دوحه در سال ۲۰۳۰ یا ۲۰۳۱( به دلیل پیشنهاد قطری ها) به دلایل همسایگی و شرایط اقلیمی و نزدیکی در رفت و آمد ورزشکاران به سود ما است. مجددا تاکید می کنیم، وظیفه ذاتی کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش و جوانان اقتضا می کند، که بحث نظارت بر عملکرد ورزشکاران در کلیه رشته های ورزشی را از امروز جدی بگیرند. اداره برخی ورزش ها به صورت سرپرستی آفت بزرگی است که باید اصلاح شود. حضور موفق روسای فدراسیون هایی که تخصص حرفه ای در همان رشته را دارند،الگوی مناسبی است و لزوما باید مورد حمایت باشد.
تجربه موفق علیرضا دبیر در کشتی، ساعی در تکواندو، شادی در رویینگ و انوشیروانی در وزنه برداری پیش روی ما است و‌باید در حوزه های دیگر هم تجربه شود.