سواد اکابر در فوتبال فارسی جواب می دهد !

چرا قلعه نویی که در ایران با استقلال و سپاهان کارنامه پر پبمانی دارد و چند عنوان قهرمانی بدست آورده است در لیگ قهرمانان آسیا کم ترین توفیقی ممکن را ندارد؟

قلعه نویی هربار که در رقابت های باشگاهی آسیا تیم هایش حذف می شد، مدعی بود که باشگاه های عربی چندین برابر ایران هزینه می کنند ولی ما توان آن را نداریم!
البته شاید این توجیه، برای خیلی ها توجیه قابل قبولی باشد. اما در جای خود حرف هم دارد.
بماند که همان روزها ذوب آهن با منصور ابراهیم زاده تا فبنال لیگ قهرمانان آسیا پیش رفت و یا پرسپولیس در شکل جدید لیگ قهرمانان، یکبار با برانکو تا فینال رفت که در آن فبنال هم به لطف شیرین کاری های مهدی طارمی که سرخپوشان را از پنجره نقل و انتقالات محروم کرده بود با ۱۳ بازیکن با عبور از السد که ژاوی را در اختیار داشت به فینال آسیا رسید و اگر دست برانکو باز بود قهرمانی دور از دسترس هم نبود، فکر کنم دو فصل بعد پرسپولییس با یحیی گل محمدی به فینال رسید تا خط بطلانی باشد بر ادعاهای قلعه نویی!
قلعه نویی در سال ۲۰۰۷ با یک خرد جمعی مریی تیم ملی شد و آنجا هم مقابل کره جنوبی بی انگیزه قافیه را باخت و پرونده مربیگری اش در تیم ملی تقریبا بسته شد. تا اینکه بعد از جام جهانی ۲۰۲۲ تصمیم بر حضور دوباره او در تیم ملی گرفته شد.
تیمی که در زمان کی روش پیر و مسن تلقی می شد ۴ سال بعد با قلعه نویی در جام ملت های امارات شرکت کرد و در حالیکه کره، عربستان، ازبکستان و ژاپن حذف شده بودند و راه قهرمانی هموارتر از همیشه بود از پس قطر برنیامد و حذف شد.
امیر قلعه نویی بعد از حذف از جام ملت ها، وعده موفقیت در جام حهانی را داد.
داستان جام جهانی را هم که دیگر همه ما می دانیم و می دانید و دیگر تکرارش نمی کنیم. جامی که در آن حرف و حدیث ها پیرامون دنیس اکرت، روزبه چشمی، احسان حاج صفی و علی جهانبخش آنقدر جدی هست که لزوم ورود دستکاههای نظارتی را می طلبد. اما در همان جام جهانی ۴۸ تیمی و در گروهی که حداقل می توانستیم با همین تیم پا به سن کذاشته یک دور بالاتر برویم، باز هم با قلعه نویی و دو جین مربی، دستیار، آنالیزور و… صعود نکردیم. اما قلعه نویی و گروه او با یک شیوه تهاجمی به هرکس که انتقاد می کند، یورش می برند، اما غافل از این هستند که جلو اندیشه ها را نمی توان با” علی” ها بست!
برگردیم به اصل موضوع : چطور قلعه نویی در فوتبال داخلی یا فوتبال فارسی موفق ترین مربی داخلی است اما در آسیا و خارج از مرزهای ایران هیچ توفیقی نداشته و با دیتای سعید الهویی می خواهند بزرکنمایی کنند و واقعیت را وارونه جلوه دهند؟!
فوتبال یک ورزش احساسی و در عین حال کاملا با حساب، کتاب و رباضی مرتبط است.
مروری ساده بر پرونده کاری داخلی و ملی قلعه نویی یک امر بدبهی را به ما نشان می دهد. یک مربی با سواد اکابر در ایران می تواند با تکیه بر یک سری فرمول های پشت پرده خارج از زمین مسابقه تیم های متمول را اول فصل با چند سرفصل بودجه ای به قهرمانی برساند و موانع احتمالی را از راه های موجود برطرف کند. اما این سواد اکابری در آسیا و جهان جواب نمی دهد! به همین دلیل ساده آقای قلعه نویی علیرغم داشتن همه امکانات، بودجه و حمایت های همه جانبه از یک مانع ۵ سانتی متری هم نمی تواند با سواد اکابر عبور کند. حالا هم که افتاده اند به جان منتقدان که چرا دستاوردهاي درخشان تیم ملی را نادیده می گیرید!
آقای قلعه نویی!
امروز هر فرد یک رسانه است و شما نمی توانید جلو انتقاد را بگیرید. شما که سهل است همین امروز سرمربی تیم ملی اسپانیا قهرمان جهان هم چنین ادعایی ندارد. چرا که او هم جای انتقاد دارد و نمی تواند بگوید از من فقط تمجبد کنید.
ابنجا روی سخن ما با ریاست فدراسبون فوتبال است.
آقای تاج، چنین بنظر می آید که امیر قلعه نویی به اخر خط رسیده و حفظ ایشان تا جام ملت ها با حرکاتی که اخیرا انجام داده، صرفأ هزینه تراشی برای فدراسیون است و یقینا در جام ملت ها هم توفبقی را با ایشان نخواهیم داشت. پس به فکر یک مربی کارنامه دار و موفق و کاربلد باشید تا حداقل بالاتر ار اکابر بتواند حرف زده و تا جام جهانی بعد هم تغیبر نسل بدهد و فوتبال ملی را از این چرخه باطل رهایی بخشد.