عذرخواهی با عمل معنا پیدا می‌کند
آقای امیر قلعه‌نویی گفته‌اند: «اشتباهات اخیر خود را می‌پذیرم، اما از مردم می‌خواهم فرصت بدهند و مطمئن باشید تیم ملی را دوباره پرقدرت خواهم ساخت.»
پذیرفتن اشتباه قابل احترام است؛ اما عذرخواهی زمانی معنا و اعتبار بیشتری پیدا می‌کند که با مسئولیت‌پذیری عملی همراه باشد. اگر قرار است از مردم فرصت دوباره خواسته شود، بد نیست ابتدا درباره قرارداد، پاداش‌ها و دریافتی‌های مرتبط با عملکرد تیم ملی، شفاف و روشن توضیح داده شود. اگر پاداش‌هایی از محل فیفا یا سایر منابع عمومی و ورزشی پرداخت شده و از نظر مقررات، امکان استرداد یا بازنگری در آن وجود دارد، چرا این موضوع شفاف اعلام نشود و در صورت وجود مبنای قانونی، مبالغ مربوط به خزانه یا مرجع قانونی ذی‌ربط بازگردانده نشود؟ حتی درباره قرارداد نیز افکار عمومی حق دارد بداند در قبال نتایج به‌دست آمده، چه تعهداتی وجود داشته و سازوکار پاسخگویی چگونه تعریف شده است. و اگر واقعاً قرار است صحبت از جبران، همدلی با مردم و مسئولیت‌پذیری باشد، شاید بد نباشد …
البته این‌ها پیش‌شرط عذرخواهی نیست؛ مطالبه‌ای برای شفافیت و مسئولیت‌پذیری است.
مردم حق دارند بدانند وقتی یک مسئول یا مربی بابت عملکرد خود می‌گوید «اشتباه کردم»، این پذیرش اشتباه در عمل چه معنایی دارد.
عذرخواهی با کلمات آغاز می‌شود، اما با مسئولیت‌پذیری، شفافیت و عمل است که باورپذیر می‌شود.