عیار طلای ناگویا را خودتان انتخاب کنید!

بیست‌ودومین دوره بازی‌های آسیایی از ۱۹ سپتامبر در شهر ناگویا ژاپن آغاز خواهد شد؛ رویدادی که ژاپن برای سومین بار میزبانی آن را بر عهده دارد. نخستین میزبانی ژاپن در سال ۱۹۵۸ در توکیو، دومین دوره در سال ۱۹۹۴ در هیروشیما و اکنون سومین میزبانی در ناگویا رقم خواهد خورد. در این دوره، تیم‌های ملی کبدی مردان و زنان ایران نیز در گروه‌های خود رقبای مشخصی دارند و طبیعتاً نگاه جامعه کبدی ایران به عملکرد این دو تیم است.
در بخش مردان، ایران با پاکستان، مالزی، نپال و تایلند هم‌گروه است و در گروه دیگر نیز هند، بنگلادش، کره جنوبی، چین تایپه و ژاپن قرار دارند. با توجه به شناختی که از تیم‌ها داریم، به نظر می‌رسد رقابت اصلی برای صدرنشینی در گروه ایران میان ایران و پاکستان باشد.
پاکستان از تیم‌های سنتی و قدرتمند کبدی آسیاست و همیشه یکی از مدعیان این رشته بوده است. البته درباره مالزی، نپال و تایلند نمی‌توان صرفاً بر اساس نتایج چهار سال قبل قضاوت کرد و باید دید این تیم‌ها در ناگویا با چه شرایطی وارد مسابقات می‌شوند. در گروه مقابل نیز هند و چین تایپه از مدعیان هستند؛ به‌خصوص چین تایپه که در سال‌های اخیر، به‌ویژه در بخش بانوان، پیشرفت قابل توجهی داشته است. اما آنچه برای تیم ملی ایران اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد، فقط مسائل فنی نیست؛ اتحاد، یکپارچگی، رفاقت و همدلی میان بازیکنان، کادر فنی و سرپرستی می‌تواند بخش مهمی از مسیر موفقیت باشد.
بچه‌ها نباید فراموش کنند که چهار سال قبل، طلا را در شرایطی از دست دادیم که می‌توانستیم هند را شکست بدهیم. در آن مسابقه نهایی جنجالی که حدود ۴۰ دقیقه مسابقه فینال را متوقف کرد، اتفاقات مختلفی رقم خورد و در نهایت هند قهرمان شد. به اعتقاد من، بخشی از این ناکامی به خود ما برمی‌گشت؛ ناهماهنگی‌هایی که در تیم وجود داشت و انتخاب‌هایی که شاید می‌توانست بهتر انجام شود. اما این بار شرایط متفاوت است. کادر فنی تغییر کرده و تا حدودی هم جوانتر
شده است اما به نظر می‌رسد هنوز در میان اعضای کادر فنی و سرمربی و مربیان، هماهنگی صددرصدی وجود ندارد. این موضوعی است که باید هرچه سریع‌تر مدیریت شود. مسئولیت این کار بر عهده کادر سرپرستی، رئیس فدراسیون و مجموعه مدیریتی تیم ملی است. اما بازیکنان کاری به‌ آنچه بصورت پنهانی در کادر فنی می گذرد نداشته باشند و بین خود یک دوستی و مودت ایجاد کنند

این انتظار را از بزرگترها داریم

یکی مثل فاضل اتراچالی نقش مهمی در ایجاد فضای دوستانه و بدور از قومی گرایی و …می تواند ایفا کند چون فاضل هم درخشش طلای تمام عیار جاکارتا را بر سینه خود دیده و مزه دور افتخار زدن با گردن آویز طلای المپیک آسیایی را چشیده و هم افسوس از دست دادن طلای هانگژو را دیده است
فاضل ، معین نبی بخش و… لذت قرار گرفتن روی سکوی قهرمانی و نواختن سرود ایران و اهتزار پرچم سه رنگ به افتخار آن طلای جاکارتا را در کلکسیون افتخاراتشان دارند. روزی که تمام کاروان ایران به افتخارشان در جاکارتا ایستاده تشویق شان کردند و تمام ایران صدای کبدی را شنیدند و مسیولین کشوری و استانی برایشان فرش قرمز پهن کردند و اینها خاطراتی است که بر لوح جان آن نسل طلای نقش بسته است.
اکنون این فرصت پیش آمده تا جوان های تیم ملی همان شور و اشتیاق ۸ سال پیش جوانان دیروز را لمس کنند و علاوه بر زیبایی های ایستادن بر قله آسیا از مزایای ارزشمند قهرمانی برای همیشه بهره مند شوند ضمن اینکه فاضل که با ۳ نقره و یک طلای تیمی پرافتخار ترین ورزشکار کاروان لقب گرفته با صید این طلا در جمع برترین های تاربخ ور زش ایران برای همیشه قرار گیرد.
اینها را از آن جهت گفتیم تا ملی پوشان کبدی بدانند کجای کار هستند و فردای فینال تمام این حاشیه ها فراموش می شود و آنچه می ماند افتخاری است که فراموش نخواهد شد .
الان دیگر نمی گوید در جاکارتا کدام بازیکن فیکس بازی کرد و کدام بازیکن یک دقیقه هم بازی نکرد. بلکه هر روز از مقابل مدال طلایی می گذرند که در بالای ویترین افتخارات خود اویزان کرده اند. بنابراین بازیکنان نیز باید بدانند که فاصله طلا با نقره، فاصله زمین تا آسمان است. آنهایی که چهار سال قبل نقره گرفتند، شاید همان روز اهمیت واقعی این تفاوت را به‌خوبی درک نکرده بودند؛ اما بعد از گذشت زمان، بهتر فهمیدند که چه فرصتی از دست رفته است. پس این هفت، هشت، ده روز را باید برای خودشان، خانواده‌هایشان، تیم ملی و ورزش ایران تبدیل به یک فرصت تاریخی کنند. هر بازیکن، چه در زمین بازی کند و چه فرصت حضور پیدا نکند، باید برای طلای ناگویا تلاش کند.
پیش‌بینی ما این است که ایران می‌تواند از گروه خود به عنوان تیم نخست صعود کند. در آن صورت، احتمالاً در نیمه‌نهایی با تیم دوم گروه مقابل چین تایپه روبه‌رو خواهیم شد و هند نیز با تیم دوم گروه ایران بازی خواهد کرد که به احتمال زیاد پاکستان خواهد بود. در نهایت، اگر اتفاق خاصی رخ ندهد، می‌توان انتظار داشت که ایران و هند یک بار دیگر در فینال برسند.
اگر چنین شود، بازی با هند ظرافت‌های خاص خودش را خواهد داشت. بسیاری از بازیکنان ما در مسابقات پروکبدی مقابل هندی‌ها تجربه بازی دارند و شناخت خوبی از آنها دارند. بنابراین باید از این تجربه استفاده کنند و بدانند که شکست دادن هند، دور از دسترس نیست.

بانوان؛ یک فرصت بزرگ برای جبران

در بخش بانوان، ایران با هند، ژاپن و بنگلادش هم‌ گروه است. طبیعتاً بازی با هند سخت‌ترین مسابقه این گروه خواهد بود، اما اردویی که تیم ایران در هند برگزار کرد، از نظر روحی و روانی نیز اهمیت زیادی داشت و کمک کرد تا بخشی از ترس و تابوی ذهنی بازیکنان نسبت به هند شکسته شود. به نظر ما، ایران می‌تواند از این گروه صعود کند. ژاپن و بنگلادش، با وجود سابقه و قابلیت‌هایی که دارند، در شرایط فعلی نمی‌توانند رقیب اصلی ایران باشند. در گروه دیگر، سریلانکا، چین تایپه، نپال و تایلند حضور دارند. چین تایپه را باید یکی از مدعیان جدی این دوره دانست. در دوره گذشته نیز این تیم مقابل هند در یک رقابت بسیار نزدیک و در آستانه پیروزی بود که در نهایت با اختلاف اندکی شکست خورد. آنهم با شلوغ کاری هندی ها و ضعف داوری چه اینکه چین تایپه تا ثانیه های پایانی بازی فینال را پیش بود اما اعتراض هندی ها به داوران و ابجاد اختلال در مسابقه توانستند به شکلی ناجوانمردانه یک امتیاز فاصله بگیرند و با شلوغ کاری و ریختن روی تاتامی قهرمانی را در حقیقت از تایوانی ها ربودند. امیدواریم کمیته داوران آسیا که ریاست کنفدراسیون آن را ایران بر عهده دارد مثل 4 سال قبل همه امور را به هندی ها نسپارد که یک داور مجهول ! پاکستانی با آن افتضاحی که در فینال بین ایران و هند ببار آورد و با تغییر چند باره رای خود آبروی ورزش کبدی را برد تا جایی که رییس شورای المپیک آسیا تهدید به حذف رشته کبدی از بازیهای آسیایی کرد.
در حال حاضر ریاست کمینه داوران را یک تایلندی دارد و دبیر آن کمیته نیز هوشنگ ساریخانی است، که بعید می دانیم جزو مسافران اعزامی باشد در حالیکه بعید است ساریخانی حتی جزو گزینه های سفر هم باشد!
فعلا بحث ما افراد و اشخاص نیستند ولی انتظار جامعه کبدی از ریاست کنفدراسیون کبدی آسیا نوع نظارت و مدیریتی است که همانند ۴ سال قبل تحت تاثیر محمدسرور دبیرکل کنفدراسیون کبدی آسیا یک داور نامتعادل پاکستانی را برای فینال حساس بین ایران و هند انتخاب نکنند که آنگونه شود !

رقابت بانوان با آقایان !

تیم بانوان ایران اما شرایط متفاوتی نسبت به دوره گذشته دارد. در بازی‌های آسیایی قبلی، تیم ایران به مدال برنز رسید و شاید بتوان آن دوره را یکی از ضعیف‌ترین حضورهای بانوان کبدی ایران در بازی‌های آسیایی دانست؛ اما این بار شرایط آماده‌سازی بهتر به نظر می‌رسد.
اردوی هند نیز کمک زیادی به تیم “ملی بانوان کرد و امیر مازندرانی، مدیر فنی و سرمربی تیم ملی بانوان، انگیزه زیادی برای آماده‌سازی این تیم دارد و از نظر روحی و روانی نیز تلاش کرده بازیکنان را برای چنین رقابت بزرگی آماده کند.
پیش‌بینی ما این است که اگر ایران بتواند از گروه خود به عنوان تیم نخست صعود کند، مسیر متفاوتی برای رسیدن به فینال خواهد داشت. شاید در نیمه‌نهایی با چین تایپه روبه‌رو شویم و اگر از این مرحله عبور کنیم، رسیدن به فینال و حتی کسب مدال طلا می‌تواند یک اتفاق بزرگ برای کبدی بانوان ایران باشد.
فاصله ایران با هند، چه در بخش مردان و چه در بخش زنان، آن‌قدر زیاد نیست که تصور کنیم هندی‌ها از حالا هر دو مدال طلا را برای خودشان کنار گذاشته‌اند. اتفاقا همین نگاه را هندی ها نسبت به ما دارند و می دانند که ایران هم در بانوان و هم در بخش آقایان شانس برابری برای قهرمانی دارد و فاصله بردن هند به اندازه میزان دوستی و رفاقت و یکپارچگی کادر فنی و بازیکنان است . در حقیقت اینجا مسئله اصلی، خود ما هستیم.
اگر بازیکنان و کادر فنی بتوانند اتحاد، نظم، انضباط و یکپارچگی را حفظ کنند، اگر موضوع «من» و «تو» کنار گذاشته شود، اگر این موضوع که «این هم‌استانی من است»، «او شاگرد من بوده» یا «این بازیکن باید بازی کند چون شاگرد من است» از تیم دور شود، آن وقت همه یک هدف خواهند داشت: طلای ناگویا. هم مربی و هم بازیکن باید بدانند که موفقیت تیم، موفقیت همه آنهاست. پس خدمت تک تک کادرفنی و بازیکنان عرض می کنیم که جنس و رنگ و عیار مدال دست خود شماست.