فاصله ها از همین جا نمایان می شود!

چندی پیش تیم ملی فوتبال ایران به کشور بازگشت؛ اما آنچه در ذهن مردم ماند، نه غیرت فوتبالی بود و نه افتخاری برای فوتبال ایران، بلکه تصاویر چمدان‌های متعدد و خریدهای فراوان برخی اعضای کاروان بود. این تصاویر برای مردمی که زیر بار تورم، مشکلات معیشتی و روزهای سخت زندگی می‌کنند، بسیار تلخ و سؤال‌برانگیز است.
مردم ایران با همه مشکلات، همچنان عاشق تیم ملی هستند. از جیب خود هزینه می‌کنند، پای تلویزیون می‌نشینند، شکست‌ها را تحمل می‌کنند و باز هم امیدوار می‌مانند. اما آیا پاسخ این عشق، نمایش زندگی تجملی و حاشیه‌هایی است که شأن تیم ملی را زیر سؤال می‌برد؟
ملی‌پوش بودن فقط گرفتن قراردادهای میلیاردی و پاداش‌های کلان نیست. پیراهن تیم ملی مسئولیت دارد. وقتی نماینده یک ملت هستید، هر رفتار شما زیر ذره‌بین مردم است. اگر تمرکز از فوتبال به خرید و حاشیه برود، طبیعی است که مردم ناراحت شوند و انتقاد کنند.
نگاهی به تیم‌هایی مانند ژاپن، کره‌جنوبی و دیگر کشورهای موفق بیندازید. آنها با انضباط، فروتنی و احترام به مردم شناخته می‌شوند، نه با حاشیه‌سازی. موفقیت اتفاقی به دست نمی‌آید؛ حاصل فرهنگ حرفه‌ای است. برخی رفتارها، از جمله توجه افراطی به ظاهر و حاشیه‌ها، نیز این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا اولویت، موفقیت تیم ملی است یا ساختن یک تصویر شخصی؟ مردم از بازیکنان انتظار دارند پیش از هر چیز، با عملکرد و تعهدشان الگو باشند.
وقت آن رسیده که فوتبال ایران از خواب غرور بیدار شود. مردم دیگر فقط شعار نمی‌خواهند؛ آنها احترام، تعهد و پاسخگویی می‌خواهند. پیراهن تیم ملی، لباس کسب‌وکار و نمایش نیست؛ امانتی است که باید با شرافت از آن پاسداری کرد.