فوتبال با ناعدالتی همخوانی ندارد!

حدود یک ماهی است که بحث معرفی نمایندگان فوتبال کشورمان در لیگ قهرمانان و لیگ سطح دو آسیا نقل محافل ورزشی است. این موضوع نهایتاً با تصویب هیئت رئیسه فوتبال منجر به معرفی سه تیم اول جدول لیگ برتر یعنی استقلال تهران، تراکتور سازی تبریز و سپاهان اصفهان به کنفدراسیون فوتبال آسیا شد. این موضوع اعتراض چند باشگاه را در پی داشت. باشگاه هایی که اعلام داشتند، از مبادی حقوقی مسئله را پیگیری خواهند کرد، ضمن اینکه برخی کانالهای خبری مدعی پیگیری نهاد ریاست جمهوری در این خصوص شدند. علت این تصمیم فدراسیون را همه می دانیم، که به خاطر شرایط جنگی کشور و ناتمام ماندن مسابقات لیگ فوتبال است که باید تا پیش از جام جهانی انجام می شد.
کمک به روند بهتر آماده سازی تیم ملی برای حضور در جام جهانی و اجرای قانون و عرف جهان فوتبال از مهمترین دلایل فدراسیون فوتبال در اقدام خود و معرفی سه تیم صدر جدول ثابت مانده لیگ برتر است که البته بخش دوم آن یعنی قانون و عرف جهانی قابل تامل و سئوال انگیز است.
بدور از نگاه رنگی موضوعی به نظر می رسد که در معرفی تیمها به AFC بی عدالتی شده است، بی عدالتی که قابل تامل است. به نظر ملاک قرار دادن جدول فعلی لیگ برتر با عدالت که معیار همه امور در جمهوری اسلامی باید باشد، نیست. اگر بخواهیم درباره معیار معرفی نمایندگان فوتبال ایران به رقابت‌های آسیایی صحبت کنیم، در موضوع معرفی تیم های لیگ برتری به کنفدراسیون فوتبال آسیا و با در نظر گرفتن شرایط ویژه کشور پیش از هر چیزی باید به اصل مهم «عدالت رقابتی» اشاره کنیم؛ اصلی که اساس اعتبار هر لیگ حرفه‌ای است، عدالتی که می شد با ملاک قرار دادن جدول لیگ برتر در نیم فصل اول مدعی آن شد. پس این سئوال مهم مطرح است که آیا ملاک تعیین سهمیه‌های ایران برای لیگ نخبگان آسیا و لیگ سطح ۲ باید جدول فعلی لیگ باشد یا جدول پایان نیم‌فصل اول؟ به نظر می‌رسد از منظر کارشناسی و منطقی، جدول نیم‌فصل اول معیار عادلانه‌تری است.
دلایل آن مشخص و معلوم است.
در پایان نیم‌فصل، همه تیم‌ها دقیقاً یک بار مقابل یکدیگر بازی کرده‌اند.
شرایط رقابت برای همه برابر و هیچ تیمی هم بازی کمتر ندارد.
برنامه مسابقات نامتوازن نیست و امتیازها هم تحت تأثیر تعداد متفاوت بازی‌ها قرار نگرفته‌اند.
همه تیم ها تقریباً از اشتباهات داوری سود و ضرر کرده اند.
اما در جدول فعلی، با وجود انجام ۲۲ مسابقه، هنوز توازن کامل مسابقات برقرار نیست. برخی تیم‌ها دو بار با رقبای خاص روبه‌رو شده‌اند و برخی دیگر هنوز بازی برگشت خود را انجام نداده‌اند. حتی در بعضی موارد، تعداد مسابقات خانگی و خارج از خانه نیز کاملاً متعادل نشده است. طبیعی است که در چنین شرایطی، مقایسه امتیازات نمی‌تواند تصویر کاملاً دقیقی از کیفیت و جایگاه واقعی تیم‌ها ارائه دهد. در فوتبال حرفه‌ای دنیا، هر زمان فصل ناتمام بماند یا شرایط غیرعادی به وجود بیاید، معمولاً سراغ معیاری می‌روند که کمترین میزان بی‌عدالتی را داشته باشد؛ و آن معیار، جدولی است که در آن همه تیم‌ها تعداد مساوی بازی انجام داده‌اند. بنابراین اگر قرار باشد تصمیمی مهم مثل معرفی نمایندگان فوتبال ایران به آسیا گرفته شود، منطقی‌تر و عادلانه‌تر این است که ملاک، جدول پایان نیم‌فصل اول باشد؛ جدولی که بر پایه رقابتی برابر و شرایط یکسان برای همه تیم‌ها شکل گرفته است.