لزوم توجه حاکمیت به ورزش بجای نگاه یکسویه به فوتبال!
یک بار دیگر و در یک آوردگاه بین المللی به ظرفیت و‌توان بالای ورزشکارانمان پی بردیم.
کاروان ورزشی شهدای میناب علیرغم جنگ تحمیلی و محدودیت های تدارکاتی و نبود اردوهای مناسب در ناگویا عملکرد مثبتی داشت.
درخشش بانوان و کسب مدالهای زرین نمونه ای بارز از این توان بالقوه است. پیام‌ویژه کاروان اعزامی به ناگویا، لزوم تقسیم عادلانه منابع مالی و امکانات سخت افزاری در اغلب رشته های ورزشی و‌مدال آور، بجای فوتبال است. بخش اعظمی از این پیام و‌مطالبات ورزشکاران حاضر در ناگویا، متوجه اهالی رسانه است.
رسالت ما ایجاب می کند، نگاهی فراگیر به کل ورزش داشته باشیم و بی جهت انرژی و اساس امکانات صدا و سیما و دیگر جراید و پایگاههای خبری را به فوتبال اختصاص ندهیم. در نوشته قبلی به صراحت از آفت فوتبال و ظلمی که توپ گرد به دیگر رشته ها روا می دارد، قلمی کردم. در ناگویا لشکر سلم و‌تور فوتبال امید، بدترین عملکرد را داشت، نیمکت مربیان، دستیاران و‌کار فنی فوتبال، اضافه بر سازمان بود. آنها در اردوی ترکیه هم هزینه هایی هنگفت و با سند سازی به بیت المال تحمیل کردند، این در حالی است که در خیلی از رشته ها، از اعزام مربی ورزشکار به ناگویا، به دلیل افرایش هزینه کاروان خودداری شد!
فوتبالی ها در‌گذشته هم بی جهت از ورود خودروهای خارجی بهره مند شدند و مسئولانش پاداش هایی غیر متعارف دریافت کردند، که حالا مشخص شده این پاداش ها، غیر قانونی بوده است.
متاسفانه غالب ورزشکاران اعزامی به ناگویا از محدودیت مالی و امکانات رنج می بردند. در دوره پیشین و در حضور وزیر وقت ورزش گفتم: بجای پاداش ورود خودروی خارجی به فوتبالیست ها، به فدراسیونهای مدال آور و فاقد امکانات مالی، مجوز ورود خودرو بدهید تا با فروش آن و بدست آوردن درآمد لازم برای تدارک و آماده سازی ورزشکاران شان تلاش کنند!
فاطمه مجلل که در رویینگ مدال طلا بدست آورد، کمترین امکانات را داشت. او و بقیه ورزشکاران روئینگ تنها در دریاچه ارومیه تمرین می کردند. محدودیت ورزشکاران در تامین قایق و پارو، تفنگ و‌ساچمه و دیگر وسایل اولیه در ژیمناستیک و تیراندازی و… دیگر امکانات آبی و مکمل های دارویی، تغذیه ای و بدنسازی تا چه حد بوده است ؟ در ژیمناستیک که مهدی الفتی و آرمان خدایی دو مدال نقره ارزشمند بدست آوردند، ورزشکاران این رشته از کمترین امکانات برخوردار هستند. ضمن آنکه در مباحث مدیریتی در ژیمناستیک چند سالی است که با مناقشه و‌مجادله های تکراری مواجه بوده ایم!
رضا علیپور مرد سه مداله بازیهای آسیایی، سالهای متمادی در سنگنوردی و در غربت تمرین می کند. مصاحبه او پس از کسب مدال، حقیقتا دلها را آزرد.
سالهای متمادی است از نگاه توسعه ای به ورزش غافل هستیم و انتقاد علیپور هم ببانگر همین نکته است. تاریک تربن موضوع مسابقات ناگویا،
نداشتن کفش مناسب و محروم شدن فاطمه محیطی زاده از یک مدال قطعی در هفتگانه را چگونه می توان تحمل کرد؟ تمرین کردن فاطمه سعید آبادی بانوی نقره ای کاراته در سوله نامناسب در کهنوج و زهرا زارعی مدال آور نقره ای در دوومیدانی، گوشه ای از فقر امکانات و بی عدالتی در توزیع منابع مالی و تجهیزات است.
موضوع دیگری که باید به جد مورد توجه قرار گیرد، نگاه درجه اولی به کشتی است. کشتی باید در کانون اصلی ورزش ما باشد.بعد از آن باید به کاراته، ووشو، تکواندو و وزنه برداری توجه کنیم.
توان بالقوه در رشته های پر مدال دربازیهای الکترونیک، پدل و کوراش تلنگر دیگری به مسئولان ورزش کشور است تا قدری در این رشته ها تامل کنند و برای احیا ورزش های پر مدال مانند دوومیدانی، تیراندازی، تیراندازی با کمان، قایقرانی، بوکس، جودو و شنا تلاش و نظارت بیشتری داشته باشند.
این موضوعات مهم و‌کلیدی و نحوه عملکرد ورزشکاران هر رشته باید در نشست های تخصصی در وزارت ورزش و‌کمیته ملی المپیک مورد بررسی و واکاوی قرار گیرد.
باید از فاکتور زمان بنحو احسن استفاده کرد و با طراحی و هدف گذاری درست به دوره بعدی نگاه ویژه ای داشت.