ناامیدی، امیدها در آسیا!

سال یکهزار و چهارصد و چهار برای ورزش ایران، یک سال توأم با اتفاقات تلخ ‌و شیرین بسیار بود. سالی که ورزش ایران هم خندید و هم با تمام وجود در آن گریستن را تجربه کرد. سالی که روزهایی به یاد ماندنی بسیاری را به خود دید، تا در تمام آن روزها عظمت ایران و ایرانی نمایان تر از همیشه عیان شود. سالی که ورزش ایران، در آن قهرمانی های بیشماری را بدست آورد و شکست های بسیاری را نیز پذیرفت. سالی که پر بود از افتخارآفرینی هایی که به چشم دیدیم و …

دی
همه اتفاقات ورزش ایران در دی ماه سال یکهزار و چهارصد و چهار به حضور تیم فوتبال زیر ۲۳ ساله های ایران در هفتمین دوره رقابت های جام ملت های زیر ۲۳ ساله های آسیا در عربستان خلاصه می شد. رقابت های که تیم فوتبال امید ایران در گروه C بازیها با تیم های کره جنوبی، ازبکستان و لبنان همگروه بود.
شاگردان امید رضا روانخواه که روی کاغذ شانس بسیاری برای صعود به مراحل پایانی بازیها داشتند، با آغاز رقابت ها عملا نشان دادند، که امید داشتن به این تیم شاید امری بیهوده برای علاقه مندان به فوتبال باشد.
امیدهای زیر ۲۳ سال فوتبال ایران که به لحاظ بازیکن، یکی از تیم های خوب ادوار گذشته به حساب می آمدند، پس از کسب دو نتیجه تساوی در بازیهای اول و دوم خود در مقابل تیم های کره جنوبی و ازبکستان در دیدار سوم خود، لبنان را پیش روی خود داشتند. دیداری که نتیجه مساوی هم در آن می توانست شانس امیدهای کشورمان را برای صعود زنده نگه دارد، اما متاسفانه و در شرایطی که کمتر کسی شکست تیم امید ایران را پیش بینی می کرد، این تیم یک بر صفر به لبنان باخت تا در یک گروه چهار تیمی، به عنوان چهارم رسیده و وداعی زودهنگام با آن رقابت ها داشته باشد. رقابت هایی که در آن تیم جوانان زیر ۲۳ سال ژاپن فراتر از آسیا نشان داد و به مقام قهرمانی مسابقات هم دست یافت.