هنر نزد ایرانیان است و بس!

خاطرتان هست روزی که امیر قلعه نوعی بعنوان سرمربی تیم ملی برگزیده شد، چه گفت؟ او گفت؛ آمده ام با فوتبال هجومی دل مردم را شاد کنم. برای شاد کردن یک ملت نیاز نیست امکانات، زیر ساخت ها و ناکارآمدی مدیریت فوتبال ایران را حتی با تیم های هائیتی، پاناما، کیپ ورد و … مقایسه کنید. فوتبال ایران که تیم های مطرحش فاقد امکانات اولیه نظیر زمین تمرین یا مدیران متبحر هستند و دهها عوامل دیگر که اظهر من الشمس است(!) در این جام جهانی استثنایی ترین تیم همه ادوار تاریخ برگزاری جام جهانی در اختیار داشت !؟
گفتن درباره مصائب و مشکلات تیم ملی ایران در راه جام ۲۰۲۶ ( که باید در تاریخ ثبت شود) تکرار مکررات است. اما این تیم موفق شد علیرغم همه موانع، مصائب و محدودیت ها برای اولین بار در تاریخ فوتبال ایران در جام جهانی با بازی های قابل قبول و البته بدون باخت شانس صعود بمرحله حذفی را داشته باشد ( منوط به نتیجه اتریش و الجزایر).
هرچند در بازی با مصر پنالتی طارمی گل نشد و گل شجاع خلیل زاده افساید اعلام شد و ضربه سر مهدی در دقیقه ۹۴ به دیرک خورد یا ضربه رامین رضاییان توسط دفع مصر دفع شد. لیکن هیچ چیز از ارزش های شیرمردان ایران کم نشد و یک ملت به چنین تیمی بالیدند. علت چنین بالندگی را باید در کلید واژه ایثار و شهامت و کار تیمی جستجو کرد. اگر دلت با خدا باشد. قلبت برای ایران و پرچم زیبا و سه رنگ آن و صد البته ملت شهید پرور بتپد، با بهره گیری از علم، دانش ، مهارت، انگیزه و برانگیختگی، وحدت و یکپارچگی با عزمی راسخ به اهل بیت (ع) متوسل گردی! نتیجه آن می شود که شاهدید.
قلعه نوعی چنین درسی به همه جهان و البته به امثال کی روش داد؛ درس مردانگی. درس ایثار. درس وظیفه شناسی. درس مهارت. درس خلاقیت با کمترین امکانات و در نهایت محدودیت ها. درس تیم سازی. درس بهبود مستمر(کایزن). قلعه نوعی ثابت کرد:
هنر نزد ایرانیان است و بس
ندادند شیر ژیان را به کس
همه یک دلند و یزدان شناس
به نیکی ندارند از بد هراس
زیزدان ترا باد چندان درود
که آن را نداند فلک تار وپود