وقتی بازی ردهبندی از فینال بیشتر دیده شد!
پیش از آغاز دیدار ردهبندی جام جهانی ۲۰۲۶، تقریباً اجماع رسانههای جهان بر یک موضوع بود؛ «این مسابقه، بازی است که هیچ تیمی علاقهای به انجام آن ندارد.» بسیاری از تحلیلگران، از خبرگزاری رویترز گرفته تا روزنامههای انگلیسی، این دیدار را تنها یک مسابقه تشریفاتی میان دو تیم بازنده نیمهنهایی میدانستند. اما نود دقیقه بعد، همان رسانهها مجبور شدند روایت خود را تغییر دهند.
روزنامه گاردین، این مسابقه را یکی از مهیجترین بازیهای جام جهانی توصیف کرد؛ دیداری که با ۱۰ گل، هتتریک بوکایو ساکا، درخشش امباپه و بازگشتهای پیاپی دو تیم، از یک مسابقه تشریفاتی به یک نمایش کمنظیر فوتبال هجومی تبدیل شد.
از نگاه من، مهمترین اتفاق این مسابقه، تغییر نگاه رسانهها بود. پیش از بازی، بیشتر تحلیلها درباره بیاهمیت بودن مسابقه ردهبندی بود، اما پس از پایان بازی، تیترها دیگر درباره «بیارزش بودن» این دیدار نبود؛ بلکه درباره کیفیت، هیجان و شخصیت دو تیم نوشته شد.
رویترز بر این نکته تأکید داشت که توماس توخل این مسابقه را فرصتی برای اثبات شخصیت تیم انگلیس میدانست؛ تیمی که پس از حذف تلخ مقابل آرژانتین، توانست با انگیزهای مثالزدنی واکنش نشان دهد. در سوی دیگر، رسانههای فرانسوی و بینالمللی بیش از هر چیز، پایان دوران دیدیه دشان را برجسته کردند؛ مربی که ۱۴ سال روی نیمکت فرانسه حضور داشت و این مسابقه آخرین فصل از یکی از موفقترین دورانهای فوتبال این کشور بود.
نکته جالب دیگر، واکنش رسانههایی بود که تا پیش از مسابقه خواهان حذف بازی ردهبندی از تقویم جام جهانی بودند. آنها پس از پایان مسابقه نیز بر انتقاد خود از اصل برگزاری این بازی تأکید کردند، اما هم زمان اعتراف کردند که این دیدار برخلاف تمام پیشبینیها به یکی از تماشاییترین مسابقات جام جهانی تبدیل شد.
به باور من، فوتبال بار دیگر ثابت کرد که ارزش یک مسابقه را نه نام آن، بلکه کیفیت رقابت تعیین میکند. انگلیس و فرانسه، اگرچه به فینال نرسیدند، اما نمایشی ارائه کردند که در حافظه فوتبال جهان باقی خواهد ماند. گاهی یک مسابقه برای مقام سوم، میتواند از بسیاری از فینالها جذابتر، پرگلتر و ماندگارتر باشد.