پایان طلسم برابر کوبا
تیم ملی والیبال ایران با نمایشی نسبی، کوبا را با نتیجه ۳ بر ۱ شکست داد تا با یک برد دلخوش کننده، هفته دوم لیگ ملتهای ۲۰۲۶ را به پایان برساند.
بدون اینکه بخواهیم ارزش این برد را کم رنگ کنیم یاد اور می شویم که کوبا همه مسابقات خود را باخته است و احتمالا باید با لیگ ملتها خداحافظی کند.
اما همین تیم ملی والیبال ایران که بازی آخر خود را به نوعی ناپلئونی برد، چند عیب آشکار دارد که باید کارشناسی و عیب یابی شود. ازجمله شناخت ترکیب اصلی تیم و یا در صد ومیزان میدان دادن به جوانتر ها در چارچوب اهداف تعیین شده، میزان دخالت و یا اثر گذاری دستیاران ایرانی، تطابق مدافعان جلو و انتهای میدان که یک نقص آشکار بود و دمیدن انگیزه برای خود باوری بازیکنان و تعدیل هیجانات کاذب برخی بازیکنان که برای خودشان بازی می کنند و دائم در حال خودنمایی فردی هستند.ً
و نیز گرایش شخصی پیاتزا به بازیکنانی که به قول فوتبالی های قدیم عشق اوفارل و به نوعی سوگلی شده اند و خوب و بد اولویت سرمربی برای چینش مهرها قرار دارند
اما شاید الان وقت ایراد های بنی اسرائیلی نیست از جمله اینکه در بازی با ژاپن چرا از قدرتی، دریافت کننده به عنوان قطر پاسور استفاده کرده است؟ حال اینکه بهترین کاری بود که شخص پیاتزا انجام داد چون حق پرست خوب اسپک زد و به عنوان دریافت کننده سوم در ساعدرسانی تیم کمک کرده بود. اگر چه بهتربود بازیکنی مانند پویا آریاخواه در پشت خط میماند و آنقدر با ترس و احتیاط توپ نمی زد. در لیگ جهانی دور دادن به بازیکنان جوان صواب است. کاری که لهستان، فرانسه و .. انجام داده بودند و حتی در دشوار ترین صحنه ها هم پا پس نکشیده بودند.
بهرحال اطرافیان و اکنافیان فدراسیون به خصوص مردان همیشه در صحنه و سفر باید به نهایت قضیه پرداخته و تیم را سروسامانی دوباره بدهند.