پسر خشت زن کوره پزخانه سه بار قهرمان فوتبال آسیا شد

روزی که بچه های ناب و با معرفت طهرون در کنار دروازه دولت و چهارراه کالج زمین خاکی فوتبال ساختند. ( شروع ساخت ۱۳۰۶ -پایان ساخت ۱۳۱۷ ) تا روزی که به فرمان پهلوی دوم ورزشگاه امجدیه را با زمین های مرغوب جناب امجدنظام ساختند فوتبال قلب جوانان طهرون را فتح کرد. از عبدالله شوتی، خان سردار و بسیاری از ستارگان درخشان ایران زمین تا عمو جدیکار، عزیز اصلی، همایون بهزادی، حسین کلانی و … هیچ ستاره ای به مانند پرویز قلیچ خانی در آسمان فوتبال ایران نتوانست قلب ها را فتح کند. او ستاره ای بود، که از تیم کیان از شرق تهران آمد. پدرش کارگر کوره پزخانه بود. در فقر زندگی می کرد. او در اوج نداری به دارایی های بسیاری از عشق مردم به سوی خودش رسید که فریاد تماشاگران امجدیه، اوج عظمت پرویز را با توپ جادویی به تصویر می کشید!
قد بلندی نداشت، قامتی میانه داشت! اما وقار یک مرد را در مستطیل سبز به رخ می کشید! او از کیان آمد، سپس به تاج رفت …عقاب و پاس منزلگاه بعدی او بود…برای تیم دارایی با مربی خوشفکرش جلال طالبی بازی کرد. روزگاری هم لباس پرسپولیس پوشید … هرجا که او می رفت قهرمانی به همراه داشت!
هفت سال بیشتر نداشتم، که از طریق تلویزیون سیاه و سفید قهوه خانه مشدی قنبر با بازی او آشنا شدم. در فینال سال ۱۹۶۸ قهرمانی آسیا که ایران دو بر یک اسرائیل را در ورزشگاه امجدیه شکست داد و قهرمان شد! آن روز یک گل او زد و یک گل هم همایون بهزادی! طهرون غرق شادی شد… آقای شیدایی قناد محله ما تمام شیرینی‌هایش را به مردم محله تقدیم کرد! سید، قهوه چی نیز چای فراوان به تمام محله داد! [ به جرات می گویم بهترین چای عمرم را آن روز خوردم ! ] مش رمضون حمامی محله یک روز حمام را مجانی کرد! آقا نظام، دوچرخه ساز محله پنج دوچرخه را مجانی به سواری بچه ها اختصاص داد! از آن روز قهرمانی ایران هرچه بگویم کم گفته ام! سال ۱۳۴۷ پرویز قلیچ خانی پسر کارگر کوره پزخانه سردار فوتبال ایران شدکه در شرق تهران برایش از دروازه دولاب تا میدان ژاله و میدان خراسون طاق نصرت زدند! عظمت یک ملت را پسری رقم زد که پدرش خشت می زد و پرویز پسرش، خشت اولین قهرمانی را بر تاریخ فوتبال ایران می زد! [ پدران عشق ساختند، پسران ستاره شدند] وقتی که خبر مرگ او را شنیدم خاطره اولین امضایی که از او به روی کتاب تاریخ پنجم ابتدایی گرفتم اشکهایم جاری شد! من عاشق بازی او بودم!
پرویز! پسر پدری کوره پز، فرزند رنج، فرزند مشقت، فرزند فقر، فرزند نداری و بی پولی بود! که به جوانان آن روز درس صلابت و پایداری می داد که ثابت کرد در اوج فقر هم می توان گنج بیابی! پرویز قلیچ خانی، مظهر جوانانی بود که فعل خواستن را به خوبی صرف کرد! او در محضر منصور امیرآصف درس فوتبال آموخت و در مکتب جهان پهلوان غلامرضا تختی درس مردمدوستی را به جان ریخت و مرامنامه با [ مردم بودن ] را امضا کرد!
پرویز قلیچ خانی بعد از قهرمانی فوتبال ایران در سال ۱۹۶۸ دوبار دیگر به عنوان یک بازیکن بزرگ در سالهای ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ ایران را فاتح فوتبال آسیا کرد. سه بار قهرمانی پی درپی برای یک کشور در هیچ قاره ای اتفاق نیفتاده است! حتی برای برزیل، آلمان، انگلیس، ایتالیا و آرژانتین!
پرویز قلیچ خانی با سه بار قهرمانی پی درپی در آسیا ، یک رکورد جاودان رقم زد که این مهم برای هیچ بازیکن ایرانی در یک قاره آسیا و حتی جهان رقم نخورده است! حتی پله برزیلی، بکن بایر آلمانی، یوهان کرایف هلندی، مارادونای آرژانتینی، بابی مور انگلیسی، رودخولیت هلندی، مسی آرژانتینی و…. اتفاق نیفتاده است! او به جرات ناب ترین، با صلابت ترین و با وقار ترین فوتبالیست تاریخ فوتبال ایران و آسیا بود!
او در سال ۱۹۷۴ در بازیهای آسیایی تهران روی قله قهرمانی ایستاد و در سال ۱۹۷۲ هم دو گل زیبایش در راه جام جهانی به استرالیا هنوز در یاد ایرانیان مانده است.
قلیچ خانی فرزند رنج و فقر بود! قلیچ خانی سردار دلها و فاتح قلوب جوانان بود که به عشق ایران حماسه آفریدند! قلیچ خانی شاید عقاید دیگری هم داشت، اما ما او را از دریچه فوتبال نگاه می کنیم که دیگر مادری در ایران زمین، مانند او را در فوتبال نخواهد زایید!
قلیچ خانی را درسن ۸۱ سالگی به یزدان پاک می سپاریم. او که او به واقع اسطوره فوتبال ایران بود و تاریخ هم ثابت کرده است که: اسطوره ها هرگز نمی میرند.