باید خودمان، حق مان را از جام بیست و سوم می گرفتیم!
نه غنا، کرواسی را برد! نه ازبکستان در برابر کنگو به نتیجه مساوی و یا پیروزی رسید! و نه دیدار الجزایر و اتریش برنده داشت! تا بلکه تیم ملی فوتبال ایران بتواند به واسطه یکی از این سه اتفاق، طعم شیرین صعود از مرحله گروهی رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶ آمریکا کانادا و مکزیک را بچشد.
هرچند که برخی ها اعتقاد داشته باشند که تیم ملی با توجه به شرایطی که داشت خوب نتیجه گرفت! اما باید بپذیریم که وقتی میتوان از صفت خوب برای نتیجه گیری یک تیم استفاده کرد که آن تیم اتفاق خاصی را رقم زده باشد.
تیم ملی فوتبال ایران در نخستین جام جهانی ۴۸ تیمی و در شرایطی که میتوانست با شکست نیوزیلند راهی مرحله حذفی رقابتهای جام جهانی شود، آن فرصت خوب را از دست داد و با کسب یک تساوی دو بر دو به کارش در آن بازی خاتمه داد! نیوزیلندی که هم بلژیک آن را برد و هم مصر توانست آن را شکست دهد!
شاید اگر آن احتیاط بیش از اندازه در دستور کار تیم ما قرار نمی گرفت و جسارت مانند دقایق پایانی بازی با مصر، از همان ابتدای ۳ بازی انجام شده ما، چاشنی کار بچههای شایسته تیم ملی فوتبال کشورمان میشد، هرگز کارمان در جام جهانی به امروز یعنی حذف از آن نمیرسید!
در خصوص اهمیت بازی با مصر و اولویت نتیجه گیری در برابر آن تیم بدفعات گفتیم و نوشتیم. نوشتیم که باید برای کسب پیروزی به میدان برویم و برای صعود و کسب سه امتیاز برنامه داشته باشیم، اما از دقیقه ۵۰ بازی با مصر همه دیدند و دیدیم که چگونه بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران که میتوانستند با ارائه یک بازی هجومی، حریف آفریقایی خود را شکست دهند به اداره بازی و حفظ نتیجه آن پرداختند و متاسفانه هیچکس هم از روی نیمکت آنها را از این کار منع نکرد.
تیمی که در ۵ دقیقه پایانی بازی با مصر خودش شد و آن اتفاقات فوق العاده برایش رقم خورد، چرا از ابتدای بازی آنگونه جسورانه بازی نکرد تا حالا، حالاها حسرتش برای اهالی فوتبال باقی بماند.
مثالی هست که میگوید: موفقیت آن سوی ریسک قرار دارد! وقتی میدانستیم که کارمان با کسب هر نتیجه ای به جز پیروزی به اما و اگر خواهد کشید، باید برای رسیدن به موفقیت و کسب ۳ امتیاز بازی، دست به ریسک میزدیم و در طول نود و چند دقیقه بازی، دقایق بسیاری را مانند دقایق پایانی بر حریف خود فشار میآوردیم و بدون شک امتیاز لازم را هم به دست میآوردیم. چرا که ما خواسته یا ناخواسته در بازی برابر مصر بنوعی بازی کردیم که حریف آفریقایی مان دلش میخواست و این اشتباهی بود که تا به امروز به دفعات هم برای فوتبال ما تکرار شده است.