حرکت به سوی شایسته سالاری!

پس از حذف آلمان همیشه مدعی که توسط پاراگوئه سخت کوش رقم خورد، نوبت مراکش رسید تا پرونده هلند نارنجی پوش و از مدعیان جام را ببندد. اما تنها مدعی بزرگی که در واپسین لحظات شب دوم مسابقات توانست از تونل وحشت چشم بادامی ها، کابوس حذف شدن را رد کند برزیل بود،
برزیل در حالی روی خلاقیت بالای دو بازیکن خود در واپسین دقایق مسابقه توانست از یک روزنه ایجاد شده در خط دفاع چند لایه و منظم ژاپن عبور کند و گل دوم و پیروزی بخش را بزند که اگر مسابقه به وقت اضافه و ضربات پنالتی می رفت چه بسا پرونده آنها هم زودتر از هلند و آلمان بسته می شد. به یقین ژاپن یک مغلوب سربلند بود که اصلا دفاع اتوبوسی مقابل قهرمان جام ژول ریمه و ۵ دوره جام جهانی با انبوهی از ستاره های بزرگ و خلاق نداشت بلکه با یک دفاع تیمی و منطقه ای در ضدحملات بسیار خطرناک نشان داد و قبول کنیم که گل دوم برزیل همان فاصله ستاره های بزرگ و تیم های بزرگ با تیم شایسته ژاپن است،
پاس تو در و بغل پای فوق العاده دو برزیلی در آن لحظات و در میان ۸ مدافع که دو لایه در ۱۸ خود بودند نشان از تسلط و اعتماد به نفس بالای آنها داشت و در نهایت برزیل به سختی از ژاپن عبور کرد در حالی که ژاپن یک بازنده سربلند بود.
محض اطلاع مجریان شبکه سوم
بین دو نیمه بازی برزیل و ژاپن، دوستان همکار ما در ویژه برنامه جام ۲۶ از بابت شکست برزیل در نیمه اول نگران بودند و علایق شخصی خود را به عموم بینندگان تعمیم دادند با این ادعا که برای گرم بودن تنور رقابت های جام جهانی بهتر است ژاپن ببازد و برزیل صعود کند! آخر این چه استدلالی است برادر؟ تمایل شخصی تان را نزد خودتان نگه دارید و با واقع بینی در سیمای ملی اظهار نظر کنید نه با احساسات شخصی. با استدلال شما الان هلند و آلمان هم نباید حذف می شدند چون با رفتن آنها تنور مسابقات جام جهانی سرد خواهد شد! ‌اتفاقا بر خلاف نظریه دوستان تیمی مثل مراکش با سزاواری مقابل هلند ایستاد و صعود کرد و البته ژاپن هم تیمی بسیار منظم و با برنامه و دونده نشان داد که اگر با قرعه بهتری مواجه می شد چه بسا چشم بادامی ها تا مراحل بالاتر نیز شایستگی صعدد داشتند،
جام بیست سوم اکنون وارد مراحل حساس و زیبای خود شده و باید منتظر اتفاقات مهمی در ادامه مرحله یک شانزدهم باشیم،
براستی، جای ایران جان در این مرحله خیلی خالی است و اگر گروه دوستان مشترک المنافع! بر روی نیمکت تیم ملی بجای فلسفه چینی و نمودار سازی و بهانه گیری و غرض ورزی داوران و نعوذ بالله تشکیک در دستگاه عدل الهی و دشمنان و استکبار جهانی به اعمال و کردار خود در حذف جوانان شایسته ای مثل محمودی، طاهری، حزباوی پور، سامان فلاح، احسان حسینی، رزاق پور، کوشکی، لیموچی و سحرخیزان نگاه کنند به خصوص امیر قلعه نویی متوجه می شود که چرا گل ایران به خاطر ۵ سانت و ده سانت مردود اعلام می شود! و گرنه هم گل طارمی در مسابقه باژبک و هم گل خلیل زاده در بازی با مصر حتی نباید به وار می رفت!
محض اطلاع آنهایی که در تلاش برای بستن طاق نصرت برای ژنرال شکست خورده هستند و از سه امتیاز تاریخی ایران در ادوار جام جهانی می گویند. عرض می کنیم که در جام ۲۰۲۲ قطر که تیمی آشفته و بهم ریخته داشتیم هم ۳ امتیاز گرفتیم و با بدشانسی از امریکا یک گل خوردیم وگرنه حتما صعود کرده بودیم. در جام جهانی ۹۸ فرانسه که هنوز حرفه ای هم نبودیم سه امتیاز گرفتیم و اگر مربیانی قاطع می داشتیم قطعا آن تیم، شایستگی صعود را هم داشت.
دوم اینکه در ۲۰۱۸ روسیه در سخت ترین گروه، ما ۴ امتیاز از مراکش و پرتغال و اسپانیا گرفتیم آنهم در جام ۳۲ تیمی!
پس لطفا بی جهت از قلعه نویی یک مربی جاودانه نسازید هرچند افکار عمومی خود بهترین قاضی است و می بیند که دوستان چه بر سر تیم ملی آورده اند.
امروز که تیم ملی پس از یک دوره رو به عقب به پایان دوران سلطه قلعه نویی و یاران مشترک المنافع رسیده است، اگر بخواهیم فردا برای جام ملت ها یک تیم انتخاب کنیم چند نفر از این ۲۵ نفر شایسته و توان حضور در لیست اصلی را دارند؟!
کدام بازیکن را قلعه نویی میدان داد تا امروز بگوییم این ها ماحصل اعتماد و میدان دادن قلعه نویی هستند.
استخوان‌بندی تیم ملی همان ترکیب کارلوس کیروش است و در نتایج هم نیازی به گفتن نیست!
دوستان گویی هنوز قصد رفتن و عذر خواهی ندارند، شاید هم تصور می کنند که فوتبال ایران یک جام ملت های دیگر به آنها بدهکار است؟!