قانون مشاغل و حقوق و مزایا در فوتبال هم باید تعریف شود؟!

اصولاً وظیفه یک مربی چیست؟ آیا وظیفه او غیر از آن است که در هر رشته‌ای که به فعالیت مشغول است، بهترین‌ها را به شاگردانش آموزش دهد و …
اگر مربیگری در فوتبال را به عنوان یک شغل پردرآمد (البته نه برای همه) نگاه کنیم و آن را باور داشته باشیم. آنگاه مثل تمامی مشاغل دیگر با قواعد و قوانین حقوقی آن به خوبی کنار خواهیم آمد. اتفاقی که متاسفانه خیلی ها دوست ندارند که آن را پذیرفته و می‌خواهند مثل همیشه به عنوان یک شغل جزیره‌ای به آن نگاه کنند.
یک معلم کارش تعلیم و تربیت است. کسی که پزشک، مهندس، مربی و … را می سازد و برای این کار حقوق مشخصی را دریافت می دارد. این معلم در قبال تعداد دانش آموزانی که در پایان سال قبول می‌شوند و یا تجدید شده و فرصت دوباره ای در شهریورماه به آنها داده می شود، به عنوان یک کار خاص و فوق العاده پاداشی را دریافت نمی کنند. چرا که آنها پذیرفته اند که در شغل خود بهترین باشند و برای آنها، بهترین بودن هم معنای خاص خودش را دارد.
یک پزشک نیز وظیفه تعریف شده خودش را دارد. او کارش این است که در قبال دریافت حق ویزیت بیماری را به درستی تشخیص و برای سلامتی بیمارانش بکوشد. اما همین پزشک هم در قبال بهبود شرایط بیمارانش پاداش خاصی را از سازمان نظام پزشکی و یا … دریافت منی کند. البته سایر مشاغل هم چنین وضعیتی را دارند. چرا که صاحبان مشاغل کارشان تعریف و میزان حق و حقوق شان هم کاملا مشخص است. پس در چنین فضایی دیگر آن معلم در قبال قبولی شاگردانش منتی را ندارد که بر سر اولیای دانش آموزانش بگذارد و آن پزشک هم نمی‌تواند در قبال سلامتی بیمارانش بر سر آنها منتی داشته باشد. چرا که در قبال کاری که انجام داده پولش را قبلا گرفته است! اما برای برخی‌ها گویا قرار نیست این قواعد و قوانین وجود داشته باشد و …
سوالی که در اینجا مطرح می شود این است که اصلا وظیفه یک مربی چیست، آیا وظیفه او غیر از این است که در هر رشته‌ای که به فعالیت مشغول است، بهترین خودش بوده و بهترین‌ها را به شاگردانش آموزش داده و آنها را روانه میدان مسابقاتی کند؟ آیا یک سرمربی و یک مربی می تواند هدفی به جز کسب بهترین عنوان برای شاگردانش را داشته باشد و …
اما گویا در تیم ملی فوتبال ایران قرار نیست که این قوانین و مقررات برای هیچ یک از افراد شاغل در تیم ملی شامل سرمربی، مربیان، بازیکنان و … لحاظ گردد و این واقعیت را می‌شود در فضای کنونی فوتبال به خوبی متوجه شد. اصلاً مگر سرمربی، مربیان و بازیکنان تیم ملی … در قبال فعالیتی که دارند انجام می دهند قرارداد مالی تعریف شده با فدراسیون و یا … نمی بندند! که چنانچه پاسخ مثبت است که هست، پس مسئولیت آنها در قبال چنین قراردادهایی چیست؟ اگر قرار باشد که سرمربی، مربیان، بازیکنان تیم ملی و … برای کسب هر پیروزی و یا تساوی پاداش دریافت دارند و میزان آفرهای آنها در قراردادهایشان بیشتر از موارد اصلی قرارداد باشد! اصلاً دیگر بستن قرارداد و تعیین مبلغ اولیه حقوق چه معنایی پیدا می‌کند؟ سرمربی تیم ملی فوتبال ایران وظیفه اصلی اش، این است که با استفاده از سرمایه های داخلی و خارجی فوتبال، بهترین تیم را ساخته، روانه مسابقات کرده و با آنها بهترین نتیجه ممکن را بگیرد؟ که اگر غیر از این باشد، دیگر بستن قرارداد و این حرف ها چه لزومی پیدا می کند؟ در چنین وضعیتی دیگر چه فرقی می کند که چه کسی قرار است سرمربی تیم ملی باشد! سرمربیانی که متاسفانه یاد گرفتند، همواره از جامعه و مردمان آن طلبکار باشند. همان‌هایی که بهترین پول‌ها را می‌گیرند و سر آخر هم منت آن را بر سر مردم می‌گذارند که ما به جای پاداش دلاری معادل آن را به خاطر مردم دریافت داشته‌ایم! اصلاً گفته‌ایم که اول پاداش بچه‌ها را بدهید و بعد پاداش ما را پرداخت کنید و …
مصطفی هاشمی طبا رئیس سابق کمیته ملی المپیک و رئیس سازمان تربیت بدنی ایران در گذشته، خاطره ای را برای ما این گونه از رقابت های جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه تعریف کرد. او می گفت: همراه با محسن صفایی فراهانی برای حضور در جمع بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران، راهی فرانسه شدیم و وقتی هم به فرودگاه رسیدیم یکی از مسئولان وقت تیم ملی که برای استقبال ما به فرودگاه آمده بود در طول مسیر رسیدن به محل اردوی تیم ملی و با آب و تاب این حرف را به ما انتقال داد که بازیکنان برای بازی اول خود پاداش شان را طلب کرده اند! پاداشی که باید قبل از بازی به آنها پرداخت شود و …
او در ادامه گفت؛ پس از شنیدن حرف‌ها و ادعاهای آن مقام مسئول در تیم ملی، در نخستین جلسه تمرینی آن تیم، چند تن از بازیکنان تیم ملی را به گوشه‌ای فراخوانده و موضوع پاداش را با آنها در میان گذاشتم که همگی آنها موضوع را انکار کردند و بعد من خطاب به رئیس وقت فدراسیون فوتبال گفتم: که این مورد متاسفانه دارد به یک اپیدمی در کنار تیم ملی فوتبال ایران تبدیل می‌شود که دیگران برای آنکه مبالغ هرچه بیشتری را دریافت دارند، حرف های خودشان را از زبان دیگران به خورد مسئولین می دهند و …
این را هم نوشتیم تا به اینجا برسیم که هر شغلی به فراخور حال خود سختی‌ها و فراز و فرودهای خاص خودش را دارد. آهنگر از آهن سرد در و پنجره می‌سازد اما بابت ساخت آن در و پنجره به غیر از پول اولیه آهن و دستمزدی که برای خودش تعریف کرده است چیز دیگری را طلب نمی کند! یک نانوا قیمت نانش کاملا مشخص است. اما او به خاطر پخت نان و دادن آن به دست مردم به جز آن پول نان پاداش دیگری را از مردم طلب نمی‌کند و … با توجه به موارد ذکر شده به نظر می‌رسد که دستگاه ورزش باید در خصوص مبالغ پرداختی به سرمربیان، مربیان، ورزشکاران و … دستورالعمل خاصی را برای فدراسیون های ورزشی داشته باشد تا آنها هم با توجه به قوانین خاص مشاغل و حقوق و مزایای راه‌های احتمالی سوء استفاده های این چنینی را از ابتدا بر روی سرمربیان، مربیان، بازیکنان و تمامی دست‌اندرکاران آن تیم‌ها ببندند.
فدراسیون هایی که باید در بستن قراردادهای خود با سرمربیان، مربیان، بازیکنان تیم‌های ملی و … تعهدات لازم را از آنها دریافت دارند و این باور غلط که سرپرستان، سرمربیان، مربیان، بازیکنان و … باید تافته جدا بافته‌ای در قوانین حقوقی این کشور باشند را بدست فراموشی بسپارند که این مهم محقق نمی‌شود، به جز آنکه این موضوع به عنوان یک لایحه به مجلس رفته و پس از تصویب به عنوان یک قانون به فدراسیون های ورزشی ابلاغ کردد.که عین صواب خواهد بود.