اما، ما همچنان زنده ایم!

۲۸ سال از شهادت محمود صارمی، خبرنگار ایرنا، در مزارشریف افغانستان می‌گذرد؛ از روزی که هفدهم مردادماه را به نام «روز خبرنگار» در تقویم سالانه این مملکت جای داد.

اگر چه دردناک است اما حقیقتی کتمان نا پذیر است؛ اینکه یکی از ما را کشتند تا بهانه ای برای پدید آمدن روز خبرنگار فراهم شود! بی‌گناه و ناجوانمردانه کشتند تا روزمان رنگ سرخ خون و شهادت به خود بگیرد؛ دور از وطن کشتند تا مظلومیت‌مان بیشتر عیان شود…!
ما جماعتی هستیم که زنده‌مان را انگار بها و ارزشی نیست. از منافع مادی این حرفه کمتر کسی بهره مند است و به لحاظ معنوی هم وضع همین است. رسانه‌هایمان یک‌به‌یک تعطیل و تعدیل می‌شوند، آنهایی که هنوز نفس می‌کشند با مشکلاتی عجیب و غریب دست و پنجه نرم می کنند. پر بیراه نیست اگر بی‌پشتوانه‌ترین شغل را از آنِ جماعت خبرنگار ایرانی بدانیم.
فریب ظاهر این روز میانه تابستانی را نخورید. این پیام‌های تبریک که از اول صبح ۱۷ مرداد از گوشه و کنار و از سوی خرد و کلان مملکت برای ارج نهادن به جامعه فرهنگ‌ساز و پرتلاش رسانه مخابره می‌شود را چندان باور نکنید. از قشر زحمتکش خبرنگار، تنها درصدی اندک به مدد همراهی با مافیای قدرت و ثروت به نان و نوایی چرب رسیده‌اند. باقی، هر یک به کنجی خزیده و درد بی‌درمان ناملایمات را به دندان تنهایی و عزلت می‌کشند.
ما جماعت دو سر باخته تمام معادلات این سال‌های پر از التهابیم. تا نمیریم، کسی یادمان نمی‌افتد.
مُرده ما را اما فعلاً ارج می‌نهند. در قطعه نام‌آوران بهشت زهرا(س) چال‌مان می‌کنند؛ آن هم البته برای همه نیست و اگر بازمانده‌ای سمج و پای‌کار داشته باشیم. ولی دیری نخواهد پایید که همین آخرین رانت را هم از ما دریغ کنند.
ظاهرا باید اینگونه باشد که تا وقت هست و هنوز قبرستان جا دارد، برویم و مشغول مردن شویم؛ که برای اهالی این دیار، هنوز هم خبرنگار خوب، خبرنگار مُرده است! شغل ما مُرده است، اما ما هنوز زنده‌ایم.
هنوز نفس می‌کشیم، هنوز قلم به دست داریم و هنوز، با تمام بی‌مهری‌ها و بی‌پناهی‌ها، یک احساس قدرتمند در ما نمرده است؛ حسی به نام عشق به روایت و حقیقت.
اگر چه حرفه ما کمتر شباهتی به مشاغل دیگر دارد، رسانه‌های مستقل را تضعیف و سفره‌ اهل قلم را کوچک و صدایمان را کم‌رمق کرده باشند؛ اما تا وقتی یک خبرنگار هنوز قلمش را زمین نگذاشته، خبرنگاری نمرده است.
ما هنوز زنده‌ایم؛
و شاید همین، بزرگ‌ترین درد کسانی باشد که سال‌هاست تلاش کرده‌اند خبرنگار خوب را فقط در یک قاب، یک سنگ قبر و یک پیام تسلیت ببینند.
۱۷ مرداد همچنان برای خبرنگارانی که هنوز زنده‌اند، می‌نویسند و هنوز تسلیم نشده‌اند مبارک است. روزی که یادمان باشد اگر چه شغل‌مان مرده است، ما هنوز زنده ایم!