جای خالی مکتب شاهین

بزرگمردی بود  که سنگ بنای شاهین را چید و به اصول اخلاق مداری و پاک سرشتی به غایت پایبند بود.

او را پدر باشگاه داری نوین در سرزمین مان می دانند که بنیان تیم شاهین، مولود تلاش وافر او بود.
آنقذر تیشه زد تا تندیسی زیبا از این باشگاه ساخت، بطوری که محبوب قلب بسیاری شد وبرایش طبل شعف کوبیدند و دست افشانی کردند.
جاوید نام عباس اکرامی را می گوئیم، مردی توانا و معلمی هوشمند.
دانش آموخته دانشسرای عالی بود و در دبیرستان های فیروز بهرام و البرز، جوانان را برای فردایی امید آفرین تربیت می کرد. در دانشگاه مینه سوتای آمریکا دکترا گرفت، به لندن رفت و در نزدیکی های رودخانه تایمز و در باشگاه های چلسی و آرسنال دوره های عالی مربیگری و مدیریت را گذراند.
اکرامی در سال 1322 حرفش را به کرسی نشاند و استارت  تیمی را زد که” اخلاق، تحصیل و ورزش” مرامنامه و  آموزه های اصلی آن بود.
به یاد دارم زنده یاد پرویز دهداری چهره نامی تیم شاهین روزی یک جمله ماندگار از اکرامی گفت که هنوز که هنوز است در ذهنم سیو کرد ه ام.
“هیچگاه تیم شکست خورده را تحقیر نکنید.”
بنا ندارم يادداشتم مطول شود اما نمی توان این موارد را به محاق فراموشی سپرد که این مرد اتو کشیده حتی مدیر کلی آموزش و پرورش پایتخت را نیز عهده دار بود و چندین کتاب را تالیف کرد.
با سراستانلی راس رئیس وقت فیفا ارتباط نزدیک داشت و در برهه ای  این چهره نامور را نیز به تهران دعوت کرد.
این مدیر فاخر و پاک نیت ، بزرگانی را در باشگاه جذب کرد که هم در ابعاد فنی و بیشتر نفرات در عرصه تحصیلات نیز  خودنمایی می کردند، بطوریکه پس از دوره قهرمانی، به مشاغل کلیدی و عالیه رسيدند .
از امیر مسعود برومند، محمود شکیبی، امیر عراقی، جواد بهشتی، امیر آقا حسینی، حسن فاخری، مهدی نصیر اوغلی، جعفر نامدار، ایرج دبیر سیاقی گرفته تا حسین کلانی، جعفر کاشانی، حمید شیرزادگان، ابراهیم آشتیانی، پرویز دهداری، حمید جاسمیان، همایون بهزادی، هادی طاووسی، برادران وطنخواه و… از آن جمله بودند.
صد حیف و هزاران افسوس که از شاهین نیز همانند بسیاری از تیم‌های ریشه دار فقط نامی باقی ماند و دیگر هیچ.