جولان حاشیه سازان در حوزه ژیمناستیک!

۵۰ سال حضور در عرصه ورزش و ۳۳ سال تلمذ در وادی رسانه کافیست تا اتفاقات و رویدادهای بسیاری را دیده و از این رویدادها درس گرفته باشی. بدیهی است به جهت پاره ای ملاحظات، بخش هایی از این خاطرات و اتفاقات قابل بازگویی نیست  اما مرور بخش دیگر  می تواند تجربه گرانبهایی باشد برای آنان که حضور در عرصه ورزش خصوصا جایگاه مدیریت را برای خدمت کردن، فرهنگ سازی و نیکنامی برگزیده اند. فاکتورهای مثبتی که فرازهایی از آن در گذر زمان رنگ باخته و  امروزه با عده ای از مدعیان کم ظرفیت اعم از ورزشکار و مربی مواجه هستیم که ارزش های اخلاقی را  در مسیر رسیدن به هدف قربانی می کنند. به سخن دیگر، روزگاری، قهرمانان این مرز و بوم رسیدن به سکو و مدال درمیادین بزرگ را نه به خاطر جایزه، مقام  یا موقعیت شخصی بلکه به خاطر  خشنودی و احساس غرور مردم ملکه ذهن خویش قرار می دادند.

عبدالله موحد دارنده ۶ مدال طلای جهان و المپیک می گفت:  در مسابقات جهانی ۱۹۶۶ تولیدو که آخرین میدان جهان پهلوان تختی بود من طلا گرفتم، اما  تختی توفیقی پیدا نکرد. هنگام پیاده شدن از هواپیما در حالی که جمعیت بدون توجه به شکست وی در فرودگاه حاضر شده بودند خجالت می کشید از پله ها پایین برود لذا اصرار داشت من که طلا  گرفته بودم زودتر از هواپیما خارج شوم. هرکاری کرد زیر بار نرفتم در نهایت مردم که یک صدا نام تختی را صدا می کردند از هواپیما خارج شد.
پرویز عرب یکی دیگر از هم دوره های تختی در باره باخت جهان پهلوان روایت می کرد: او از روی اهالی محل خجالت می کشید چون نمی توانست چشم در چشم بچه محل هاش بدوزد به همین دلیل مدتی در منزل ما ماند و سمت خانه خودشان نرفت تا آب ها از آسیاب بیفتد.
محمد مهدی یعقوبی یکی دیگر از نسل شجاعان کشتی نیز روایت مشابهی از تختی نقل می کرد.
محمود نامجو در چهار رشته بدنسازی، ژیمناستیک و وزنه برداری تبحر و تخصص داشت اما اغلب مدال های ارزشمندش را در مسابقات وزنه برداری گرفت. وی از نوابغ  وزنه برداری جهان و المپیک بود که ۸ مدال ارزشمند از این گردونه برای ایران کسب کرد اما به گفته فرزندش که سال ها پیش با صاحب این قلم هم دانشگاهی بود. نامجوی بزرگ با آن همه شهرت و آوازه در یک خانه کوچک، اجاره نشین بود بی آنکه دنبال پول و مقام باشد.
این مقدمه ذکر شد تا آنان که  به ارتقا جایگاه در  ورزش می اندیشند بدانند، برای رسیدن به هدف نمی توان به  هر دستاویزی تمسک جست و در جهان ورزش آنکه افتادگی آموخت و رسم مروت پیشه کرد  ماندگار شد.
اخباری که از پروسه ثبت نام و انتخابات فدراسیون پرحاشیه سال های اخیر به گوش مان می رسد نا امید کننده است. نا امید کننده از این جهت که افرادی چشم بر کرسی ریاست و نجات همین فدراسیون دارند که  در تداوم و تشدید  ۸ سال پرتلاطم آن نقش پر رنگی داشتند. موضوع دیگر آنکه همین افراد تلاش وافر دارند تا برای رسیدن به مقصود، کاندیدای دیگر را تخریب کنند!
گویا برخی ها که مجدانه سعی در تخریب رقیب صاحب صلاحیت دارند یادشان رفته چند سال قبل زیر بیرق چه کسی سینه می زدند و به چه دلیل بین شان اختلاف افتاد؟
فراموش کرده اند میزان حمایت شان از سر منشا حاشیه تا آنجا پیش رفت که در جهت تامین نظر او و در تقابل با سیاست های مسئولین  وقت وزارت ورزش مجمع انتخابات فدراسیون را ترک کردند. این چرخش صد وهشتاد درجه ای منحصر به کاندیدای مذکور  نیست بلکه عده دیگری که طی ۸ سال گذشته در داخل فدراسیون جا خوش کرده و حامی سیاست ها نادرست رییس وقت بودند برای ماندن با وی  همداستان شده اند!
از مسئولین ورزش گله داریم که چرا تنها به کنارگذاشتن راس فدراسیون بسنده و  با کسانی که از دل و جان او را در رویارویی با حکمرانی ورزش یاری می کردند مماشات می کنند؟!  چرا باید به تداوم حضور فردی  که با اشاره یا بدون اشاره رییس وقت بی حرمتی به بزرگان و پیشکسوتان ژیمناستیک را ازحد گذرانده بود اجازه داده می شود از داخل فدراسیون صحنه گردان معرکه باشد و برای کاندیداها خط و ربط تعیین کند؟ به چه حقی، کسانی که قریب به یک دهه دارنده بالاترین درجه داور بین المللی را خانه نشین و موجب از بین رفتن جایگاه و‌موقعیت این سرمایه ملی در عرصه بین المللی شدند همچنان در مصادر تصمیم گیری های فدراسیون حضور موثر دارند؟
آنها در فدراسیون مانده اند تا کاندیدای مورد نظر خود را بر کرسی ریاست نشانده و در سایه حمایت های وی مسیر گذشته را ادامه دهند.
اگر مهر سکوت بر لب زده ایم  به این خاطر نیست که حرفی برای گفتن نباشد بلکه به خاطر آن است که باردیگر غوغای گذشته بر سر  یک رشته ورزشی پایه آوار نشود.
تردید نکنید اگر قرار باشد کسانی که جاده صاف کن دوره پر کشمکش گذشته بودند جامه طلبکاری بر تن کرده و برای کسانی که با شعار پاک دستی، وفاق، شخصیت بخشی به ژیمناستیک و آرامش  پای در میدان انتخابات گذاشته اند دسیسه چینی کنند سکوت نخواهیم کرد.
انتظار از کاندیداهای ریاست در هر فدراسیون ارائه  برنامه راهبردی، ایجاد وفاق، ترمیم زیرساخت ها، تحکیم موقعیت در عرصه بین المللی و از همه مهمتر توجه به سرمایه های داخلی است. حال اگر قرار باشد  فردی به جای تمرکز بر چنین امور مهم از همان ابتدا مسیر تخریب رقبا و از میدان به در کردن آنها را در دستور کار قرار دهد هرگز نمی توان به او در اداره یک فدراسیون المپیکی امید بست.
همه تغییرات و اتفاقات به خاطر این بوده تا حاشیه ها از ژیمناستیک دور شود اگر قرار باشد غوغا سالار دیگری بر مسند فدراسیون تکیه کند سنگ روی سنگ بند نخواهد شد. توصیه آخر ما به مدعیان این است که  سرشان به کار خودشان باشد و راهی را نروند که پیش از وی رفتند و به بیراهه رسیدند.