ورزش چه بدهی به این آقایان دارد؟
این روزها انتشار فهرست کاروان اعزامی ایران به بازیهای آسیایی ناگویا، دوباره سر و صداها و علامت سؤالهای همیشگی را به وجود آورده است؛ سؤالهایی که هنوز پاسخی روشن و قانعکننده برای آنها داده نشده است.
ورزشکاران که جای خود را دارند. آنها از کانالهای رسمی عبور کردهاند، در مسابقات انتخابی شرکت کردهاند، مجوز حضور گرفتهاند و به نمایندگی از کشورشان راهی مسابقات میشوند. قرار هم نیست همه آنها مدال بگیرند. ورزش قهرمانی همین است؛ یک نفر قهرمان میشود و دیگری شاید بدون مدال برگردد، اما حضورش در چارچوب ضوابط و بر اساس شایستگی ورزشی تعریف شده است.
اما مسئله اصلی، همراهان کاروان هستند.
امروز در فهرست اعزامی، نام بعضی از رؤسای فدراسیونها دیده نمیشود، اما میدانیم که صددرصد در ناگویا حضور خواهند داشت. از سوی دیگر، آنچه بیش از همه محل سؤال است، حضور گسترده مدیران ستادی وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک است؛ مدیرانی که برخی رفتهاند و برخی دیگر در حال بستن بار سفر هستند.
سؤال ساده است: این افراد دقیقاً با چه سمتی و برای انجام چه مأموریتی عازم ناگویا میشوند؟
اگر مأموریت مشخصی دارند، اعلام کنند. اگر مسئولیتی در کاروان دارند، عنوان و شرح وظایفشان را منتشر کنند. اما اگر قرار است مدیرانی که هیچ مسئولیت مستقیم و مشخصی در کاروان ندارند، صرفاً برای سفر و حضور در یک رویداد ورزشی اعزام شوند، باید پرسید: ورزش چه بدهی به این افراد دارد که حتماً باید آنها را به سفر ببرد؟
نمونههای این اتفاق را در سالهای گذشته هم دیدهایم. مدیران و کارشناسانی که در سفرهای مختلف، از رویدادهای روستایی و عشایری گرفته تا مسابقات دانشجویی و کارگری، حضور دارند و تقریباً هر جا کاروانی راهی میشود، نام آنها هم به شکلی دیده میشود.
حتی نمونه سفرهای قبلی به منطقه و بازیهای ناشنوایان ژاپن نیز هنوز از یادها نرفته است؛ سفرهایی که درباره هزینهها و ضرورت حضور برخی افراد در آنها پرسشهای جدی مطرح شد.
امروز اگر هزینه اعزام، پرواز، اقامت و سایر مخارج هر نفر را حدود یک میلیارد و پانصد میلیون تومان در نظر بگیریم، دیگر نمیتوان از کنار این موضوع به سادگی عبور کرد.
اگر گفته میشود کاروان حدود ۵۲۲ نفر است، افکار عمومی حق دارد بداند چند نفر از این تعداد ورزشکار، مربی، کادر فنی، داور، پزشک، سرپرست و عوامل ضروری کاروان هستند و چند نفر با عناوین مختلف به این سفر اضافه شدهاند.
چرا برخی افراد تلاش میکنند چندان در معرض دوربینها دیده نشوند؟ چرا فهرست کامل همراهان با عنوان، سمت و مأموریت منتشر نمیشود؟ چرا باید مردم از تعداد و هویت واقعی افرادی که با هزینه عمومی به یک رویداد ورزشی اعزام میشوند، بیخبر باشند؟
آنجایی زور به آدم می آید که که مسافران یا همان بارهای اضافی تا سوال می شود : شما هم بسلامتی عازم هستید بلافاصله گارد می گیرند که ما با هزینه شخصی می رویم و اصلا در هتل جداگانه هستیم !
خب بسلامتی. اما کسی که شخصی اقدام می کند یا کمبود دارد و یا …
اینها سؤالهای سادهای است و پاسخ پیچیدهای هم نمیخواهد.
از طرف دیگر، موضوع بازنشستگان و مدیران فدراسیونها هم نیازمند شفافسازی است. اگر وزارت ورزش درباره ادامه فعالیت افرادی که بیش از سقف قانونی یا مقرر، در مسئولیتهای ورزشی حضور داشتهاند، دستورالعمل و بخشنامهای صادر کرده است، باید دقیقاً مشخص شود این دستورالعمل شامل چه کسانی میشود و از چه تاریخی لازمالاجراست.
اگر فردی سالها در یک مسئولیت حضور داشته و اکنون مشمول محدودیت شده است، چرا درباره برخی افراد قانون یکسان اجرا نمیشود؟ چرا درباره برخی رؤسای هیئتهای ورزشی، موضوع «عطف به ماسبق نشدن» مطرح میشود و برای برخی دیگر چنین تفسیری صورت نمیگیرد؟
آقای وزیر، اگر قرار است قانون اجرا شود، شفاف و یکسان اجرا شود.
رؤسای هیئتهای ورزشی نیز باید تعیین تکلیف شوند. اگر کسی مشمول محدودیت قانونی است، باید کنار برود و فرد واجد شرایط جایگزین شود. نمیشود قانون را برای یک عده اجرا کرد و برای عدهای دیگر با تفسیرهای مختلف، استثنا ساخت.
حالا همه اینها را بگذارید کنار ماجرای میزبانی ناگویا.
ژاپنیها بارها تأکید کردهاند که ظرفیت محل اسکان محدود است و از کشورهای مختلف خواستهاند تا حد امکان نفرات اضافه اعزام نکنند. حتی صحبت از استفاده از چادر، کانکس و فضاهای موقت برای اسکان برخی افراد مطرح شده است.
اما سؤال اینجاست: اگر قرار است کمبود جا وجود داشته باشد، چه کسی باید هزینه آن را بدهد؟
آیا قرار است ورزشکار و مربی و خبرنگار در شرایط نامناسب اسکان پیدا کنند و در مقابل، مدیران و همراهان غیرضروری در هتلهای چندستاره اقامت داشته باشند؟
اگر واقعاً چنین اتفاقی رخ دهد، دیگر نمیتوان اسم آن را «مدیریت کاروان» گذاشت.
کاروان ورزشی ایران باید در درجه اول متعلق به ورزشکاران و مربیان و کادر تخصصی باشد؛ نه محلی برای پاداش سفر، گردش مدیران و اعزام افراد غیرضروری.
این بار، بیش از همیشه، فهرست کامل کاروان باید منتشر شود؛ با ذکر نام، سمت، عنوان مأموریت و ضرورت حضور هر یک از همراهان.
مردم حق دارند بدانند برای هر نفر چقدر هزینه میشود و هر فرد دقیقاً چه خدمتی قرار است به کاروان ایران ارائه کند.
این مطالبه زیادی نیست؛ شفافیت، حداقل انتظار از مدیریت ورزش کشور است.