در حسرت المپیک!

تیم ملی والیبال ایران برای بردن حریف خود ژاپن خیلی تلاش کرد، اما نشد که بشود. چرا که قد بلندتر بازیکنان ایران اگر چه در دفاع روی تور، تجلی پیدا کرد و ایشیکاوا خنثی شد، ولی ایراد بزرگ تیم ایران سرویس هایی بود که خوب زده نشد!
15 سرویس را، آن هم در پوئن های حساس خراب کردیم و نتوانستیم جلوی جا به جایی های چشم بادامی ها را بگیریم. و یا موتو لیبروی شهیر ژاپنی ها چنان توپها را بالای سر فوکوستا قرار می داد که در هر دنده چهار مهاجم بکار گرفته می شد و تیم ما با اینکه بهترین بازی خود را ارائه داده بود و علی حاجی پور و پوریا خانزاده هم عالی بودند، اما جا به جایی مهره ها در تیم ما به موقع انجام نمی شد و حیف اینکه در بدترین روز ژاپنی ها هم نا کار امد نشان دادیم.
ژاپن به المپیک رسید. جایی که کره مریخ و آرزوی همه تیم‌های بزرگ جهان است، که ما هم برای برآورده کردن این آرزو باید بیشتر کار کنیم و از این به بعد باید در جست و جوی کورسوی امیدی باشیم.
حالا ما مانده ایم و این روحیه خراب و اعصاب داغان! نباید به عقب بر گردیم و باید بدنبال راهکارهای جدید باشیم. بدون آنکه بخواهیم توجیه کاری و پروپاگاندی عوامفریبانه داشته باشیم. چرا که از قدیم گفته اند؛ پاورچین پاورچین نمی شود چین و ما چین!