فوتبال مسیر خودش را می رود!

حکایت فوتبال ما، حکایتی سربازی است که فرمانده به گردان دستور به راست، راست داد و فقط یک سرباز به چپ چرخید و با صدای بلند فریاد زد همه شما اشتباه کردید و من درست انجام دادم!

سالهاست پیشکسوتان، کارشناسان و ورزشی نویسان ورزشی از معضلات فوتبال می گویند و می نویسند اما نه گوش شنوایی است و نه کسی حاضر به قبول اشتباه!
خیلی به عقب بر نمی گردیم. بسیاری معتقد بوده و هستند که بعد از جام جهانی ۲٠۲۲ قطر و سپردن سکان هدایت تیم ملی به امیر قلعه نویی بهترین زمان برای تغییر نسل و به قول معروف پوست اندازی تیم ملی برای جام ملتهای همان سال و جام جهانی ۲٠۲۶ بود که این فرصت به راحتی سوزانده شد.
عملکرد تیم ملی فوتبال کشورمان در دو بازی اخیر مقابل ازبکستان و روسیه بر این موضوع صحه گذاشت که باید این تغییر نسل و تکیه بر جوانان انجام می شد. اما اظهار نظر امیر قلعه نویی سر مربی تیم ملی در این خصوص قابل تامل است که: تیم ملی جای تغییر نسل نیست و کیفیت بازیکن مهم است. (البته در این مجال از افتضاح حذف تیم امید در مرحله گروهی بازیهای آسیایی ناگویای ژاپن صرف نظر می کنیم)
آقای قلعه نویی اگر این اظهار نظر شما درست باشد، بفرمائید کیفیت بازیکنان در هر سه خط، یعنی دفاع، میانی و حمله در دو بازی اخیر به ویژه بازی با روسیه چگونه بود؟ شما از این عملکرد راضی هستید؟
جناب سرمربی به اذعان کارشناسان بازی با ازبکستان یکی از ضعیف ترین بازیهای تیم ملی بود و این روند در بازی با روسیه هم بیشتر دیده شد. در بازی با روسیه، این تیم یک فوتبال دستگرمی را با تیم ما انجام دادو هیچ برنامه تاکتیکی خاصی در تیم ملی کشورمان به چشم نیامد! از بازیکنان جوان استفاده کامل نشد!
اگر قرار است از بازیکنان بالای ۳٠ سال استفاده کنیم و ببازیم، خوب چرا با جوانترها این اتفاق نیفتد، تا آنها تجربه بازی را بدست بیآورند؟ باز هم جای شکرش باقی است که نیمه دوم پیام نیازمند مانع از افزایش تعداد گل های روس ها به عدد پنج شد!
آقای قلعه نویی، قرارداد شما تا پایان جام ملت های آسیاست و شما هم شاید به خودتان حق بدهید که با کسب یک عنوان در این جام، قرارداد را به خیر و خوشی به پایان برسانید و در این مسیر استفاده از بازیکنان قدیمی، پا به سن گذاشته، با تجربه و با کیفیت عصای دست شما باشند.!
اما گناه مردم و علاقه مندان به فوتبال چیست که با دیدن فوتبالی ضعیف حرص و جوش بخورند؟
آقایان فدراسیون نشین هم که حرف کسی را گوش نمی دهند و در مقابل انتقادات هم توجیهات دم دستی بیان می کنند. حالا یک مدیر ورزشی به نام علیرضا دبیر یک اظهار نظری کرده که به عنوان یک طرفدار فوتبال نظام باید یک بار بنشیند و تکلیف فوتبال را مشخص و تصمیم بگیرد که از فوتبال چه می خواهد؟
اما این اظهار نظر به مزاق خیلی ها به ویژه فدراسیون نشین ها خوش نیامد و از غار بیرون آمدند و شروع به موضع گیری کردند که هر کسی سرش به کارش خودش باشد و فوتبال مسیر خودس را می رود!
آقایان اگر مسیر این است، قطع و یقین در مسیر اشتباهی قرار دارید! چون تا رسیدن به انتهای مسبر یعنی جام ملت های آسیا چیزی نمانده.
یا مسیر را اصلاح کنید یا کلا از آن خارج شوید چون «این ره که شما می روید به ترکستان است»!