با این کادرفنی و تفکراتش به جایی نمی رسیم
اگر دو بازی تدارکاتی ایران با ازب کها و روس ها را با دیداری که با قطر در جام ملتها داشتیم، قیاس و مشابه سازی کنیم، به این نتیجه قطعی می رسیم، که تیم ما در فاز دفاعی کماکان متزلزل، تاثیر پذیر و فاقد پوشش لازم است. در همان دیدار اکرم عفیف، بارها معایب دفاعی ما را آشکار کرد. امروز همان ضعف ها را در برابر دو حریف تدارکاتی هم شاهد و ناظر بودیم. حتی استفاده از سه مدافع میانی و اتخاذ روش ۱-۴-۵ هم شکاف های دفاعی تیم ما رفع و رجوع نکرد.
شجاع، نعمتی ، حاج صفی و رضاییان به دلیل سن بالا و سرعت پایین در برگشت ها عملکرد مناسبی ندارند. گل اول روس ها دقیقا مشابه گل های چند سال پیش قطر بدست آمد. دفاع جاماند. رضاییان تعلل داشت و حسینی هم در درون دروازه متزلزل نشان داد. در واقع با سه دفاع مرکزی هم، دارای پوشش لازم نبودیم و با کارهای ترکیبی روسها، دفاع ما تاثیر پذیر نشان می داد. در وقت دوم و با کارهای سرعتی حریف،بارها دروازه ما تهدید شد.
اگر نیازمند سد راه مهاجمان نمی شد، قطعا با شکستی سنگین تر مواجه می شدیم. تیم ما جدا از فاز دفاعی و ساختار تدافعی، در کار انتقال، حفظ توپ و‌مالکیت و بازی پردازی هم چیزی برای ارائه نداشت و به طور طبیعی نمی توانست مهاجمان را تغذیه کند. از بعد فنی هم ایراد اساسی متوجه کادر مدیریتی است. چند بازیکن پا به سن گذاشته را باید کنار گذاشت. حسینی در درون دروازه با ایام گذشته فاصله دارد و با زوج شجاع و‌نعمتی (دفاع مرکزی تیم) به هماهنگی نمی رسد. معلوم نیست مربیان برای دفاع چپ چه تدابیری دارند. استفاده از آریا یوسفی عجیب بود. حاج صفی هم نمی تواند در جام ملت ها و‌در مواجهه با مهاجمان سرعتی کره، ژاپن و ازبک، عملکرد درستی داشته باشد. در خط میانی، مربیان ما دو نگاه متفاوت را پیگیری می کنند. هدف نخست تصاحب توپ و‌در اختیار گرفتن مالکیت در برابر تیم های ضعیف تر در مراحل مقدماتی.
هدف دوم سپردن توپ به حریفان قدر، اصرار به پوشش دفاعی با دو هافبک مرکزی و سلب بازی سازی از سوی هافبک های حریف ( این ایده در جام جهانی در برابر بلژیک و‌مصر به اجرا در آمد).در بازی با روس ها این تفکر هم جواب نداد. از پوشش و بستن راه های نفوذ خبری نبود. در مواقع داشتن توپ هم در حفظ آن توفیقی نداشتیم. کار انتقال بدرستی صورت نمی گرفت. در خط حمله از دنیس درگاهی چیزی ندیدیم. استفاده از زاهدی در پست مهاجم کناری هم عجیب بود. این همه ناهماهنگی و بی نظمی تیمی، همه را ناامید کرده است.
علیرغم ادعاهای مختلف و داشتن پلان های متفاوت، هیچ تغییری در زمین نمی بینیم. با این روند و نگاه یکسویه به جایی نخواهیم رسید. باید تغییراتی اساسی در ترکیب تیم ایجاد کنیم. به لحاظ فنی و‌تحلیل واقع گرایانه و لزوم زمان شناسی باید گفت: در فاصله کمتر از ۱۰۰روز تا رقابتهای جام‌ملتها، تغییر سرمربی را نباید ارائه داد.
با توجه به شروع فشرده مسابقات لیگ، نمی توان بازیکنان باشگاهی را در اختیار داشت. بهترین مربیان دنیا هم نمی توانند، در این زمان محدود کار شگرفی داشته باشند. اما راهکار عملی، تقویت کادر و استفاده از مربیان مجرب تری است که می توانند کمک حال قلعه نویی باشند.
قلعه نویی باید با شجاعت و واقع بینی به این تصمیم تن داده و کادر مدیریتی تیم برای معرفی کمک های قلعه نویی هم از امروز دست به کار شود. در این خصوص نباید تعلل داشت!