33 مدال نقره و برنز؛ سرمایه‌ای که می‌تواند طلایی شود
عملکرد ایران در دو دوره بازیهای آسیایی، یک واقعیت مهم را نشان می‌دهد. ایران در گوانگژو ۲۰۱۰ با کسب ۲۰ طلا، ۱۵ نقره و ۲۴ برنز، مجموعاً ۵۹ مدال به دست آورد و چهارم شد. در ناگویا ۲۰۲۶ نیز ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و در مجموع ۵۲ مدال کسب کرد.
اما در کارنامه ناگویا یک عدد بیش از همه قابل توجه است: ۳۳ مدال نقره و برنز.
حالا اگر در چهار سال آینده تنها نیمی از این مدال‌ها به طلا تبدیل شود، حدود ۱۶ یا ۱۷ مدال طلای جدید به دست می‌آید و تعداد طلاهای ایران به حدود ۳۵ مدال می‌رسد.
این یعنی ظرفیت مدال‌آوری در ورزش ایران وجود دارد؛ مسئله اصلی، ارتقای کیفیت مدال‌هاست ..
اما اگر هدف، رقابت برای سکوی سوم آسیا باشد، ۳۵ طلا نباید نقطه پایان باشد. باید هدف‌گذاری را به ۴۰ مدال طلا و بیشتر رساند؛ البته با توجه به عملکرد رقبا در دوره بعد، جایگاه نهایی قابل تضمین نیست.
نسخه‌ای که باید از امروز اجرا شود
وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک می‌توانند تمام مدال‌های نقره و برنز ناگویا را به صورت رشته به رشته بررسی کنند و برای هر مدال یک پرونده چهار ساله تشکیل دهند.
ورزشکار، مربی، بودجه، اردو، مسابقات بین‌المللی و هدف مشخص.
اگر یک نقره قابلیت طلا شدن دارد، باید مشخص شود چرا در ناگویا طلا نشده و برای رفع آن مانع چه اقدامی لازم است. اگر یک برنز ظرفیت تبدیل شدن به طلا دارد، نباید تا چهار سال آینده منتظر ماند.
چهار سال آینده باید چهار سال «مدیریت مدال» باشد، نه صرفاً مدیریت اعزام ایران برای رسیدن به سکوی سوم آسیا به شعار نیاز ندارد؛ به برنامه چهار ساله، استعدادیابی، پشتوانه‌سازی، مربیان توانمند، مسابقات بین‌المللی و تخصیص هدفمند منابع نیاز دارد.
ناگویا برای ورزش ایران فقط پایان یک دوره نیست؛ می‌تواند نقطه شروع یک برنامه جدید باشد .
33 مدال نقره و برنز ناگویا، اگر درست مدیریت شوند، بخشی از سرمایه رسیدن به ۴۰ طلای آینده هستند
سؤال امروز ورزش ایران روشن است. برای طلایی کردن این ۳۳ مدال، از فردای ناگویا چه برنامه‌ای داریم؟