پرجم بانوان بالا. آنها که درجا زدند! توریست های خوشبخت!

بیستمین دوره بازیهای آسیایی ناگویا پس از دو هفته رقابت ۱۰ هزار ورزشکار از سراسر قاره کهن به پایان رسید و حالا وقت آن است که فارغ از آمار و جدول مدال‌ها، عملکرد کاروان ورزش ایران را واقع‌بینانه بررسی کنیم.
نقطه روشن و امیدوارکننده این دوره، بدون تردید درخشش بانوان ایرانی بود. بانوان ما با کسب سه مدال طلا و چندین مدال نقره و برنز نشان دادند که اگر برای ورزش زنان بیشتر سرمایه‌گذاری کنیم، ظرفیت‌های بسیار بیشتری برای موفقیت وجود دارد. ما در دوره‌های گذشته تنها یک طلای بانوان داشتیم و حالا سه طلا به دست آورده‌ایم؛ این اتفاق باید برای مسئولان ورزش یک پیام روشن داشته باشد: ورزش بانوان را جدی‌تر بگیرید.
در رشته‌هایی مانند پدل، ژیمناستیک هنری و بازی‌های الکترونیک نیز برای نخستین بار صاحب مدال شدیم. در ژیمناستیک، دو مدال نقره گرفتیم و مهم‌تر از آن، حضور موفق بانوان در این رشته بود. دختر مشهدی ما در پرش از خرک، با شکستن رکورد ایران، فراتر از انتظار ظاهر شد و نشان داد اگر میدان و امکانات باشد، می‌توان به آینده امیدوار بود.
طلای والیبال در روز پایانی هم حلاوت خاصی داشت. مدال در رشته‌های تیمی همیشه شیرینی دیگری دارد. در رشته های تیمی باید به دو تیم. مردان و زنان و دو نقره کبدی، ژیمناستیک هنری و بسکتبال هم که برای کاروان ما مدال‌آور بودند اشاره داشت؛ هرچند کسب مقام سوم در هر دو بخش بسکتبال سه نفره و سالنی، با توجه به ظرفیت این رشته، نمی‌تواند کاملاً رضایت‌بخش باشد ولی در هر حال روی سکوی تیمی رفتند.
اما روی دیگر سکه، فوتبال امید بود؛ همان داستان تکراری همیشگی! چند ماه مانده به مسابقات، مربی انتخاب می‌کنیم، تیم را جمع می‌کنیم، راهی مسابقات می‌شویم و بعد از حذف، هزار و یک توجیه می‌آوریم. این بار هم تیم حسین عبدی در برابر کره شمالی حذف شد؛ آن هم در شرایطی که فوتبال ایران از نظر استعداد بازیکن کمبود ندارد. اگر واقعاً فوتبال امید برای ما اهمیت دارد، باید از همین امروز برای چهار سال آینده برنامه‌ریزی کنیم، نه اینکه چند ماه مانده به بازیهای آسیایی یا المپیک دنبال سرهم کردن یک تیم باشیم. ادامه این روش یعنی احتمالاً در مسیر المپیک هم دوباره با همین سرنوشت روبه‌رو خواهیم شد.
از سوی دیگر، مسائلی که درباره هزینه‌های اردو، هتل و فاکتورهای امید و جوانان مطرح شد، اگر مستند و قابل اثبات باشد، دیگر موضوعی نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت. کسانی که دغدغه‌شان به جای ساختن تیم و موفقیت فوتبال، مسائل مالی و فاکتورسازی باشد، نمی‌توانند فوتبال امید را به سرانجام برسانند. امیدواریم فدراسیون فوتبال در این مورد کمی شفاف سازی کند تا افکار عمومی از این سردرگمی در آیند.
در مقابل، باید درباره برخی رشته‌ها نیز تصمیم جدی گرفت. وقتی در رشته‌هایی مانند شمشیربازی، اسکواش، بدمینتون، سوارکاری، گلف، تنیس و البته دوومیدانی و … سال‌ها هزینه می‌کنیم اما خروجی قابل قبولی در بازیهای آسیایی نداریم، باید عملکرد مدیران و فدراسیون‌های انها را بررسی کنیم. قرار نیست صرفاً برای حضور، هزینه کنیم؛ هدف از حضور در بازیهای آسیایی، رقابت و کسب نتیجه است. در این میان، یک سؤال جدی هم درباره فدراسیون‌هایی مطرح است که سال‌ها مدیریت می‌شوند اما خروجی قابل توجهی ندارند. رئیس فدراسیونی که سال‌ها فرصت داشته ولی همچنان نتیجه‌ای حاصل نشده، باید پاسخگو باشد.
در پایان، باید به آن دسته از فدراسیون‌ها، مربیان و ورزشکارانی که با وجود همه مشکلات، محدودیت‌ها، جنگ و دشواری‌های موجود اردوهای خود را برگزار کردند و با تمام توان برای ایران جنگیدند، خسته ‌نباشید گفت.
ناگویا برای ورزش ایران هم جشن موفقیت بود و هم زنگ هشدار؛ موفقیت بانوان و برخی رشته‌ها را باید جدی گرفت و ضعف فوتبال، بدمینتون، دوومیدانی، گلف، جودو، جوجیتسو، MMA, تیروکمان، تیراندازی، تنیس، اسکواش، شنا، والیبال ساحلی، موج سواری، شیرجه و عملکرد بد چند رشته‌ دیگر را هم نمی‌توان پشت آمار کلی پنهان کرد.
وقت آن رسیده است که برای دوره بعد، به جای شعار و توجیه، برنامه، پاسخگویی و نتیجه را معیار قرار دهیم. تاریک تربن نقطه کاروان ایران در ناگویا دیسکالیفه شدن فاطمه محیطی زاده دونده شایسته ماده هفتگانه بود که به هیچ عنوان قابل اغماض نیست .
محیطی زاده در حالیکه در سنگین ترین ماده دوومیدانی امتیازات بسیار بالایی در حد مدال طلا و نقره جمع کرده بود و در ذهن خود سکوی قهرمانی را تداعی می کرد که چگونه خوشحالی کند و آماده بود مدالش را تقدیم مادرش کند گفتند بدلیل کفش های غیر استاندارد دیسکالیفه شده است ! متاسفانه وقتی به سرپریت دوومیدانی آقای هادی سپهرزاد که خودش در همین ماده دو دوره در یازیهای آسیایی شرکت کرد و هیچ موفقیتی هم نداشت. وقتی خبر را شنید بجای اینکه به تکاپو برای احقاق حق ورزشکارش باشد در هتل مشغول استراحت بود و به وسیله یک رسانه توجیه کرد که مقصر خود ورزشکار بوده است! به هر حال از جانشین احسان حدادی انتظار دیگری نمی رفت ولی کاش در بازگشت از ناگویا توسط کمیته ملی المپیک بازخواست شود اما بعید است اتفاقی بیفتد.